ks

कहिलेकाहीँ भेट हुँदा नचिनेझैँ गछ्र्यौँ किन
जति आउँछु वरवर परपर सछ्र्यौ किन ?

ढाका टोपी फरिया र चोली छैन आजभोलि ।
सभ्यता र संस्कृतिको बोली छैन आजभोलि ।

हामी भाइ सबै जन्मी हुर्केको घरको अहो !
हिमाल शिर हो अग्लो, पहाडचाहिँ छाती हो
तराई पाइताला हो साह्रै सुदृढ देह यो
मन खल्बलिँदै आज कमजोर देखिँदै छ यो ।

नफर्कने बाटो गयौ, धेरै शून्य भयो
मलाई भने छटपटी, उठूँ बसूँ भयो

काँडामाथि टेक्नेहरू, आगोमाझ खेल्नेहरू
एकताको उद्घोष गरौँ, इतिहास रच्नेहरू

तिमीलाई के दिउँ उपहार प्रेमदिवसमा,
आऊ दुवै मिली सजाउ संसार प्रेमदिवसमा

शान्ति शान्ति भनी चिच्याउछौँ, क्रान्ति भन्न हामी छोड्दैनौँ
बुझ पचाई दिन कति काट्ने सहमति नै रोज्दैनौँ
सत्यमा असत्य, न्यायमा अन्याय दिन नै रात पार्दा
दुई जिब्रे भै देश कति बाँच्ने छिया छिया हुन जाँदा

नेपाल आमा तिम्रो त्यो नाम विश्वमा फैलाउन
गरेर विकास बनाउँछु उर्वर म दिन्न ओइलन

भोग्नु पीडा भोगेपछि
तिम्रो मायाको अर्थ के ?
मुटु जल्नु जलेपछि
तिमी फर्कनुको अर्थ के ?

यसरी तिम्रो याद
नआएनि हुन्थ्यो
निको भाको घाउ फेरि
नदुःखेनि हुन्थ्यो

एकनास तम्तम्याइलो सहनाइ बजिरह्यो
ढोल, मृदङ्ग र झ्याउँकिरी बजिरह्यो ।

हजारौं हजारले छुन चाहेको
लाखौं लाखले हेर्न चाहेको

धर्ती कोमल सिर्जनामय बन्यो सत्प्रेरणाको स्थली
साँचो जीवनको नयाँ पन दिने उत्साह उद्बोधिनी

घर अगाडि चौतारी
वर पिपलको बोट

आफ्नै मुटु र कलेजोबाट
जातिगत पहिचानको प्यारो धरहरा चुलिदै गर्दा

अशान्तिको खबर सुनेँ रुन्छु म त सधैँ
शान्ति छायो हर्षविभोर हुन्छु म त सधैँ

कविसँग
क्रुरताको बारेमा धेरै कुरा

त्यो साँझ–
वौद्धनाथको आँखाले मलाई हेरिरहेथ्यो

म आफ्नो वेदना पोखिरहन्छु
त्यसलाई आफ्नो बनाउने कोसिस कसैले गर्दैनन्

आफैँमा भरी सिर्जनाहरू सबै आफैँ बनी सक्षम
यौटै लक्ष्य बनाउनु छ सबले यो देश पोखी श्रम