पद्य कविता

देह छन त्यागेका शुन्यमा म मान्छे
चल्छ सास रित्तिएको तुच्छ छु म मान्छे
सर्व आफ्नु सोचदै हीडेको म मान्छे
दआ करुणा प्रेम त्यक्त्त रहेछु म मान्छे

स्वार्थ्को छ रंग मा रंगीएको मान्छे
सुगन्ध को रस विहीन त्यक्त छु म मान्छे
गौरब सबै बिर्सीएको तिक्त्त हुँ म मान्छे
तिलस्मी सर्जक छ शुन्य छु म मान्छे

मेरा आदरणीय काव्य गुरुको उच्चाइ के छुन्छु म
पढ्दै भावविभोर हुन्छु किन हो के हुन्छु के हुन्छु म
व्यर्थैमा कविता भनेर अहिले के तुन्छु के तुन्छु म
धागै उन्न समेत सक्तिन मता माला कहाँ उन्छु म ?

बुझाउने मन कसरी छैन प्रीत्को त्यो नगरी
पिर्छ मलाई पोल्छ सब थोक अधुरी
तन बदन जल्छ सुख शान्ती मरदछ
हर पल लाग्छ जीव कष्ट मात्र भोग्दछ्

न छ मिठो कहिले मन बुझाउने केही कुरा
न छ कतै शितल तन्को मार्ने केही क्षुधा
बिरक्त्तीन्छ किन मन पास कोइ खोज्दछ
हरण भो कि चेतन प्रेमरस खोज्दछ

अनन्त छ यात्रा मन्को
पयर न चले पनी
जाग्छ भोक आँत भित्र
ब्यजन केही न भय पनी

जगका रीत छन आ आफ्ना नै
परीवेश हुन्छ त्याहाँ आफ्नु
मिल्नु न मिल्नु स्वार्थ हुन्न
हुन्छ त्यो कर्म आफ्नु

सुन्दर सौम्य र हराभरा कठै ! मन्थलीका फाँटमा
शिक्षा, सभ्यता र उन्नति जुटे गरौं सबै आँटमा ।

ज्ञान पाई अघि लम्केका ती, लौ छोरी बुहारी माझ
योग्य, कर्मठ अन्य प्रतिभा बहुत्, आए निखारी अँझ ।

धुक धुकिन्छ मुटु धडकन्छ छाती
छैन साथ आफ्नै मुटु जोडने साथी
बिरहमा हुन्छु म बिरही कै भाँती
साथ छैन आफ्नु मुटु जोडने साथी

समग्र थियो मन संग रमाए कै भाँती
दह बन्यो आँशुको छैन पुछ्ने साथी
खेल खेल्छ दुनियाँको प्यारको धाती
बैगुने झैं भयो माया चिर्छ मेरो छाती

के भनुँ के सुनुँ मर्म भेदछौ किन तिमी
रात्मै पनी सजग थियौ चंपल मन छौ तिमी
सुरम्य फाँट थियौ बनेउ सुन्दर झरी परी
रसाइ चौदीस भयो हरीयाली मोहक तिमी

कतै थियो हुरी बतास पल्लव हरु नाच्दै
छम छमाइ आयौ तिमी मधु रस बर्षाउँदै
भयो मन चंचल गद गद भयो तन पनी
माथी मेघ गर्जन मन साथ खुसी तिमी

इच्छा रहीत बन्न सकेनौ सदीच्छा कै छ त्याग्
नव नवरसमा रम्छ चेतन स्वच्छाताको गर्छ दाह्
गम छ मान्छे हर पल यहाँ खोज्छ सुख चिन्तन
मारी अरुकन भार जीवन पाउँ छ कन्हा मन मन्थन

आशाहरु निदाइ गय निराशा पलाए
सफर यो जीन्दगी को बाटो मै हराए
उदायो सुर्य त्यो तापको रापले
जग्मगाइ उठ्यो चेतन बिकासका भावले

अनाहक बर्षाले लि आएछ पहीरो
जे थियो शरीर त्यो भयो थिल्थिलो
कतै लडे घर हरु कतै मानीस पुरिए
दुर्दसा को कहर कती घर फोरीए

बिस्थापित भए मनहरु बिस्थापित गाउँ भो
जीवन बग्दा बग्दै टक्क कतै त्यो अडियो
पाउ हरु लर्बाराए छैन टेक्ने कुनै ठाँउ
अनभिज्ञ नै सर्कार भो पायन छोपन कुनै ठाँउ

दुर्दसा उस्को भयो दैब मरी गए छ
चित्कारले सारा जग शान्त मा रमेछ
भोली उठी जगाउने आउला कि बिहानी
देश्का गाउ गाउ सजाउने होला की बिहानी

आज हेरें तस्बिर तिम्रो बोलुँ बोलुँ लागयो
मन्को कुरा तिमीसंग खोलुँ खोलुँ लागयो
बतासको नजर पर्‍यो शरीर छोइ गयो
अनुभुती मिठो तिम्रो मलाई मोही गयो

कोमल मन्का भाव अनेकन
ह्रदयका झंकार्
झन्झन बज्छ मन्मा
छमा छम का ती प्यार

दीप्त नशा रोम रोम
गर्दछ मन सृङार्
पग पग चल्छ भाव धराका
बोल्छन कती अलंकार

न लेखें केही न देखें भावना जीन्दगीको
शोक छ केही भोक झैं वह जीन्दगी को
रमाउछ कतै मन छैन शोक भन्दछ
कलह छ मन भरी सुप्त अग्नी जल्दछ्

