सुधाको घडा त्यो नप्यूँदै जहर भो
खुसीको सहर यो व्यथाको सहर भो
रुँदै चाँद तारा लुके मेघ भित्र
अँध्यारो छ बस्ती र बस्नै कहर भो
ढले मित्रताका उँचा स्तम्भ अहिले
सके दैवको नै निकम्मा ठहर भो
नफुल्दै नफल्दै सुक्यो जिन्दगानी
न टोकौं न बोकौँ वृथाको नहर भो
सयौँ वेदनामा बिते रात धेरै
यहाँ दर्द हर्ने न कौनै प्रहर भो
विलाए कता सिर्जनाका मुहान
न ता छन्द आयो न मीठो बहर भो
गए टाक्सिँदै चाहना भित्रभित्र
सुखाशा सबै आज थोत्रो रहर भो
झरे आश उत्साह ती कोपिलामै
र साँच्चै निराशाहरूको लहर भो
(भुजङ्गप्रयात छन्द)
-कोमल भट्ट
पुरानो नैकाप,काठमाडौँ
हाल:- न्युयोर्क,युएसए