शारदा खड्का

जे देख्छौ त्यही गर आँखा सिकाउछ,
परिवर्तन हुनैपर्छ दुनियाँ सिकाउँछ

खटेर कमाउ या लुटेर कमाऊ पैसा,
उसले सबैलाई आफ्नो धन्दा सिकाउँछ

तिम्रो रिमोर्टले जति
नियन्त्रण गरे पनि,
मेरो रुपरङ्ग फेरिदैन,
अस्तित्व मेटिदैन,
मलाई अरु बनाउन सक्दैनौ,
म,म हुनकै लागि जन्मेकी हुँ,
म, म नै हुनेछु ।

फोनमा भन्दैथ्यौ,
“अब हाम्रो पालो हेर्दै गर”
नेटवर्क टुट्यो,
क्षणभरमै जहाज उड्यो,
हेरिरहेँ आँखाले देखुन्जेल,
पर क्षितिजबाट बिलायो,
कता कता मरुभूमि को देशमा ।

टुट्ने,फुट्ने, फेरि जोडिने दिलको तार राम्रो,
जिन्दगीले जिन्दगीलाई गर्ने उपचार राम्रो ।

गीतकार,गजलकार जुनकै तारिफ गर्छन्,
उता जुनलाई लाग्दो हो यो संसार राम्रो ।

मनको माया देखाउन,
मिल्ने भए छाती चिर्थेँ,
मोल गर्छ्यौ भने प्यारको,
जति परे पनि तिर्थेँ ।

मन छैन थीरमा केको गजल फुर्थ्यो,
नानाथरी पिरमा के को गजल फुर्थ्यो

हरियाली मौसम डाँडै काटी गए,
उराठ लाग्दो भिरमा के को गजल फुर्थ्यो

अधिकार माग्ने होइन खोस्न अघि सर नारी
नारा मात्र नघन्काई वास्तविकता छर नारी ।

विश्व हेर नारीले ’नि चन्द्रमामा पाइला टेके
नेपाली पो के कम छौं र संघर्ष गर नारी ।

जरुर उसका आँखा ती खजानामा हुनसक्छ,
मान्छे न हो बग्रेल्ती चाहनामा हुनसक्छ

लुटेरा अनेक रुपमा गाउँ पस्लान होसियार,
चाहे समाजसेवा गर्ने बहानामा हुन सक्छ

हेर्दै जाऊ न त्यस्तो त्यस्तो पल बनाउँछु
अपराधीलाई पनि असल बनाउँछु

जति खुट्टा तान्नुछ आजै तान शत्रु हो
भोलि त उसलाई निकै सफल बनाउँछु

ए झरी !
मलाई पनि तिमी जस्तै,
बर्सिन मन छ,
मनका मैलाहरू,
पखालेर,
कञ्चन बन्छु नि ?

हातको मे’न्दी हरिया चुरा तिम्रै लागि हो,
कसम जूनतारा झार्ने कुरा तिम्रै लागि हो ।

जति बचनको तीर हान्दैछौ पागल भनेर,
उसको अनसन उसका ती नारा तिम्रै लागि हो ।

ओठको लाली हराउँदो र’छ धोका खाएपछि,
पागल जस्तै कराउँदो र’छ धोका खाएपछि

तिमी साथै हुदा हजार चोट पनि दुख्दैनथे,
खाटा पनि चराउँदो र’छ धोका खाएपछि

हराए खुसीका सारा लहर यहाँ,
सुनिएन कैल्यै राम्रो खबर यहाँ

मेसिनका हुदैनन् नातागोता सडकमा,
रक्ताम्य पार्यो उसलाई भर्खर यहाँ

के जानू मन्दिर भगवान हराएपछि
बिग्रेछ तक्दिर भगवान हराएपछि

अस्ति इराक हिजो काबुल मनै कुढ्यो,
सधैं पिरै पिर भगवान हराएपछि

वाह सरकार सबको मनमा अटाउने कुरो छ,
बेजोड परिवर्तन देशमा आउने कुरो छ

ग्याँस पेट्रोल क्यैको पनि कालो बजारी हुन्न,
घर घरमा पाइप लाइन खटाउने कुरो छ

छिमेकीले चाँद चुमे,
चन्द्र,मङ्गल जम्मै घुमे,
बिचरा हामी कहिले तराईतिर पड्किन्छौं,
कहिले ग्याँस,पेट्रोल भन्दै सडकतिर अड्किन्छौं,
बुद्धको जन्मभूमि सर्न थाल्या छ अरे,
सगरमाथा हाम्रो होइन चाइनामा पर्छ रे,
हामीलाई किन पोल्दैन किन दुख्दैनन यी छातीहरू,
समुन्नत राष्ट्र कहिले हुन्छ बालुवाटारका साथीहरू ?