अचेल सधैँ कसैकोे हाँसो चेहरा हेर्दिन
धेरैको मैले मुस्कान भित्र क्रुरता देखेथेँ
आफूले सधैँ मद्दत गरेँ धेरैको आपत
आफूले झेल्दा पाइन कुनै बदला मद्दत
सुखमा देखेँ सबैको हाई ताम र झामको
दुःखमा सधैँ म आफू एक्लो सधैँको एकल
उदास दुःखी चेहरा भनी हेपेथेँ सधैँ नै
आपत पर्दा मद्दत गर्न उदासी नै आए
धनको मात्र बल यो हैन मनको बल हो
दिमाग हैन हृदय हेर त्यसमा परख
२०७२ फागुन १४ शुक्रवार
बिजु सुवेदी “विजय”
कुलेश्वर, काठमाडौँ
bijusubedi@gmail.com