सहारा छुटेर रोएँ
भरोषा टुटेर रोएँ
उदाए विपत्ति लाखौँ
व्यथाले कुटेर रोएँ
खपेको छु शीत ताप
झरीले चुटेर रोएँ
विधाता रहेछ पापी
सुखानी लुटेर रोएँ
दुखेको छ जिन्दगानी
विचिन्ता जुटेर रोएँ
सुखाशा भए खरानी
दशाले भुटेर रोएँ
वृथामा भएँ प्रवासी
म भाग्गे फुटेर रोएँ
(विश्राम :-३ अक्षरमा)
-कोमल भट्ट
पुरानो नैकाप,काठमाडौँ
(चन्द्रागिरी नगरपालिका,वा.नं.२१)
हाल:-न्युयोर्क,अमेरिका