मधुपर्क २०६८ पुस

नेपाली पद्य साहित्यको उन्नयन तथा विकासको प्र्रश्नबारे यो भन्न सकिन्छ कि पृथ्वीनारायण शाहको समय अर्थात् विक्रमीय १७ औँ शताब्दीमै नेपाली काव्य साहित्यको पूर्णरूपमा विकास भैसकेको थियो ।

कसैसित भेट कहिले, कहाँ र कसरी हुन्छ भन्ने कुरा नितान्त संयोग रहेछ । यस्तै संयोगवश हिरण्य भोजपुरे र मेरो भेट संयुक्तराज्य अमेरिकामा भयो ।

चिसो रातमा रक्सीको मात चढेपछि मलाई कसले छुन सक्नु ? बाइबल, कुरान, पुरान मुखमा जे जे आउँछ म तिनका उपदेश फलाक्दै आइरहेको थिएँ ।

नभनी सुखै हुन्न । भन्नैपर्ने हुन्छ । मान्छे के हो ? प्रश्न पसारिन्छ । भन्न मन लागिदिन्छ । भनिहाल्छु ।

मैले कोरेको अक्षरको आँखामा
तिमी

अब फेरि’जङ्गबहादुर’ जन्मदैछ
निरङ्कुशता र कोतपर्वका

सम्पादकको सम्पादनबाट
भ्रूण हत्या भएर

देशको निम्ति कहिल्यै पनि पछि नपरौँ
विदेशीको इशारामा नाच नगरौँ
नेपाली हौँ सधैँभरि ठाडो शिर राखौँ
प्रगतिका पाइलालाई नयाँ नेपालतिर बढाऔँ ।

कुनैदिन
दन्त्यकथाको पानाबाट

फेरि आयो उही मौसम्, उही घाम जुन आयो
विर्सिएको बाँसुरीको फेरि, उही धुन आयो

गुराँसको चौबन्दीले सजिएकी नेपाल आमा !
सप्तरङ्गी पछ्यौरीले ढाकिएकै नेपाल आमा !

हिमाल उच्च शिर वनि रहेको राष्ट्र हो नेपाल
कसैको दास नभई स्वतन्त्र राष्ट्र हो नेपाल

अस्ताउनेहरू छन् उदाउनेहरू छन्
एक आपसमा जुधाउनेहरू छन्

सुमधुर स्मृति नयनबाट टाढा भयो
वियोगको कथा नै आजभोलि गाढा भयो ।

पूणिर्माको रातमा मात्र सीमित छैन गजल
प्रियसीको बातमा मात्र सीमित छैन गजल ।

मधुपान गरुँ लागे मधुवनै जाउँला
बाँसुरीको धुनसित गजल लेखी गाउँला ।

तिमीले मलाई भगाउँदाको मङ्सिर ताजै छ
तिम्रो सिन्दुर लगाउँदाको मङ्सिर ताजै छ ।

आज तिम्रो याद आयो त्यही नाउँ छ कि छैन
खोजी आएँ भने त्यहाँ बस्ने ठाउँ छ कि छैन ?

जुन फूललाई पानी दियौँ, जुन फूललाई मल हाल्यौं
आज फेरि पापी बन्यौ, त्यै फूललाई टिप्न थाल्यौं ।

भीडहरूमा एउटा टाउको
टाउकाहरूमा एउटा भीड