जल्नु जलाउनु मनोभाव हो यो जीन्दगी को
हराउँदै जानु नै स्वर्ग रह्यो यो जीन्दगीको

तोरीको फूल टिपेर माला उन्न सकेपनि।
बादलको डोरी बाटेर टोपी बुन्न सकेपनि।

खरानीको धुलोबाट रोटी हाल्न सकेपनि।
बाख्राको खोरमा राखी हात्ती पाल्न सकेपनि।

ढुङ्गाको ड्याङ पारेर आलु रोप्न सकेपनि।
डोकाको जाल थापेर बाघ छोप्न सकेपनि।

खोलामा बाँध बाँधेर पानी छेक्न सकेपनि।
चन्द्रमाको शीरैमाथि पाइला टेख्न सकेपनी।

चैतमासको खडेरीमापानी पार्न सकेपनि।
समयको गतिलाई रोक्न सक्दैन कोहीपनि।

नयाँ पिँडी र प्रौढमा प्रत्यक्ष भेद देखियो।
शहर, गाउँ, केन्द्रमा जताततै त्यसै भयो।

जति हुनु थियो अझै बढेर पो हुदै गयो।
अलिअलि त हुन्छनै बिकासको नियम न हो।

पिता र पुत्रमा पनि अलि बढी दुरी बढ्यो।
गुरु र शिष्यमा अझै नचाँहिदो फरक भयो।

हरेक दलहरु पनि तनाबमै चली रह्यो।
फरक छ शैली कामको पुरानु औ नबिनको।

पुरानु भन्छ मै ठूलो अनुभबी म युगको।
अनेक दुख पार गरी बनाएको पिडी न हो।

म भन्छु जे उही गरुन् म शक्तिको मुहान हो।
स्वफूर्त क्यै हुने गरे उदण्ड संस्कृति भयो।

नविन भन्छ मैँ ठूलो म बिज्ञ मैँ छु फूर्तिलो।
पुरानु चिज थोत्रियो नयाँ उमङ्ग भित्रियो।

ल्याओ ल्याओ अझैल्याओ, खटाउनु पर्यो किन?
जता खान्छु उतैफाल्छु,पचाउनु पर्यो किन?
लडी बस्छु मुडो जस्तै, उठाउनु पर्योकिन?
सुधा जस्तो मिठो निद्रा, टुटाउनु पर्यो किन?

पिई बस्छु खिई बस्छु, छुटाउनु पर्यो किन?
शँकर जस्तो असल बानि, हटाउनु पर्यो किन?
फुश्रै बनोश मुहार मेरो, चिल्लो पार्नु पर्यो किन?
सकिदिन्छु सबै दौलत, साँचिराख्नु पर्यो किन?

चिन्दिन म कसैलाई, चिनिराख्नु पर्यो किन?
लिई खान्छु झिकिखान्छु, किनिराख्नु पर्यो किन?
मरेमरुन जहान बच्चा, बँचाउनु पर्यो किन?
हाँस्छु नाँच्छु अरुलाई, हँसाउनु पर्यो किन?

गर्मीले जिउ नै डढाउँछ कि क्या भन्ने भएको थियो
यो भूमण्डल वायुमण्डल सबै तातै भएको थियो ।

फेर्ने सास समते उष्ण गतिमा बढ्दै गएको थियो
तातो राक्षस झेलियो अब भदौको अन्तमा आइयो ।।

सरिया कानुन

रित्ता छन मन्हरु शान्त भयछ आकास
इमान्ले फ्याँक्छ ढुङो भयछ उ काँतर
नाम अल्लाहको काम कायर गर्दछन
अबला माथी ती ढुङा बर्षाउछन

अकबर भन्छ मुख कर्म छ नीच स्तर
लिन्छ प्राण नारी को बेदना को सागर
मुलाहरु छन सारा दैब यी चिनाउने
भ्रष्ट छन आफैं चिता अरु जलाउने

नभ वायु ताप जल, थल यो जगत सब
ब्रह्म सन्तान फगत, पन्च महांभूत सब

नभ अचल सदा नै, साक्षी बनी हेरी रही
मूक दर्शक भएर, बसेको केही नगरी

चक्र छन समयका म हतास् छु
शुन्यमा छु म बेहवास छु
पाउन्न बाटो हिडौं म कुन डगर
देखाउँ छ को ? पाइन त्यो नगर

सुगन्धित पल्लब मन्जरी फुलका
मोहिनी अप्सरा सरी लता झुलेका
खैं मन समाउनाका सार ती
बनाउछ मदहोस प्रफुल्लित राग ती

किनार छैन जीन्दगी को गहीराइ मा फसेछु
माया प्रीती पराइ को आफ्नै भनी सोचेछु
कटाक्ष्ले मार्दछिन कहिले आँशु झार्दछिन
स्वार्थमा हुन्छिन उनी सबै दाउ मार्दछिन

किनार छैनकी जीन्दगी लुब्ध पार्यो कि बैंश्ले
गाजले को गाजल तृष्णा बोक्यो की आँखाले
सुन्दर सपना छैन केहि घोप्टी आज रुँदै छु
चोट यो जीन्दगी को साथी म नी भोग्दै छु