कोमलप्रसाद भट्ट

गरौँ मीठा बात साथी
मिलाऊँ यी हात साथी

भरोषा के जिन्दगीको
झरी जाला पात साथी

सहारा छुटेर रोएँ
भरोषा टुटेर रोएँ

उदाए विपत्ति लाखौँ
व्यथाले कुटेर रोएँ

तड्पेर बाँचेका, टन्न छन् धर्तीमा
संकष्ट काटेका, टन्न छन् धर्तीमा

भोका र प्यासा छन्, वेदना चर्को छ
दुर्भाग्य भोगेका, टन्न छन् धर्तीमा

मन एक्लियो र अतालियो
छु प्रवासमा र निसासियो

सुखले सहेन छ जिन्दगी
परितापमै तन होमियो

जमानाले दियो धोका, लगन मेरो लिलामी भो
हरायो नामनामेसी, वचन मेरो लिलामी भो

बिताएँ जिन्दगी आधा, मिजासी बातले भर्दै
गए ती शिष्टता व्यर्थै, नमन मेरो लिलामी भो

पुरानै छ पूजा, धुपौरा पुरानै
पुरानै छ भान्सा, कचौरा पुरानै

भयो के र नौलो, प्रजातन्त्रबाट
सधैँ पाक्न थाले, फुलौरा पुरानै

बिगार्न लागे, देश हाम्रो
उधार्न लागे, देश हाम्रो

अतीव स्वार्थी, देख्छु नेता
डकार्न लागे, देश हाम्रो

खोज्दैछु मौवा सरि जिन्दगानी
बन्दैछ हौवा सरि जिन्दगानी

राम्रो छ देख्दा तर भित्र प्वाल
तप्किन्छ गौवा सरि जिन्दगानी

साँचो प्रेम गर्ने, सहर टाढिएछ
लाग्यो जिन्दगीकै, रहर टाढिएछ

निन्द्रा छैन राती, विरह झाङ्गिनाले
हाँसो वा खुसीको, पहर टाढिएछ

जिन्दगीमा धेरै थरी गजल बनाएँ
कल्पनामा ठूला ठूला महल बनाएँ

चिसो चिसो सिरेटोले निल्यो सुलुक्कै
आगो ताप्ने इच्छा भयो मकल बनाएँ

हाम्रो एकतामा जलेको छ कोही
चोखो मित्रतामा जलेको छ कोही

यौटै हुन्न चाहा र आस्था भनेको
पुज्ने देवतामा जलेको छ कोही

प्रभाती गाउँदा आमा ! म तिम्रै नाम सम्झन्छु
तिमी यो जीन्दगानीको उज्यालो घाम सम्झन्छु

दिँदै त्यो किम्मती माया लगायौ दिलमा तिम्ले
खप्यौ पीडा सहस्रौँ ती दुखेका डाम सम्झन्छु

जाली रहेछौ मन रैछ कालो
सद्प्रेमको बन्धन रैछ कालो

धुर्त्याइॅले ग्रस्त भयौ छिमेकी
धोका दियौ चिन्तन रैछ कालो

आऊ नयाँ वर्ष खुलेर आऊ
नेपालमा शान्ति दिगो बनाऊ

दिक्दारिये आज स्वदेशवासी
छर्दै खुसी जीवन ती सजाऊ

आक्रान्त भो देश पिलाहरूले
घोचे सधैँ तीक्ष्ण किलाहरूले ।।

चासो कुनै छैन सिवा भुँडीको
नेता भुलाए कचिलाहरूले ।।

चाँदनी झैं थियौ मेरी आमा
माधवी झैं थियौ मेरी आमा ।।१।।

दर्द सारा हर्यौ माया गर्दै
औषधी झैं थियौ मेरी आमा ।।२।।

खुसी केहो ? मायालुले माया गर्दा थाहा हुन्छ
दर्द के हो ? निष्ठुरीले खुसी हर्दा थाहा हुन्छ ll

हाँस्नेलाई के पत्तो र ? कथा व्यथा रोदनका
कति गह्रौं हुन्छ पीडा,आँसु झर्दा थाहा हुन्छ ll

जिन्दगीमा अँझै के के, हुन बाँकी छ ?
कति रोएँ अरू कति, रुन बाँकी छ ?

चकमन्न अँध्यारोले, निल्यो सधैं नै
तारा झरे टिल्पिलाउँदो, जुन बाँकी छ

दुख्यो देश ज्यादै दुराचार बढ्दा
झर्यो आँसु द्रोही र गद्दार बढ्दा ll

भुली बन्धु कोही मिले शत्रु सङ्ग
मर्यो भाइचारा कुलङ्घार बढ्दा ll

सुधाको घडा त्यो नप्यूँदै जहर भो
खुसीको सहर यो व्यथाको सहर भो

रुँदै चाँद तारा लुके मेघ भित्र
अँध्यारो छ बस्ती र बस्नै कहर भो