गद्य कविता

घाम नडुब्दै भेट्नु सखी !
अन्धकारको के भरोसा
जहाँ छाँया समेत मेटिन्छ
त्यहाँ मायाको कति ग्यारेन्टी होला ?
घामको बैजनी किरण
तिम्रो मुहारमा पोतिँदाको आभा
दुई आँखाभरि-भरि नियालेर
म त्यही आकृति मनको क्यानभासमा कोर्न सकुँ

पात्रो फेरेर
वूढो पार्दै मान्छेलाई
यो पल्ट पनि
आगमन भयो

कहिले
मलाई
पहाडजस्तै गजधम्म
परेर बस्न मन लाग्छ,

किन उदास
अनि ,
बिरानो छ जिन्दगी ?

के सम्झुँ म
कुन दु:खले
हैरान छ जिन्दगी ?

खै कसरी अर्थ लगाऊँ म मित्रताको ?
मित्रताबाट मित्र अनि शत्रुतामा परिणत भएपछि
खै कसरी चिन्न सकुँ म अरुलाई ?
आफूले आफैलाई पनि नचिनेपछि

बेलुका पखको
निला बत्तीहरू
झिलिक्क–झिलिक्क गरेर

फूल उनी,
जून उनी,
खुन मेरो उनी
देखिन आज मैले
भेट्न किन आइनन् ?

माइला दाइ
के फरक छ
साथी र मीत्रमा
थाहा छ तिमीलाई ?

तिम्रो पनि
मेरो पनि चाहाना हुँदाहुँदै
बोल्ने रहर, हाँस्ने रहर, सँगसँगै बाँच्ने रहर