पलाँस सन्जिवनी

पहाडकीले धोका दिए, तराईकीलाई पा’छु अचेल !
तराईकी भुनियाँसँग माया प्रीति ला’छु अचेल !

कति गाह्रो हुँदो रहेछ सम्झी-सम्झी पर्खनलाई
अझै कति लाग्छ प्रिया जुन बनि फर्कनलाई

भन्छौ भने छात्ती चिरी मुटु हातमा राखिदिन्छु !
टाउको काटी तिम्रो घरको ढोका छेउ टाँगिदिन्छु !

जति हाँस्न मन लाग्छ हाँसौला नि साँझपछि !
दुवै ज्यानलाई पालैई पालो गाँसौला नि साँझपछि !

डोली लिई तिम्रो घर आउन मन छ यसपाली !
तिम्रो सिउँदोभरि सिन्दुर लाउने मन छ यसपाली !

दिन-दिनै तिम्रो मेरो नाता के भो साहिंली !
छिन-छिनमै भेट्थ्यो अहिले साता के भो साहिंली !

डाँडा काट्ने काटिसक्यो रुनुको यहाँ के अर्थ !
छात्तीमाथि फोटो च्यापी छुनुको यहाँ के अर्थ !

कहाँ जाउँ-कता जाउँ ठाउँ नै छैन भन्छन् हजुर
डढेलोले नखाएको गाउँ नै छैन भन्छन् हजुर !

जति चुम्यो चुमौं लाग्ने हातै मोहिनीको
धेरै अबेर जागै बसेँ रातै मोहिनीको !

देशमा
घाम ल्याउने बहानामा
देशमा जून ल्याउने बहानामा

यो पाली
राजा मातिएर
राजार्षी ठाँट्-बाँट्मा -देशमाथि घोडा चढिराखेको छ ।

शब्द खसे भने,
म टिप्ने छु, कवि बनेर
कबिताका हरफहरूमा

देशमा
दौड प्रतियोगिता भएको छ ।
दौडको उल्लास उत्सवमा
चौतर्फी हर्षनाद् -छाएको छ ।

सधैं झै आज
मेरो कलम -लेख्न मानिराखेको छैन
अस्ती न हो,
चितवनको माडिमा -धराप खाएर

हिजो आज
धुनहरू हराईरहेका छन्
अक्षरहरूको
शब्दहरूको
अनि
वाक्यहरूको

कसको कस्तो आशा गरूँ हारेको यो जिन्दगीमा !
अंकुश लगाई झटारोले झारेको यो जिन्दगीमा !