गद्य कविता

भोकले बिझाएको शिथिल हाड-छाला
विपूल बोझले लड्खडाएर
एक आपसमा स्वतन्त्र बन्ने प्रयासमा
परितप्त रक्त-पसिनाले गिल्गिलिएको छ ।

वर्षाते जलधारामा नाँचेको
पहाडी टुप्पाका देहाती झुप्राहरू,
शोषण र चुसाइले चाउरिएर नाङ्गिएका
आफ्नै स्वामित्वमा नभएका मधेसी तृणकुटीहरू
यी भन्दा पनि जीर्ण भग्नावशेष
तण्डुल र चुनाको किम्मती गासलाई
पुरै दिनको बेचबिखनको मुल्यले
एक नशालु प्यालाको रगिंन दुनियाँले मेटेको छ ।

सुनसान रातमा
गाउँको चौतारीको
रहर लाग्दि, झ्याङ्गिएर बेरिएको
शीतलताले
च्यातिएको मनहरूलाई
शीतलता नदिंदोरहेछ
बादलका पछ्यौरीभित्र
कोमल हाँसो
पवित्र स्नेह सम्झन्छु
गाउँघर पाखा पखेरा

अब प्रत्येक ब्यक्तिका सपनाले तर्साउने छन् ।
हरेक मध्यरातिमा ऐठन पर्ने छ ।
अनिदोले सताउनेछ,
तर
निद्रा पर्नेछैन ।

म भित्रका खुशीहरू, ….
एउटा प्रकृति
एउटा सहिष्णुता
एउटा वात्सल्यता
अनि एउटा जीवन दर्शन।

मेरा प्रक्रितीका भिताहरू, कठै !
मालिङ्गो घारी, तोरी बारी,
रानीबन भित्रका ,
जीवन बिताउने चौतारी
कहीले लेकाली यौवन,
कहीले बेशीमा बयली खेल्दै
बिछट्ट छ जीवन ..

अनवरत आफ्नो यात्रामा,
मसँगको सामिप्यता,
म गास्छु या उनी गस्छिंन,
थाहा छैन,
तर पनि,
निकटता बढ्छ,
स्नेह बढ्छ,
हार्दिकता बढ्छ ।

लाखौं मान्छेका चालहरू
मुहार र उसका भावहरू
सायद पढ्नैका लागि बनेको जीवन
रत्नपार्क नजिकैको एक जीर्ण पुस्तकालय ।

अनुभवहरूको खडेरीमा
निष्प्राण बनेका नवजीवहरूको
आँखा र हृदय पढ्दै र भोग्दै
उ अनुभवहरूको मृतसागरमा
डुब्नै लागेको डुङ्गाको नाविक झैं
तैरने घनिघसाइमा ओझेल पर्दैछ ।

आज फेरि मलाई याद आयो ती दिनहरू
हाँस्दै, खेल्दै, दौडेका सुमधुर मिठा पलहरू
त्यो वर-पीपलको रुख मुनि बिताएका क्षणहरू
कहिले नाँच्दै कहिले गुनगुनाउदै घुमेका साझँहरू

कति रमाएका थियौं जब हामी सँगै हुन्थ्यौं
घरि भाडाँकुटी खेल्थ्यौं घरि झगडा गरी जुध्थ्यौं
कहिलेकाहीं त धेरै दिन नबोली हिंड्थ्यौं
अनि फेरि एक आपसमा माफी मागी मिल्थ्यौं

उसबेला,

मायाप्रीतिका कुरा
टाँढैबाट आँखामा-आँखा जुधाएर गरिन्थे अरे
समर्पण र त्यागका थैलाहरू
दिन-दिनै चुलिएर भरिन्थे अरे