kbs
हर्कमान
उसको र मेरो एउटै गाउँ थियो । ऊ गाउँको पूजिपति थियो । जमिन्दार थियो । गन्नेमान्ने थियो । भद्रभल्हाद्मीमा गनिन्थ्यो । सबैजनाले उसलाई मान्थे । आफ्नो गाउँमा मात्र नभएर जिल्लाभरि उसको नाम चलेको थियो । गाउँघरतिर विकासका कामदेखि सानातिना झगडा मिलाउन उसको अनिवार्य उपस्थिति थियो । उमेर तीन बीस पुगुपुगु भएको ऊ देख्दै हट्टकट्टा र जवान देखिन्थ्यो । ठूला-ठूला आँखा लामा बाघजुंगा पालेका दौरासुरुवाल र टोपी लगाइ हिड्दा जस्तातस्ता मान्छे अगाडि पर्न पनि डराउँथे । तर रुपजस्तो वानी थिएन । साह्रै मिजासिला थिए । पाचायतकालमा पन्ध्र वर्ष प्रधानपाच भएको हुनाले पूराना मान्छे अर्थात वूढापाकाहरु प्रधान भन्थे । प्रजातन्त्रको पुनःस्थापनापश्चात दश वर्ष गाविस अध्यक्ष पद आफ्नो पक्षमा पार्न सफल भएकोले भरखरका मान्छेहरु अध्यक्ष भनेर सम्बोधन गर्थे उसलाई अर्थात हर्कमानलाई ।
मेरो जीवनबाट जाने भए जाऊ
मेरो जीवनबाट जाने भए जाऊ
तर अन्तिम पल्ट भेट्न आऊ
सिउँदो तिमी अरूकै हातबाट रंगाऊ
तर अन्तिम पल्ट भेट्न आऊ
बाँच्छु तिम्रै लागि भन्थ्यौ मरे तिम्रै लागि मर्छु
यदि तिमीलाई पाइन भने म जे-जे पनि गर्छु
मलाई बिर्सेर जाने भए जाऊ
तर अन्तिम पल्ट भेट्न आऊ
मरिजाउँ तिम्रो कसम तिमीलाई छाड्दिन भन्थ्यौ
तिमीसँग साँटे मुटु अरुलाई बाँड्दिन भन्थ्यौ
मलाई बिर्सेर जाने भए जाऊ
तर अन्तिम पल्ट भेट्न आऊ
शब्द, स्वर, संगीत – डम्बर नेपाली
बक्ररेखा – परशु प्रधान
कोठाको दलिनमा भुन्डेको लास मलाई आफ्नै झै लाग्छ। त्यसका निर्जीव आाखाहरु, स्पन्दनहीन मुटुमा साटिन्छन्। म त्यस्तै निर्जीव, शून्य र स्पन्दहीन हुन्छु। बाहिर जाडो बढ्दै छ। यस वर्ष जाडो छिटो आयो। बाहिरबाट आउने प्रत्येक आवाजले मलाई सर्तक गराउाछ। म सकेसम्म छिटो उठ्छु र झ्यालबाट हेर्छु अध्यारो उस्तै छ, शून्य उस्तै छ र बाहिर केही परिवर्तन छैन।
बुझ्नेले कुरा नबुझेपछि
विसं २००७ को आन्दोलनका क्रममा तत्कालीन राजा त्रिभुवनको भारत प्रवासको विषयलाई लिएर अनेकथरी अडकलबाजी र हल्लाहरू चले । साथसाथै, १९९७ सालको घटनाको विषयलाई लिएर पनि त्रिभुवनलाई बदनाम गर्ने कोसिस भयो । कतिसम्म भने, शुक्रराज शास्त्री, गंगालाल, दशरथचन्द, धर्मभक्त माथेमा, टंकप्रसाद आचार्य र रामहर िशर्मालाई सजायको फैसला सुनाउँदा त्रिभुवनको सल्लाह लिएको र उनको समर्थन रहेको हल्ला चलाइयो ।