कविता

कति मान्छे बाँच्छन् यहाँ आफूभित्र मरीमरी
तिनै मान्छे किन यहाँ बुद्ध बन्छन् घरिघरि

कविताको स्वादमा
म चपाइदिन्छु
सब गद्यहरू
म निल्छु
कविताको स्वादमा
कटुवाणीहरू, झुठहरू
र, खरा गद्यहरू
कविताको स्वादमा
धेरै दुष्ट-गद्यहरू
निल्न सजिलो हुन्छ ।

जीवन त साह्रै सुन्दर रहेछ ।
सिङ्गै उमेर
तँछाडमछाडमै बित्यो
खेदो खनेर अर्कालाई
गाली गरेर अर्कालाई
काटेर रुखहरू
नासेर मूलहरू
अहंको कालोले
धमिल्याएर प्रेमको निर्मल पोखरी
सिङ्गै जीवन त
रिस, राग र ईष्र्यामै बित्यो ।

अक्षरहरूको युद्धमा
मैले शब्द बुन्न नसक्दा
कविता
अधुरो भएको छ
ठीक अहिलेको
भयग्रस्त वर्तमान जस्तो ।

चोट गहिरिदै छ, घाउ झन् बल्झिँदै छ
पाइला जति बढाउछु, उति अल्झिँदै छ

‘फटाहाका गलामा माला सुहाउँदैन’
‘दुर्जनलाई सम्मान कहिल्यै गर्नुहुँदैन’
‘श्रोता बन्नु सधैँ असल गुरुको’
‘खराबहरूको संगत गर्नुहुँदैन’
पुर्खाले सिकाएका यी सत्वाणीहरू

मनका एकान्तका तलाउमाझ
अनायासै तरंग उठ्छ
लाग्छ कुनै अतृप्त रागले
संगीतको कर्णपि्रय स्वर पाएको छ

यस्तो लाग्छ मेरो गीतको किताब हो तिम्रो आँखा
मनको मौन सोधाइको जवाफ हो तिम्रो आँखा

कोइलीको मीठो स्वरले
भन्छ को हो को हो
कालो कालो कागले
सोध्छ काँ काँ

बिहान उठ्नु अनि दाँत माझ्नु
सर्धैं सफा सुग्घर साथ बस्नू
बिहान गर्ने सब काम भ्याऊ
धोएर हात, मुख दूध खाऊ ।

सानो-सानो फिलिङ्गोले धर्ती सारा पोल्छ
भविष्यका वक्ता आज तोते बोली बोल्छ
सानो भनी नहेप है ! साना छौँ त के भो ?
देश हाँक्ने भविष्यका कर्णधारले हो ।

लौरो टेक्ने बूढाले
थर्थर गोडा कमाए,
यताउति हेरेर
रूखका जरा समाए ।

बादलको कालो घुम्टो उघार्दै
समयको साँघुरो आँखीझ्यालबाट
अनिमेष जीवन चिहाइरहेकी
तिमी एउटा सुकिलो जून हौ ।