बाली दीयो आशाको बाँच्ने दुराशय हो
रित्तो राखी खोक्रो दील बाच्ने नै मन्साय हो
देखी उज्यालो मन्मा पस्दैन है त्यो नव किरण्
खान्छ भित्रै भित्रै त्यो त कालकै हुन्छ भक्षण
मरौं जती भइ बलिष्ट आत्मा बन्दीन्छ काँतर
अघी बढौं चाह हो बढदैन पग त्यो निरन्तर
न मानों दैब रीत बन्छन अनी मत मतान्तर
असक्त्त त्यो पल्टन्छ न सक्ने भइ कालान्तर