GuruSharanSada

सानु तिमी र मेरो छुटिएको पाचौं वर्ष भयो
तिमी स्वदेशमा अनि म विदेशमा
भोलि मिलन हुनेछ वर्षौपछि तिमी र मबीचमा
माया पिरतीका फूलहरू फुल्ने छ हामी दुईमा

म विदेशको भूमि छोडिरहदा तिम्रै बारेमा सोचिरहेको छु
तिम्रो मन्द मुस्कान अनि फकरिएको जोवन कस्तो भएको होला
तिमीसँग काखमा खेलिरहेका हाम्रो पिरतीको फूल जस्तै देखिने
प्यारी छोरी कस्ती भए होला

शीतलहरले मेरो मात्र घर चिसिएको छैन सरकार
घर सँगसँगै मेरो मन र तन पनि चिसिएको छ
प्रकृतिको चिसो सितहरुको लहरले मेरो परिवार
अनि मेरो जीवनको वरपर सबै चिसिएको छ
मैले खाने हरेक अन्नका भागहरू चिसिएको छ
सबैलाई ताप सम्प्रेसन गर्न आगोको झिल्का पनि
मबाट चिसिएको छ र मलाई दिनबाट टाढिएको छ

मेरो मन पागलहरुको बस्ती भएको छ
र मेरो मनलाई पागलहरुले कब्जामा लिएको छ
मन अचेल स्थिरमा छैन बसमा छैन
भित्र भित्रै धुवैधुवाले बलेको आगो जस्तो भएको छ

टुक्रा टुक्रा मुटु मेरो पारेर गयौ
कस्तो रैछ माया तिम्र्रो धारै धार थियो
मायाको नासो अब याद मात्रै रहयो
खुशी अनि जित तिम्रै हार मेरो भयो

तिम्रो दिलको महलमा
अचेल मायाको हावा हुरी चलेको छ
त्यही हावा हुरीको विचमा
मेरो मायाको दीप बलेको छ

चेल सपनाको महलतिर हेर्न छाडेको छु
आँखाभरि भरिएको सपनाको भारीले थाकेको छु
चहिदो नचाहिदो सपनाको आकार बनाउने आँखादेखि रिसाएको छु
हो म अचेल सपनाको गाउँतिर जान छाडेको छु

पुरा नहुने सपना पनि आँखाँको बाटो भई
मेरो हृदयमा राज गर्न खोज्छ
मलाई सपनाको महल चढाई बेला बेला
महलकै दुनियामा धकेल्न खोज्दछ

नटुटने कसम खाएको थियो
दुई आत्माको मिलन थियो
किन आज टुटेर गयो
हामी विचको माया किन दुई किनार भयो

ओठमा त्यो हासो थियो
मनमा उमंग थियो
सबै हराई गयो
प्रितको खेल रचेर तिमी कहा हराई गयौ

फुल जस्तै फुलि दिए तिम्रो प्रेमको आगनमा
आई तिमी खेलिरहयौ
ओठमा ओठ दिए हातमा हात दिई
जिवन मेरो सुम्पि दिए

कस्तो मोड आयो त्यो तिम्रो जिवनमा
आफनै बाटो भुलि दियौ
प्रितको खेल रचेर काहा हराई गयौ
काहा तिमी हराई गयौ

छातीमा गढेको छ तिमीले दिएको बचन
मया गर्छु तिमीलाई भन्थ्यौ सयौ जन्म
कस्को डाह लागयो दैव
टुटेर गयो हामी दुईको मिलन

म अँझ पनि जीवित झै लाग्छ
मेरा आवाज अँझ पनि त्यही वरपर गुन्जिरहन्छ
हामी सपरिवार त्यहीबाट
आफ्ना भूगोल नियालिरहेको हुन्छु
अनि कोही हृदयलाई बुझने
आत्मालाई देख्ने आत्मालई भनिरहन्छु
मेरो कथा त्यो वृक्षलाई सोध
म कसरी मारिए
मेरा वंशज कसरी बिनासिए
अनि कसरी टाढियो मेरा तन नेपालीजनबाट

मायामा आगो लगाई गयौ यो दिल जलाएर
अर्कैको हात समाई गयौ दुनिया हसाएर
खाएको कसम जोडेको नाता गएछौ तोडेर
आँखामा आशु दिएर गयौ मुटुलाई फोडेर

जलिरहेछु विछोडको रापमा यो जिउदो तनमा
दुखको विगुल बजिरहेछ यो भित्री मनमा
चरी चै एकलो भौतारी हिडछु उराठ बनमा
कसलाई देखाऊ कसले देख्छ मेरो यो मनमा ?

चाहिदैन मलाई आकाशको तारा
चाहिदैन मलाई पूर्णेको जुन
सक्छौ भने गरिराख सदैव
दुई आत्माका मिलन
अनि बाँडिराख मिलन भित्रको मिठो प्यार
अनि म त्यही प्यारमा हराइरहुँ
तिम्रै छायाको वरपर नाचिरहुँ
उमंगले दिल खोलेर हाँसिरहुँ
म तिमीसँगै साथ साथ रहिरहुँ

सूर्यचन्द्र ध्वजामुनि मलाई रम्न देऊ
सयौ थुंगा फूलका हामी.. मिलेर गाउन देऊ
हिमाल पहाड तराई फाँटमा सुवास छर्न देऊ
नेपाली हुँ म नेपालको छोरो नेपालमै रम्न देऊ

उतरमा चिन दक्षिणमा भारत छिमेकी बसेका
विश्वकै अग्लो चुचोरो हिमाल निडर भै हाँसेका
डाँडा पाखा वनैभरि गुराँस फुलेका
तराईको फाँट धानका बाला खेतमा झुलेका

म पनि त मान्छे नै हुँ किन पो भेदभाव ?
मान्छे मान्छे विच गर्छौ किन फरक स्वभाव?
शिक्षित भन्छौ डिग्री पाएका कस्तो हो प्रभाव ?
बुद्धको देश शान्तिको भूमि ज्ञानको अभाव

मान्छे मान्छेबीच छोइन यहा कास्तो हो संस्कार ?
उच्च र निच धनी गरिब फरक छ व्यवहार
कोही हेपिन्छ निच भनी कोहीले पाइन्छ सव सत्कार
समाज भित्र देखिन्छ सदैव भाडभैलो अत्यचार

फूलबिनाको बगैंचा जस्तै बनेको छु
सुवासबिनाको फूल जस्तै फुलेको छु
बाटोबिनाको यात्री जस्तै भौतारिएको छु
जलबिनाको माछी जस्तै छटपटिएको छु

अचेल देख्छु आफैलाई
अनि मेरा जीवनका पाइलाहरूलाई
जाहा सुधारमय पंक्तिहरू देखिन्छ
आफैलाई छोडी अरुको पाई पछि कसरी लम्कयौ
मेरा पाइलालाई परिवर्तण गर्न सकिए
जीवनको यथार्थमा दौडान सकिए
मेरा जीवन त्यसैमा सार्थक हुन सकिन्छ जस्तो भान हुन्छ
र मैलो आफ्ना पाई मुनि लुकेका
विकृतका फूलहरूसँग साक्षात्कार गरिरहेको छु
अनि स्वयं परिवर्तनका रेखाचित्रहरू खोरिरहेको छु
त्यसै चित्रको बाटोमा मार्ग चित्र मान्दै अगाडि बढिरहेको छु

तिम्रो शरीर मलाई
रकसीको बोतल झै लाग्छ
अनि त्यो तिम्रो माया मालाई
बोतल भित्रको नशा झै लाग्छ
त्यस्तो नशा जस्ले नपिउदै लठयाइदिन्छ
पिएर हेर्दा आफू र आफन्तलाई भूलाइदिन्छ

तिम्रो सुन्दरतको त्यो गहिराइमा
म त डुबिसकेको छु
तिम्रो मृगनयनी सपनाको तालमा
म हृदय खोली पौडिसको छु

त्यो चन्चचले यौवनको बासनामा
म आफैलाई सुम्पिदिएको छु
तिम्रो कोमलमय स्नेहकोसामु
आफैलाई भुलिसकेको छु

अचेल उस्को र मेरोबीच
विश्वासको खडेरी लागेको छ,
हासो र मिलनबिचको त्यो पलहरू
धुलमिलन थालिएको छ

बुझ्न सकिन किन खै के भयो ?
समिश्रित त्यो हृदयमा खै कस्ले नून छर्यो ?
शब्दपिछे आशंकाको घेरा लाग्न थाल्यो
विश्वासको त्यो आगन खै कस्ले वितृष्ण जगायो ?

पाइला चलिहरेहेकै छ
यात्रा अनिश्चित छ
शहर अन्जान छ
रुपहरूले आर्षित गरिरहन्छ
मनमा तरग पैदा गरिदिन्छ
तर शहर अन्जान छ

जीवन एउटै भए पनि हजारौ मोड आईदिन्छ
कहिले हर्षका दिन त कहिले रोदनको क्षण ल्याउछ
कहिले साथीको अंगोलोले भरिएको माया पाईन्छ
त कहिले ह्दय टुकरयाउने तृस्कारको बाणी खाइन्छ

समय एउटै भए पनि हजारौ क्षण लिएर आईदिन्छ
कहिले अपरिचितलाई पनि कदम कदमको साथी बनाईदिन्छ
कहिले चन्द्र र सुर्य जस्तो समोहीत स्वरुप सजाईदिन्छ
त कहिले ह्दय टुक्रयाई आखामा नअड्ने आसु बनाईदिन्छ

रात एउटै भए पनि कहिले सुन्दर सपना लिएर आईदिन्छ
कहिले माया पिरती बोकी नविर्सने कोसेली भैदिन्छ
कहिले दुखित ह्दय विसाउने चौतारी झै बनिदिन्छ
त कहिले दुई आत्मालाई विछोड बनाउने वैरी भइदिन्छ

भुकम्पको पराकम्पले त्रसित मनहरु लिएर
सुर्य चन्द्रको बनोट नेपाली झण्डा मुनि
नेपाल र नेपालीको स्वभिमान अनि पहिचानलाई
फुटवल खेलको मैदानमा प्रतिशपर्दि बनेर उभिए
विशाल भारतको सामु भारतकै भुमीमा
झिनो जितको आशा बोकेर
अन्नतः नेपाल र नेपालीलाई जिताई छाडे

भारतीय नाकाबन्दिबाट चुडिएका मनहरु लिएर
भारतीय बिरुद्धको एक खेल खेल्न
भारतीय मैदानमा भारतीय जन्ताको हुटिग विरुद्ध
नेपाल र नेपाली स्वाभिमानको विजय गराउन
पराजित मनोवलमा एक झिनो आशा बोकेर
१०० मिनेटको अन्तिम क्षण सम्म संघर्ष गरिरहे
अन्नतः नेपाल र नेपालीको जीत हासिल गराई छाडे

बधाई छ ति पाईलाहरुलाई