हाङपाल आङबुहाङ

सृष्टि पछि
व्रिद्दि विकास सँगै
एउटा फूल
जिङ्ग्रिङ्गै हुन्छ
तर विचलित नभई
जिङ्ग्ग्रिङ्गै हाँगाहरु सम्हालेर
ठिङ्ग उभिरहन्छ
क्षितिज हेरिरहन्छ
जीवनको रातहरु पार गर्दै
रातको रातमा खुसि भर्दै
आफ्नो रुप बदलि रहन्छ
क्रमश:
पालुवा फेर्दै रंग फेर्छ
रंग फेर्दै फुल्छ
अनि
फूलहरु एक-एक गरि झर्छन
पातहरु बुरुरु- बुरुरु झर्छन
अखिरमा फूलको बोट
फेरि जिङ्ग्रिङ्ग नै हुन्छ
फेरि विचलित नभई
जिङ्ग्रिङ्गै सम्हालिंदै
ठिङ्ग उभिएर
क्षितिज हेरिरहन्छ
एक टकले क्षितिज हेरिरहन्छ

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

तिमी सँगै चियाबारी डुलेर छुटें
भन्नै पर्ने कुरा चाँही भुलेर छुटें

हामी सँगै गोदावरी घुमेको पल
फूल हेर्दै तिमीसित झुलेर छुटें

नखोलेरै तिमीसँग मनको कुरा
तिम्रो बाटो अर्कै सँग खुलेर छुटें

कुहिरोले छोपिएको हिमाल सरि
चाहनाको हिउँ व्यर्थै चुलेर छुटें

तिमीसँग यात्रा गर्ने रहर सँगै
बित्यो बेला सेतै केश फुलेर छुटें

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

तिम्रो खाली कोठा भित्र एउटा बन्द खाम थियो
भित्र खै के थियो कुन्नि बाहिर मेरै नाम थियो

तिमी कहाँ थियौ सोधें मिलनसार साथीलाई
सधैं भनिरहन्थ्यौ रे मलाई भेट्ने काम थियो

किन-किन जिन्दगीलाई घातै राम्रो लाग्छ
नजन्मिदै तुहि गएको नातै राम्रो लाग्छ

रंगीचंगी फुलिरा’को फूलको थुँगा भन्दा
ओईलाएर झरिगा’को पातै राम्रो लाग्छ

दृश्यहरु उजेलीमा चाहे नि देख्या छैन
त्यसैले त दिन भन्दा नि रातै राम्रो लाग्छ

जिन्दगीलाई खुशी मिल्ने यथार्थको साटो
भावनामा फसाइ दिने बातै राम्रो लाग्छ

जिन्दगानी बैरागेर खाली आकाश हेर्दै
थोरै पिउँदा धेरै लाग्ने मातै राम्रो लाग्छ

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

हे झरना!
ए फुङ्फुङ्गे झरना !
तिमी झरना कहाँ हुन्थ्यौ र !
यदि तिमी कुनै ठाउँमा,
निर्ढुक्क जमेर बसेको भए
अग्लो भीरबाट नखसेको भए
तिमी अनुपम झरना हुने नै थिएनौ ।

झुटो रंगमंचमा नचाई दियौ किन ?
उखेली फाल्नु थियो भचाई दियौ किन ?

ळथालिङ्गै मात्र पार्‍यौ मीठो कुरा गर्दै
आँसु नरोक्ने खेल रचाई दियौ किन ?

बिना कसुर उल्टै फतुर लगाएर
बेइजतीको हल्ला मचाई दियौ किन ?

रेट्यौ मेरो मन मुटु तिम्रै भर पर्दा
स्वार्थ सँगै सपना पचाई दियौ किन?

जिन्दगीको सारा मेरो खुसीहरू लुटी
ज्यूँदो लाश बनाई बचाई दियौ किन ?

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

“आँफै पागल”

एउटा मान्छे
कोठाको झ्यालबाट
एक टकले
शुन्य क्षितिज हेरिरह्यो
बेला बेला मुस्कुराउँदै
पागल जस्तै
निरन्तर उस्तै गरी
एकोहोरो हेरिरह्यो
बेला बेला हाँसिरह्यो
किनभने
मलाई शुन्य लाग्ने त्यो क्षितिज
शुन्य थिएन
रित्तो थिएन
त्यसैले त्यो मान्छे पागल जस्तै
शुन्य क्षितिजमा
जीवनको रङ्गहरु देखेर
पूर्णताहरु बुझेर
हाँसिरह्यो पागल जस्तै
हेरिरह्यो पागल जस्तै
तर
म
केही कुरा नबुझी
बुझ्न नखोजी
सज्जन मान्छेलाई
सन्तुलित मस्तिस्कलाई
स्वयम् मुर्ख बनेर
पागल देखिरहें
पागल सोचिरहें
हेर्न नजानेर
बुझ्न नसकेर
आँफै पागल भएको मलाई थाहा नै भएन

पैसाको अभावमा
तीर्खाएको मनहरु
सधैं तीर्खाइ रहे
प्यास कदापी मेटीएन
गन्तव्य तिर
अघी सारेको पाइला
खुल्ला बाटोमा तेसै रोकियो
अद्रिश्य शक्तिशाली तगारो
आभावले खोल्न सकेन
यसरी नै पैसाको अभावमा
धेरै मान्छेको
मनहरु
तनहरु
कुजे परेका छन
नपाकी झरेका छन
तड्पि तड्पि
सडेका छन
मरेका छन
तन र मन पूर्णरुपमा
कुजे नपरे पनि
कुनै एक शरिरको अंगले
काम गरेको छैन
त्यसैले त कर परेको छैन
पैसा नभएर
हरेक मान्छेको रुप
संसार भरी नै
उस्तै गरी नै
बिग्रिएको छ
कोही अन्धो भएको छ
कोही लङ्गडो भएको छ
कोही बहिरो भएको छ
कोही लाटो भएको छ
बोली फुटे पनि

