राकेश कार्की

ललीपप देखाउने
कहिले फकाउने कहिले फुल्याउने
महोदयज्यू
अब कहिले हो त मुन्टो हल्लाउने

कहिले छुमन्तरले
पर तल हूलमै मिसाउने
कहिले रातो दलेर
नजिक माथि समानान्तर बसाउने

कोरोना चाहिरहेछ
सताउन
दु:ख दिन
र ज्यान लिन

नयाँ साल चाहन्छ
हसाउन
खुसीयाली दिन
र अरू एकसाल थप्न

कसो गरी भुलुँ मैले
याद धेरै आउँछ
जति जङ्घार तरे पनि
यो मनको नाउँ छ

आइरहन्छ मीठो सपना
यसो झकाउँदा
मान्दै मान्दैन एक्लोमन
कत्ति फकाउदा

देश विदेश जताततै
यो कस्तो उमंग
आयो फागुन होलीको
थरिथरिको रङ्ग

एकआपसमा मिलेर
भिँडमा रमाइरहे
मौसम नै मज्जा आनन्द
रङ्गमै डुबाइरहे

बा आमा आउन पाइन
तेल छैन बसैमा
नाकाबन्दीले नदिने भो
टीको थाप्न दशैंमा

प्लेन पनि आउन छोड्यो
ठूल्दाइ अड्किनु भो दिल्लीमा
वर्षौँ पछि बल्ल आको
दशैंको बेला विचल्लीमा

६०१ क्षेत्रका जनप्रतिनिधि
आ-आफ्नो दु:खेको क्षेत्रमा जाऊ
भूकम्प पीडितका चराएका घाउमा
साँचो मायाले मलम लगाऊ

मल्लकालीन सांस्कृतिक सम्पदा
हाम्रो धरहरा इतिहासको गाथा

वसन्तपुर, पाटन, भक्तपुर दरबार
सबै सबै सकियो आँसुमा बग्यो घरबार

नयाँ साल ज्योतिपुञ्ज
फिजाएर आऊ
व्याक्ति व्यक्तिको सोचमा
सुविचार ल्याऊ

पार्टी पार्टी बिच प्रेम होस्
एकले अर्कोलाई नलगाउ दोष
सभासदहरू! ह्याप्पी भ्यालेन्टाइनस डे
हामी जनतालाई संविधान दे

माओवादी तिमी गुलाफ बोक
एमाले स्नेहले मेट जनको भोक
काँग्रेश छरिदेऊ हर्षका छहरा
मधेशवादी बनिदेऊ देशका पहरा

आफ्नो माया त सबलाई रैछ
परिवारको पनि माया हुँदो रैछ
देश आफू भैदिए कस्तो हुन्थ्यो
परिवार देश भैदिए कस्तो हुन्थ्यो

देशको भविष्य नेताकै हातमा
बुद्धिजीवी, श्रमी छ छैन साथमा
निकै सोचि सम्झी रुपरेखा कोर
माया भए देशको, लोभ-लालच छोड

एकदिन सबैले मर्ने चोलामा हजुर
खरानी भइ बग्ने खोलामा हजुर

व्यर्थ रहेछ तँ भन्दा म धनी भनी
सेखी गर्नु सुनको तोलामा हजुर

रिमझिम वृष्टि श्रावण/भदौ
नभमा नूतन जून
ग्राम/शहर हरियाली
रमाइलो तीजको धुन

रातो सारी रातो चोलो
चुरा पोते सोह्र शृंगार वैभव
गाउदै सुरिलो नाच्दै छमछम
सौभाग्यवती नारीको उत्सव

भो मलाई चाहिँदैन कुर्सी
त्यसले मलाई अति आन्नद दिलाउँछ भने
भुँईमा बस्नेको समस्याहरु बिर्साएर
मलाई मात्र सुखै सुखमा भुलाउँछ भने

शायद समयलाई गर्न सकेन काबु
एक्लै टहल्लिरहेथ्यो मनोज बाबु
झ्वाट्ट मेरो उपस्थितिमा टक्क अडियो
दु:खेसो साथीको आँखामा पढियो

“ए मनोज के भो तँलाई यस्तो
शुन्यमा एक्लै झर्या तारा जस्तो”
“लाजै लाग्छ यार, के भनुँ तँलाई
धोका दिई बिन्दुले डिभोर्स गरि मलाई”

कहिले सरकार पक्षको गोलीले
कहिले सरकार विरोधी टोलीले
श्रीमान् मारीयो, दु:ख बिर्सिगो
बिधुवालाई बाँच्नु पर्ने कस्तो दु:ख यो

डालो, नाङ्लो, कसौँडी रित्तै छरियो
लडीबुडी काखे बच्चा, दूधै रोकियो
छोरा छोरी भोकै रोको हेर्नै गारो
बनी गर्ने मरि गयो छैन चारो

कोही आउने कोही जाने
क्रम चलिरह्यो
स्टेशनबाट स्टेशनतिर
रेल अघि बढिरह्यो

कतै खल्याङबल्याङ
कोही अल्याङटल्याङ
कोही ढेपिएर चढ्न तयार
कोही टिकट काउन्टरमा हतार हतार

आज मैले भूत देखेँ
जिउँदो मान्छे मृत देखेँ
चिता बल्छन् बिना चिहान
अँध्यारो भित्र छैन विहान

भूतका पनि कति मान्छे
भूतिनी पनि उतै जान्छे
डर धम्की त्रासले होला
बालक ववुरो कोहला कोहला

(१)
जन्माएर मलाई काखमा सुतायौ
आमा तिमीले कति रात नसुति बितायौ
मलाई सधैँ माया गर्ने मेरी आमा देउता
यो ब्रह्माण्डमा तिमी केवल एउटा

हिमाल देखि चारकोसे झाडीसम्म
अब फेरि डाँफे र मयूर नाच्छ
अढाई करोड नेपालीको
हरेक ढुकढुकीमा नेपाल बाँच्छ

अब समय बदलिसकेको छ
आशाहरूले जन्म लिइसकेको छ
मातृप्रेम प्रीतको झंकार
नेपाली हृदयमा छाइसकेको छ