पद्य कविता

यौटा थिए मित्र बडो उदार, अर्का थिए झन् अँझ होनहार ।
देखेर यो भान परिरहन्थ्यो, संसार यिनकै छ कि बारबार ।।

अग्ला बडो पुष्ट र ज्यानदार, चौडा थियो पुष्ट विशाल भाल
थियो दुवैको अनुहार यस्तो फुलिरहेको छ गुलाफ जस्तो ।।

पैलो रुवाइ यही ठाउँ मेरो पैलो हँसाइ यही ठाउँ मेरो
थियो यही ठाउँ पहाड भित्र यै जन्मको ठाउँ रहेछ मेरो ।।

सिमसिम सिमसिम बर्षी रहने ए बे-मौसमी झरी
अतित सम्झाई रुवाउन खोजेको तैले आज फेरि?

भो भो अब रुदिन सम्झी त्यो निष्ठुरीलाई फेरि
मझधारमा एक्लै छाडी जानेको तस्विर हेरी हेरी

हेमन्त पछि शिशिर आउँछ शिशिर पछि वसन्त
समयसंगै म पनि बदलिएं मनपर्दैन अब एकान्त

भो अब नबर्ष तिमी पनि वसन्तले बहार ल्यावोस
फूलहरु फुलोस र सबैको मनमा नयाँ उमंग छावोस

उत्साहले नाच्न अघी बढेछन्
यो पृथ्वीमा पृथ्वी उँभो चढेछन्
आफैं तिनी गुन्गुन गर्न थाल्थे
नेपाल रच्छु भनी रेखी हाल्थे ।।
गला गलाबाट सुसाई गीत
यो याममा एक लगाई प्रीत
मानौ इतिहास म रच्छु यस्तो
कतै रचिएन कि भन्नु जस्तो ।।

शब्दको तलाशमा गाको थिए
फर्केर आको छु
शब्द त भेटिन शायद
तर,
भावना ल्याको छु
असंख्य अनि बिबिध
हो! विधा निरपेक्ष भावनाहरु
सबै मेरै हुन्
येही सानो मनको अनुर्वर स्रोतहरुको
पैदाइशि, कथित-अमर भावनाहरु
संगालिएका अवान्छित रहरहरुले,
मुटुले गुडुल्कि मार्दै छाती पोल्दा
श्वास रुपी ज्वाला सहेको प्रहरहरुले,
मध्य राति कालो छानाको अग्रभूमि मा
खुल्ला आखा अगाडी मेरो सपनाको डुबेको शहर हरुले,
निरङ्कुश मगज र लोकतन्त्रीक मन बीचको शीत युद्धको मेघको बेग
थेग्न अनिदो कम्जोर मेरो आखा को नहर हरुले
प्रतिपाद गरिरहेछन
मेरा अनिरुध्ध अनुरागका लहरहरुलाई निरन्तर

चौबाटोमा आखा जुध्दा
तिम्रा नजर झुकेनन्
ओठले हासे जस्तो त गरिदिए
तर,
मुस्काउन जानेनन

लाग्छ,
तिम्ले तेसरी ठाडै फर्केर हेर्न नहुनेथ्यो
बरु,
कुर्ताको फेदको टुप्पोमा बेरिएको चोरि औला
अझ दह्रो गरि बेर्दै
अथवा,
एउटा हातका औलाहरुले
अर्को हातको पाखुरा चिमोटी
गाला देखि कानसम्म रातो परेर
सास फुलाउदै
अपरिचित जस्तो
मुन्टो झुकाई
लज्जा र बाध्यता बीचको तरुल झैँ
तिम्रा ओठको
दोधारमा परेको मुस्कान
तेस्माथि हावाले फिजाएको केश बीचबाट
तिम्रो कर्के हेराई ममा परेको हुन्थ्यो भने
काठमाडौँको धारामा
आउने हावाको बेगको
दोब्बर गतिमा
मेरो मुटु उफ्रिदै
तिमिसम्म पुग्थ्यो होला

मुसी खुसि छे
सुन्दर भाकी छे
शृंगारले होइन
मेरो माया ले
मेरो हुने अभिलाषाले
लजालु, मायालु, संयम छे
जे होस् मुसी खुसि छे

चाहना पुरा हुदैछ उसको
मेरो जीवनको मालिक हुदैछे
जीवन भ्रमणको सहयात्री
नछ्ट्टिने साथी
मेरो कथाको नायिका
ममा समाहित भाकी छे
जे होस् मुसी खुसि छे
भुइमा खुट्टा छैन
सपना थप्दैछे
मलाई अङ्गाल्न आतुर
अनि नछोड्न तत्परछे
जे होस् मुसी खुसि छे

उसको जीवनको निर्णय
मसंग बाच्ने
सधै, संगै, अनन्तसम्म
जीवन पर्यन्त पनि
सबै थोक लत्याएर
म रिसाहा लाइ पत्याएर
आशु र मुस्कान संयोजन गर्न आकीछे
जे होस् मुसी खुसि छे

म कदर गर्छु मुसी तेरो भावना

किन पर छौ अझै
किन हेर्दै मात्र
सहन सक्छु जस्तो लाग्छ ?
बुझेर पनि बुझ्न गारो भो मलाई
तिम्रो आखा र ओठको द्वन्द
आकाश खुसि हुदा नि पानी पर्छ र लाटी?
पर्छ शायद
प्रकृति परास्त छ मायाको अगाडी
कृपया, नरोक आफुलाई
बग्न देउ म तिर
तिम्रो मन झैँ
जति टाढा भए पनि सधै मसंगै हुन खोज्ने
टास्सिउ बेस्कन
तिम्रो आखा झैँ
मेरो अनुपस्थितिमा मेरो तस्बिरमा टास्सी रहने
डुबाउ मलाई
तिम्रो आशुलेझैँ
धेरै पछि को मिलनमा मेरो छाती भिजाएजस्तो
नबाध तिम्रो माया
बर्सिन देउ
गोलिझैँ
मेरा इन्द्रीयहरूमा
नरोक तिम्रो बढेको धड्कन
धड्किनदेउ अझै
मिल्न देउ मेरो धड्कनको आबृतिसंग
जलुन फुलहरु सौदर्यसंग