कविता

मेरै छेउ हुँदै जान्छ हिंड्ने बाटो तिम्रो
थाह छ मलाई तर म लक्ष्य होइन तिम्रो
तै पनि मलाई किन छ प्रतिक्षा तिम्रो

न आउँदा तिमी कहिल्यै मन त्यसै अत्तालिन्छ
सन्चो पो भएन कि भनी पिरोलिन्छु साह्रै
यति धेरै मलाई किन छ माया तिम्रो

मन के यो बादल हो
घरीघरी स्वरुप
बदलिरहने
मन के यो बादल हो
चन्चल भै
यताउती कुदिरहने

यो त सहर हो बाबै
भवनको त लेस मात्र पनि कुरा नगर
स्वार्थ र पैसाले मुर्दा भएका छन्
यहाँका मान्छेहरू
त्यसैले मितेरी गाँस्ने सोच्

के दिऊँ खै तिमीलाई
यो प्रेम दिबस कोसेली ?
शब्द का भावाबेग पोखेर
तिम्रो मन बहलाऊँ कि ?

शव्दहरूमा केही नबोली मूक आँखाले नै
धेरै कुराहरू बोल्ने ती एक जोडी विचित्रका आँखाहरू
यदाकदा मेरा सपनीहरूमा आउने गर्छन्
लज्जा र सङ्कोचले गर्दा कानमै सुटुक्क साउती गर्न खोजेझैं
ती एक जोर आँखाहरू होशियारका साथ दायाँ वायाँ हेर्ने गर्छन्

(प्रणय कविता)

के तिमीलाई थाहा छ?
म किन यहाँ छु
तिमी छौ यहाँ त्यसैले ।
मेरो अस्तित्वको
शुरुआत तिमीदेखि
र अन्त्य पनि तिमीमै ।
तिमीविनाको म
मेरो छुटटै पहिचान
मेरोलागि कल्पनातीत छ ।

कुनै दिन हाँसेर
कुनै दिन रोएर बितायो
यस्तै रहेछ दुनियाँको रीत
जस्तो मौसम
त्यस्तैमा रमायो

अर्को जन्ममा विश्‍वास गर्छ्यौं कि गर्दिनौं
यदि गर्छ्यौं भने
तिमी आमा बनेर आउनू
एउटी स्नेहकी प्रतिमूर्ति आमा बनेर आउनू
जसको न्यानो काखमा
म हरपल लडिबूडी खेलेर
आफ्नो अपार प्रेमको
निश्‍चिन्त रूपमा अभिव्यक्त गर्न सकूँ।