राकेश कार्की

सीमाना हराएको मेरो देश
तीनतिर खुल्ला, छैन बन्धन
त्यसैले सन्तुलन हराएको छ
तानिरहेछ तीनतिर
हुँदाहुँदा बुद्धिजीवी नेताहरू पनि
उतै तानिन्छन्‍ ‍
प्रफुल्ल हुन्छन् त्यहाँका
ठूलाठालुसँग भेट्न पाउँदा
लज्जावती फूलझैँ चाउरिन्छन्
उनीहरूको पाउ मोल्दा

आयो आयो मन्त्री आयो
कति लामो पुच्छर ल्यायो
देश त खायो खायो
हात लम्काउदै विदेश धायो

चटकेले छडी हान्यो
जे जे भन्यो त्यही मान्यो
लाखौँ लाखको खेला जान्यो
दुत व्यापारी सबै तान्यो

घरभित्रका अनेक भाषा जोड्ने
एउटै भाषा नेपाली
तराइ पहाड र हिमालले ओड्ने
एउटै भाषा नेपाली

हिँड्दै जाँदा भेटिदै जाँदा
कति साथीले मुटुमा छुन्छन्
बिर्सनै नसक्ने मिठा प्यारा
थुप्रै सम्झनामा थुन्छन्

पुरानो झ्याल खोली एकनासले
पर पर हेरिरहन्छु
फिँजिएका अनगिन्ती रमाइला क्षण
परेली झिम्काई बेरिरहन्छु

लु खेलु यता आउ चरी कति राम्री
चिटिक्क अहो सुन्दरी कति राम्री

ती रङ्गिन मोहक सबैतिर झलझल
सजाइ पखेटा भरी कति राम्री

अर्काको आँशुमा पौडने मित्रहरू
छाति किल्चेर दौडने मित्रहरू
शान्ति सुरक्षाको नारा भो नदेऊ
सर्वस्व मिच्दै चौडने मित्रहरू

गोली
आखिर किन चल्छ
मिठो निद्रा झस्काउँदै
रतिक्रिया विथोल्दै
रगताम्मे पारेर रातहरू

गोली
यमराज महाँकाल
भोकभन्दा विशाल
उठ्नैपर्ने थाकेका हारेका
आत्मसमर्पणका हातहरू

(१)
डाँफेचरी माथि माथि हिमालमा
गुराँसको जोवन मेरो मायालुमा
आकाशमा गड्याङ गुडुङ वर्षे झरी
हत्केला दुबै चुमे माया गरी

इन्टरभ्यु दिनेको ताँती
बुढो-बादेखि काखे नाती
भिसा पाउने बल्ल ढुक्क
नपाउने ट्वाल्ल थु’क्क

हातमु’ख जोर्न नसक्नेलाई
थाहै छैन अमेरिका
थाहा हु’नेलाई पनि
रिजेक्ट गर्छ अमेरिका

लक्ष्मीका प्रसाद बिद्याका सागर
तिम्रो जन्मले रमझम तिहार
देउसी भैलोमा एउटै भाषा
नेपाली नेपाली बिच संगम खासा

हिमाल पहाड तराईका हामी
राष्ट्रियताको ढुकढुकी छामी
धोबिधारादेखि हलिउडसम्म
महाकवि तिमी हरेक मुटुमा टम्म

उखेलेर आँखी भुई सिलिक्क राम्री
पाउडर क्रीमले टिलिक्क राम्री

नझारुँ भन्दा भन्दै जब आँसु झर्छ प्रिय
छाती चित्त सबै पो फाटे जस्तो गर्छ प्रिय

अमेरिका आउनासाथ नै मस्ती कहाँ हुन्छ यहाँ
आउनेलाई था छ कसोरी परिवेशले थुन्छ यहाँ

लोग्ने छोडी आउनु पर्ने स्वास्नी छोडी आउनु पर्ने
बच्चा छोडेर आउनेको मन त कठै रुन्छ यहाँ

आँखा जुध्याजुध्यै भयो हटाउन गाह्रो भो
पुरै रात कोल्टे फेर्दै कटाउन गाह्रो भो

एक्लै बोल्ने बानी हो कि कोही एक्लै बोली दिन्छन्
फत्फताएर मुस्कुराउँदै मनको कुरा खोली दिन्छन्

पोखुँ सामु खै के पोखुँ आफ्नो व्यथा अरुलाई के र
त्यसैले एक्लै गन्गन् गर्दै दुःख आँशुले घोली दिन्छन्

मेरो साथी माइक
मेरो देशमा बहु-उपप्रधानमन्त्री
सोध्छ सोध्छ जस्तो लागेको थियो

कसैले इसारा गरेझैँ भएथ्यो
कि यो दिल उनैमा मरेझैँ भएथ्यो

मंत्रीज्यू
कसरी भो समानता
जब बिचरो सिपाहीले
सधैं बुट बजारेर हजूरलाई
स्यालोट ठोक्नु पर्छ भने

नचिप्लीनुस मंत्रीज्यू

इन्जिनियर राकेश कार्की
लस् एन्जेलस्

अब धेरै नचिप्लीनुस मंत्रीज्यू
यो तपाईकै गाउँ हो
तपाईले नै क्रान्ती सिकाएको
रक्तरंजित ठाउँ हो

बिर्सिनु भो होला शायद
तपाईँ पनि हामी जस्तै हुनुहुन्थ्यो
अहिले पो सुटेड बुटेड हुनुभो
पहिले पसिना पुछ्दै यो माटो छुनुहुन्थ्यो

माथी भत्किएको स्कुल देखाउँ भने
तपाईँको बहुमुल्य जुत्ता दु:ख्ला
भोका नाङ्गा आफ्नै गाउँले
हेर्न नसकेर घाँटी सुक्ला

के हो यो सामन्ती गीत बज्ने
करौँडोको गाडी
सर्वहारावर्गसंग गाएको
जनताको गीत छाडी

देश विदेश फुल्ने महोदय
फेरी गाउँमा पलाउनु होला र
मकै धान त खाँदै हिँड्नेले