 नहुनेको एक छाक खाने नुनै प्यारो हुन्छ 
  हुनेलाई हिरामोती पैसा सुनै प्यारो हुन्छ 

साँझ पछि अँधेरीमा टाढै बाट साथ दिने 
 सुखी दु:खी दुवैलाई तारा जुनै प्यारो हुन्छ 

सुखी दु:खी दिनभरि वेग्लै रुप भए पनि 
 रात संगै चिसो बढ्दा न्यानो उनै प्यारो हुन्छ 

 नमिल्ने ती छाँयाहरु वियोगले जलेपछि 
 खुसीहरू आँसु संगै झार्ने धुनै प्यारो हुन्छ 

मरिजाने चोला हाम्रो कसैलाई नपिरौं है 
 बाँचुन्जेली जिन्दगीमा मीठो गुनै प्यारो हुन्छ 

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

चौबन्दीको तुना फुकाएर नहिड न
आफ्नो बाटो आफै उकाएर नहिड न

दुनियाको तालसँग आफ्नो चाल फेर्दै
आफ्नोपन आफै लुकाएर नहिड न

जति बाढी बढे पनि थाम्दै थाम्दै बग्छ खोला
दायाबाया किनारहरू डाम्दै डाम्दै बग्छ खोला
झरी संगै वेदनाको तह बढ्दै गए पछि
आफ्नो व्यथा आफै भित्र छाम्दै छाम्दै बग्छ खोला

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

यात्रा के हो थाहा पाएँ दोबाटोमा छुटेपछि
साथ के हो थाहा पाएँ आधीबाटो टुटेपछि

चोखो माया संगालेरसँगै बस्ने भर पर्दा
आसा के हो थाहा पाएँ सिसासरी फुटेपछि

मिर्मिरेमा ताराहरु बिलाएर गए
आफ्नो ज्योति उजेलीमा मिलाएर गए

अँधेरीमा उध्रिएको दुनियाको मन
उषा संगै उजेलीले सिलाएर गए

धेरै लामो संघर्षको समर्पण संगै
अनुपम खुसीहरू दिलाएर गए

निस्वार्थले विष प्युंदै सधैं अरुलाई
अमृतको प्यालाहरु पिलाएर गए

कालो रात चिर्दा चिर्दै धेरै ताराहरु
क्षितिजमा नपुगी नै ढिलाएर गए

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

१
पर्खेर बस्दा
झमक्क रात पर्‍यो
तिमी आएनौँ

२
शीतले भिज्छ
आशाको फूलहरू
हरेक रात

तिम्रै माया संगालेर पर्खी बसेकी छु
हाँस्दा हाँस्दै धेरै पल्ट रुँदै खसेकी छु

मिलनको पर्खाइमा बस्नु सारो रै’छ
चाहनाको भूँमरीमा सधैँ फसेकी छु

आज भन्दै भोलि भन्दै बैंश ढल्कि जान्छ
बैंश सँगै ऐना माथि रुप टल्कि जान्छ

जवानीको जोशहरु सँधै बेहोसीमा
थाहै हुन्न कति खेर कता पल्कि जान्छ

जतिसुकै समुद्रमा छाल उठे पनि
किनारमा ठोकिएर उतै छल्कि जान्छ

सुख दु:ख जिन्दगीको पलहरु सबै
सम्झनामा घरि घरि आई झल्कि जान्छ

मरिजाने छोटो चोला सम्झिएर लाँदा
मनभरि वेदनाको आगो सल्कि जान्छ

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

धेरै मन आशंकामा फाटी रा’को देख्छु
थोरै मात्र हाँसो खुसी साटी रा’को देख्छु

छुटे पनि जुटे पनि बाँच्ने आसासँगै
सपनाको डोरी सधैँ बाटी रा’को देख्छु

१

एकान्त ठाउँ
अतितको सम्झना
हाँसो र आँसु

२

हिमाल सुत्छ
मेघको धुस्सा ओढी
प्रकृति प्रेम

रेट्दा रेट्दै सारङ्गिको तारै चुटि गयो
गोरेटोमा हिड्दा हिड्दै यात्रै टुटि गयो

जती भुल्न खोजे पनि याद अल्झिदिन्छ
निष्ठुरिकै सम्झनाले घाऊ बल्झिदिन्छ
मनमा माया हुँदा हुँदै साथै छुटि गयो
गोरेटोमा हिड्दा हिड्दै यात्रै टुटि गयो

सोचे जस्तो जिन्दगीको कथा लेखिएन
दुख्छ छाती भित्र भित्रै ब्यथा देखिएन
निर्मोहिले हाँसो खुसी सबै लुटि गयो
गोरेटोमा हिड्दा हिड्दै यात्रै टुटि गयो

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

बेईमानिले अर्कै संग सागर तरे पछि
अतीतहरु सम्झी रोएँ एक्लै परे पछि

जुनी जुनी साथ दिन्छु भन्ने बाहानालाई
विस्वास गरें घात भयो आफ्नै चाहानालाई
बेहाल भयो जिन्दगानी घात गरे पछि
अतीतहरु सम्झी रोएँ एक्लै परे पछि

दीयो जले सरि यहाँ जलिराको छु म
जिउँदो लाश बनि फेरि ढलिराको छु म
व्यथा मात्रै बल्झि रहन्छ आसै मरे पछि
अतीतहरु सम्झी रोएँ एक्लै परे पछि

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर