Biju Subedi

“हे भाइ ! कति फेसबुक खेलिराको ? ओहो तिमीले त लाइक कति ठोकिराको ? कि सबका सबलाई लाइक ठोक्छौ ?”

“हैन ?” भन्ने छोटो उत्तर दियो उसले ।

(ऊ फेसबुकमै व्यस्त थियो कुरा गर्ने फुर्सद थिएन उसलाई )

“कति साथी छन् तिम्रा ?”

अचेल सधैँ कसैकोे हाँसो चेहरा हेर्दिन
धेरैको मैले मुस्कान भित्र क्रुरता देखेथेँ

आफूले सधैँ मद्दत गरेँ धेरैको आपत
आफूले झेल्दा पाइन कुनै बदला मद्दत
सुखमा देखेँ सबैको हाई ताम र झामको
दुःखमा सधैँ म आफू एक्लो सधैँको एकल

उदास दुःखी चेहरा भनी हेपेथेँ सधैँ नै
आपत पर्दा मद्दत गर्न उदासी नै आए
धनको मात्र बल यो हैन मनको बल हो
दिमाग हैन हृदय हेर त्यसमा परख

२०७२ फागुन १४ शुक्रवार
बिजु सुवेदी “विजय”
कुलेश्वर, काठमाडौँ
bijusubedi@gmail.com

एकदिन भगवान आफ्नो लोकबाट व्रम्हमाण्ड संसारका सर्वत्र न्याय दिलाउन जुटिरहँदा धेरै थकित भए अनि त्यसै मेसोमा भगवानलाई मत्र्यलोकमा मानिसहरुमा कोचाहिँ मलाई मद्दत गर्ने रहेछन् भनेर निरीक्षण गर्ने बिचार पलायो ।

अनि भगवानले ध्यानदृष्टिले मत्र्यलोकमा सर्वत्र निरीक्षण गर्दा

भूकम्प पीडितहरु आजसम्म पनि पाल मुनि राहतको आशामा विताइरहेका छन् । यस्तैमा धुर्मुस र सुन्तली जस्ता कलाकारहरुले थुप्रै भूकम्प पीडितहरुलाई टहरा बनाएर सुम्पिसकेका छन् । यहाँ भन्न खोजेको कुरा के हो भने धुर्मुस र सुन्तलीजस्ता कलाकारहरुलाई गाँस बासको समस्या नपरे पनि उनीहरुले थुप्रै टहरा बनाएर पडितहरुलाई सघाए । यो सहयोग त्यही भूकमपमा भत्किएर उब्रेका निर्माण साग्रीका सरसामानबाट पुनर्निमाण गरेका हुन् । तर पीडितहरुमा भने यस्तो जोश, जाँगर र आँट पलाएन । उनीहरु मुख ताक्दै बसिरहे । यदि उनीहरु पनि समस्यासँग जुझ्न तम्सने हो भने धुर्मुस र सुन्तलीले भन्दा राम्ररी जोहो गर्न सक्थे तर दुखःको कुरा , यस्तो पीडत पक

कस्तो यो हाल देशको आज बर्बर समस्या ।
अबैध काम गर्नेका लागि आहाहा क्यामज्जा ।।

कतै त भयो दिनमा सधैंँ रोडमा सुताइ ।
कतै त भने ढुङ्गा र मुढा पुलिस सफाइ ।
रातमा सधैंँ इन्धन पास राजश्व छलाई ।
कङ्गाल भई देशको हाल अत्यन्तै विक्षिप्त ।

समतामूलक समाज पर्खिरहेका छन्
क्रान्तिकारी तिमी रणमा अघि बढिदेऊ

धनी झन्–झन् अकुत सम्पत्ति कुम्ल्याउँदैछन्
गरिब झन्–झन् धेरै रित्तो हात हुँदै छन्
यो अव्यवस्था हटाउन तिमी बन्दुक बोकीदेऊ
क्रान्तिकारी तिमी रणमा अघि बढिदेऊ

जीवन एक मोज हो ।
जीवन एक झोज हो ।

अर्थको कोसिस गर्दा,
जीवन एक खोज हो ।

बुढेसकाल टेकेपछि,
जीवन एक बोझ हो ।

सबैका लागि चाहिने कुरो म बिजुलीप्रसाद
नहुँदा म त जहिल्यै कालो हुन्छ नि सर्वत्र

म भए जो नि सन्तोष गर्छ गर्वले फुल्दछ
आशाको केन्द्र भएको छु म नेपाली जनको
म जान्छु सधैंँ बहेर जहीँ उज्यालो ल्याउन
नभए म त कसैको गाँस पाक्दैन अब त

जाग हे ! दुःखी समर गर्न अन्याय विरुद्ध
बाँधिन सक्छ साङ्लोले हात आवाज उठाऔँ ।।

फुटाई राज गरेर बाँध्ला कम्मर कसौँ न
सामन्ती सत्ता बढार्न आज समूह बनौँ न
लुटेरा राज आउन सक्छ दमन गरेर
डटेर गरौँ सामना अब बुलन्दी भएर

देशको हाल बिग्रियो आज संकटै संकट
जता नि हेरे कालोको धन्दा महङ्गी भूकम्प

पैसाको क्याँठ देखायो भने जे पनि पाइन्छ
अन्यथा भाउ मोल्न नि खोजे केही नि पाइन्न
पैसाको पछि लागेर यहाँ बेपारी मोटाए
जनता–लाई लुटेर यहाँ ढाड नि सेकाए

