पद्य कविता
खन्यौ बाँझो बारी, सकल जनको पेट भरनै
तिनी चाँदनी चाँदकी हुन् जुहारत्रिशुलीको उत्पति वर्णन
ब्रह्मा,बिष्णु,सरस्वती मिली,शक्ति गणेशले पनि ।
सप्तर्षिहरुले र व्यास मुनिले मङ्गल गरुन् यो भनि।।
जन्मै श्री त्रिशुलीजिको भुवनमा देखाउनाको मन ।
हुँदामा मैले विचार गरी लियाँ त्यो अव्धिको मन्थन ।।
देवता दानवले मिली कन त्यहाँ , सल्लाह गर्दा भए ।
पहिले गई कन बासुकीसँग पनि , त्यो बिन्ती गर्दा भए।।
मन्दलाई मदानी पारी कन ता मथ्नुपरेको हुँदा ।
नेती भईकन बस्नलाई त भने कल्याण सबैको हुँदा ।।
मन्दलाई घुमाउँदा सकलले त्यो सागरैमा तब ।
जोड पर्दा त्यहिँ फिर निस्कन गयो त्यो कालकुटै जब ।।
डाहले गर्दा सदाशिवजीको गर्दा भए चिन्तन ।
पाई श्री गिरिजाजिको अनुमती गर्दा भए भक्षण ।।
भोका, नाङ्गा, चिथराको थलो बनेको छ यो ठाउँ
अगाध मायाप्रीतमा, बिछोड चाँडो हुँदो रैछ ।
क्षितीजको चेतना शुन्दर सृष्टि,
शायद समयलाई गर्न सकेन काबुहरायो खकार
सन्तशिरोमणि आचार्य खेमराज केशव सरणको अभिनन्दन ग्रन्थको विमोचनको कार्ययक्रममा समीक्षाका लागि मोटरसाइकलमा जाँदै गर्दा बाटोमा पासो थापेर सरस्वतीको नाममा चन्दा उठाइरहेका मुन्द्रेको डफ्फालाइ चन्दा दिइसकेपछि चार हरफ फुरेका थिए । ती यस्ता थिए
लू चन्दा उठाएर आफै डकार
नदीनेहरुलाइ सक्तो हकार
जसै साँझ पर्ला तिमी जानू बार
थुकौ भन्छु थुक्ने हरायो खकार ।।
किन ?
उदास छ दिन पनि निरास छ यो रात किन
दर्द छ मुस्कानमा छ कपट सब बात किन
झुटो भनुँ म कसलाई साँचो यहाँ को छ र
अविश्वासमा जेलिएको छ यहाँ हरेक साथ किन
जो चोर हो उही भन्छ म साधु हुँ म सन्त हुँ
अरु असत्य म सत्य हुँ शुरु हुँ म अन्त हुँ
उपकार गरे अपकार भई तोडिन्छन ती हात किन
जो झुक्छ नम्र भई सधैँ फोडिन्छन ती माथ किन
बर्बोटेभित्रको गाऊँ तोरिबारी प्रसिद्ध छ,