रन्जना न्यौपाने

भए केही गल्ती, यो शहरले गाली दिन्छ
हुँदैन सपना पुरा, त्यो रहरले गाली दिन्छ

देख्दिन केही साचो, झुटको खेती छ यहाँ
गर्दै झगडा खुशीका, ती लहरले गाली दिन्छ

मलाई छोडी जाने, बाध्यता या रहर कुन थियो ?
तौलियौ मेरो माया धेरै, भन चांदी या सुन थियो ?

म झार्थे सधैं आँसुहरू, हरपल आफैमा हराई
टोलाउदै त्यो आकाशमा हेर्ने, तारा या जुन थियो ?

मलाई यिनै डाडापाखा, बन प्यारो लाग्छ
मेहनती हात अनि, जीवन प्यारो लाग्छ

सक्छौ भने पराई हैन, आफ्नो बनी देखाऊ
मायारुपी बानी, आफ्नोपन प्यारो लाग्छ

होलीको रङ्ग यो मनलाई, दुखाएर आयो
ओठको मुस्कानलाई कतै, छुपाएर आयो

के गर्ने होला अब, कसो गर्ने होला यहाँ
दु:ख झार्ने आसुको मुल, सुकाएर आयो

यो भाग्यलाई आज, गाली दिन मन छ
खुचिंग पर्‍यो भन्दै, ताली दिन मन छ

मिल्ने भए साट्न, पहिल्यै साटि सक्थे
निकालेर यादहरूलाई, फाली दिन मन छ

फेरि पनि आज मेरो, हार भएको छ
बेहाल त्यो मेरो, घरबार भएको छ

घात भयो मेरो मनको, विश्वास माथि
उस्लाई दोशी ठान्ने, आधार भएको छ

चाहेर पनि कहिल्यै, पाउन नसक्ने प्रेमी हुँ म
मनमा छ माया, देखाउन नसक्ने प्रेमी हुँ म

हो म अलग्गै छु, नगर मेरो तारिफ तिमी
भेट्न् कुनै ठाउँमा, धाउन नसक्ने प्रेमी हुँ म

भुलेर आत्मीयता, मुटु किन्छन् रे शहरमा
आफ्नाले आफ्नैलाई धोका, दिन्छन् रे शहरमा

हुँदैन भर कसैको, हुन्छन रे जाली सबै त्यहाँ
एकले अर्कोको खुशी जति, छिन्छन् रे शहरमा

सधैं नयाँ सपनी आउँछन्, सपनीमै हराउँदै जान्छन्
रमाइलो यही दुनियाँ भन्दै, हाँस्दै कराउँदै जान्छन्

कोशिस गर्छु ल्याऊँ कि तिन्लाई, दिनहरू भित्र कतै
हुँदैनन् कुनै पनि पुरा भन्दै, मलाई डराउँदै जान्छन्

म आज नयाँ बिहान, उघार्न चाहन्छु
कहीं कतै भका गल्ती, सुधार्न चाहन्छु

छैन मनमा मेरो, थोरै पनि छल कपट
शुद्धताले अँझै पनि, निखार्न चाहन्छु

भयो अब माया प्रेमको, जाल नगर
यस्तै भयो समयले, सवाल नगर

तिमी लाग तिम्रै बाटो, म लाग्छु मेरै
मानिस भीडमा कतै, बबाल नगर

नानाथरी मनले कुरा, बुन्छ अचेल किन ?
पिर चिन्ता भए जस्तो, हुन्छ अचेल किन ?

कता कता दु:खछ मुटु, के भाको होला
सानो सानो कुराले मन, रुन्छ अचेल किन ?

मलाई थाहा छैन तपाईं किन मसँग रिसाउनु भयो । तपाईं मेरो अहिलेसम्मकै सम्मानित र सच्चा साथी जस्तो लाग्थो मलाई । तर समय परिवर्तनसँगै मानिस पनि त परिवर्तन हुनै पर्ने रहेछ क्यारे । सायद यही भयो होला। सधैं हाँसेर बोल्ने मेरो साथी आज मसँग रिसाएर नबोल्दा कता कता मनमा नराम्रो लगिरहेको छ ।

साथी, मैले तपाईंलाई कुनै समयमा पनि नराम्रो सोचेको छैन र कदापि नराम्रो सोच्न पनि सक्दिन । तपाईं त एकदम निस्वार्थी र सहयोगी हुनुहुन्छ । म तपाईंसँग कसरी रिसाउन सक्छु र ?

आज २२ औं वसन्त, पार गर्दैछु
तिम्रो नै त अब, इन्तजार गर्दैछु

थाहा छैन कति भए, उन्नति र गल्ती
कुनै सच्चा दिलको, साभार गर्दैछु

मभित्र पलाएका चाहनालाई, मार्न नखोज
तिम्रो नै त हुँ म अलपत्र, पार्न नखोज

साथ दिन्छु जीवनभर, बाचा यो मेरो
आफूबाट कतै दूर अब, सार्न नखोज

आज फेरि उन्ले मलाई, हँसाएको याद आयो
हाँस्दा हाँस्दै आँखाहरू, रसाएको याद आयो

मिठा मिठा बात गर्दा, समय त्यो भागी जादा
समातेर ल्याउत भन्दै, बसाएको याद आयो

आज फेरि पत्र कोरे, कोर्दा कोर्दै च्यातिदिए
घाऊ लागेका मुटुहरू, फेरि पनि फाटिदिए

धन्यवादको पात्र बने, रुवाई कसैलाई यहाँ
छक्याएर आफूलाई, आफैले आज ढाटिदिए

रुँदैछन आज दिलहरू, हसाऊ ए साथी
भुलाई अब वेदनालाई, नचाऊ ए साथी

तिम्रो र मेरो यहाँ, के चै छ र नभन है
याद छ त्यो अमर हाम्रो, बचाऊ ए साथी

नहुने ती हल्लाहरू, चलेको छ आज
नियतिले मलाई नै, छलेको छ आज

गल्तीबिनाको यो, सजाय हो कस्तो
दुखेर मुटु मेरो, जलेको छ आज