विश्वको एक नम्बर भयो गरिब राष्ट्रको
के गरी बाँच्ने सकस भयो निमुखा जनले
आकाशे भाउ सबै नि बस्तु के गरी जिउने
कसरी बसे जनता आज कहर खाएर

नाकाको बन्दी भारत एक्लो निर्याती भएर
असली मित्र भएन हरे ! दक्षिणी सिमाको
नेताको चाल दलाली गर्ने देशको सम्पत्ति
के गरी खाने यसरी यहाँ नेपाली सन्तत्ति

२०७२ पुस २
बिजु सुवेदी “विजय”
कुलेश्वर, काठमाडौं
bijusubedi#gmail.com

हरेक मीठो बजाऊ गीत निरस कर्कस
सुनेर केही भएन आज बेसुरा बेताल

हरेक राम्रो सजाऊ लुगा निरस सौन्दर्य
लाएर केही भएन आज अगति अशान्ति

पढाइले उज्जवल भविष्य हुन्छ भनेर उसले धेरै पढेको थियो तर रोजगारी कतै पाएको थिएन । जहाँ पनि “कामको अनुभव कति छ ?” भनेर सोध्नाले हलुवामा वालुवा भइरहेको थियो । ऊ सधैँ जागिरबाट चिप्लिन्थ्यो । जहाँ पनि अनुभवी मान्छे चाहिने हुनाले आखिर उसको मोटो पुस्तकको पढाइले कतैपनि रोजगारी प्राप्त हुन सकेन ।

दुःख भयो भनेर आत्तिनु हुँदैन ।
सुख भयो भनेर मात्तिनु हुँदैन ।।

गरिब भनेर कबै हेला नगर,
उन्मादित भएर ठाट्टिनु हुँदैन ।
जवानी सबको एकपल्ट आउने हो,
चौडा छाती भनेर पात्तिनु हुँदैन ।

गिनिस बुकमा सबैभन्दा बृद्धको पगरी गुथ्न सफल १०४ वर्षीय सनत् नामक बृद्धलाई सो गिनिस बुकका टोलीले प्रमाणपत्र दिन आए ।

टोलीका एकजना :– “हामी तपाईंलाई प्रमाणपत्र दिन आएका । एउटा कुरा सोधुँ है बाजे ? हैन तपाईं यसरी १०४ वर्षसम्म दीर्घ आयु बाँच्न सक्नुको प्रमुख कारण के हो ? मलाई लाग्छ तपाईंले रक्सी, धुम्रपानजस्ता कुनै पनि कुलत गर्नु नभएर होला हैन त बाजे ?”

अहिलेको अवस्थामा भारतले तीन बाली उत्पादन गर्नुहुने तराईको उर्वर भूमिमाथि आँखा गाडेर र्याल चुहाइरहेको छ । उसले कसरी हुन्छ तराईलाई आफ्नो भू–भाग बनाउनमा कुटनीतिक चाल चलिरहेको छ । हुनत भारतीय सदनमा आज मोदी सरकारको विरोधमा नेपाललाई नाकाबन्दी नगर्न बहुमतले ठूलै दबाब दिएको समाचार आएको छ । तर हाम्रा कधेसी नेताहरुमा नेपालभक्तिको त्यस्तो चेत अझैसम्म पनि पलाएको देखिएको छैन । हाम्रा मधेसी नेताहरुको भारतपरस्त विचारले झन् मोदी नेतृत्व सरकारलाई हौस्याइरहेको छ । यस्तो अवस्थामा पनि नेपाल सरकार भने अझै पनि विभिन्न बहानामा भारतबाट इन्धन ल्याउँदा पाउने कमिशनको आश गरी जिब्रो लेब्र्याउँदै बसिरहेका छन् । हाम्रो देशक

संसार जिते फर्कन्छु भन्छौ नभए झुक्दिन
हारेमा आफ्नो ज्यानको बली देशको खातिर
सलाम लाखौँ दिएर भन्छु सपुत सिपाहीँ
तिमी नै हाम्रो आशाको दिप प्रभाती अमृत

गएछौ तिमी सिपाही भई संसार बदल्न
दुःखीयाहरू प्रतिक्षा तिम्रै गरेर बसेका
भोका र निर्धा सहेर बसी पुकार्दै सहस्र
कहाली लाग्दो जिन्दगी गर्यौ बदल्ने अठोट

आजले नाकाबन्दी भएको २ महिना र मधेसमा आन्दोलन भएको १०० दिन पूरा भइसकेको छ । तर यत्तिबेलासम्म पनि सत्तापक्ष र आन्दोलनरत पक्ष बीच निष्कर्ष सहितको सम्झौता हुन सकेको छैन । एकातिर मधेसी दलहरू सबैको साझा धारणा बनेको छैन भने सत्ताधारीहरूको पनि एकमत भएको छैन । यो पनि जनतालाई अनिर्णयको बन्दी बनाइनुको प्रमुख कारक हो ।

प्रभात तिमी आऊ न यहाँ अँध्यारो छ साह्रो
सदियौँ भयो प्रकाश यहाँ छिरेको होइन

गरिब, दुःखी, निमुखा सबै आँसुको दहमा
उजेली बनी बेजोड आऊ देखाऊ चकमा
समीप अँझै आएमा तिमी कहर मेट्नेछ
जीवन ज्योति झलल्ल गरी सहारा हुनेछ