HomSuvedi
धेरै लेखकहरूलाई
मैले मझेरीमा प्रवेश गरेको करीब ६ महिना भयो ।
यहाँ लेख रचनाहरु छपाउने कतिपय मित्रहरुले तलका अक्षर नचिनेको देखियो ।
विद्युत देख्दा
बिधुत लेखिएको भेटिन्छ
विद्या लेख्दा
विधा लेखेको पाइन्छ ।
विद्याधर लेख्दा
विधाघर लेखेको पाइन्छ ।
उद्देश्य लेख्दा
उधेशेय लेखेको पाइन्छ ।
अतः द्य ध द्द घ जस्ता अक्षरहरु धेरैले चिनेका हुँदा रहेनछन्।
अरु केही नचिने पनि देवनागरीका सबै वर्णहरु चिन्नुपर्ने सुझाव छ मेरो ।
तेस्रो किस्ता
कल्पना शिक्षा कार्यालयमा यादवजीले भनेकै दिन नियुक्ति पत्र लिन आई । नियुक्तिपत्र बुझिसकेपछि कल्पनालाई यादवजीसँग भेट्ने मन भयो तर यादवजी त्यस दिन कार्यालयमा आएका थिएनन् । अफिसको व्यस्त कामले गर्दा निकै धपेडी परेको कारण उनी अलिक तनावमा थिए र कपाल दुखेर बिसन्चो महसुस गर्दै घरमै बिरामी बिदा लिएर बसेका थिए । यसै कारण त्यस दिन शिक्षा कार्यालयमा नियुक्तिपत्र लिन गएकी कल्पनाको यादवजीलाई भेट्ने इच्छा भने तत्कालका लागि अधुरै रहन गयो । तैपनि उसले पिउनलाई सोधी–“आज हाकिम साहेब आउनुभएन ?”
दोस्रो किस्ता
‘अहिले दिउसै टाँसिदिए हुन्न र हाकिम साहब ?’ अफिसभित्र आएर सुब्बाले यादवजीलाई सोधेको थियो । अन्तर्वार्तामा उत्तीर्ण भएका विद्यालय शिक्षकहरूको नामावलीको त्यो सूची आफैं यादवजीले खिचेर राखेका थिए । यसै बारेमा सुब्बाले सोधेको थियो । अनि सुब्बालाई हाकिमले भनेका थिए– “होइन, अहिले भीडभाड हुन्छ । बरु म भरे केही बेर अफिसमै बसेर साँझ परेपछि यो रिजल्ट टाँस्न लगाएर मात्र फर्कन्छु ।’
किशोरी पारी देउ
न त्यो रोक्न खोज्दा कतै रोक्न सक्थे
न त्यो छोप्न खोज्दा कतै छोप्न सक्थे ।
सधै देखिने थ्यो लुकेको जवानी
मेरो त्यो जवानी मेरो त्यो निसानी ।
सधै ओठमा देखिने थ्यो फुलेको
सधै छातीमा देखिने थ्यो खुलेको
कति थ्यो कति थ्यो मिठो त्यो कहानी
परेलीसँगै झिम्किने यो जवानी ।
सबै हेर्देथे फर्की फर्की मलाइ
सबै थूक निल्थे मलाइ नपाइ
न इच्छा थिए थ्यो जवानी न काबु
परैबाट हेर्थे लजाएर आफू ।
फुलेको थियो जिन्दगीको गुराँस
खुलेको थियो जिन्दगीको सुवास
बनाएछ कस्ले सीमाना यसोरी
प्रभुजी बरु पारी देउ किशोरी ।
सानो विचार
मझेरीका माध्यमबाट पनि नेपालको सम्विधान बनोस् भन्ने भावनाहरु कविता वा गजलका माध्यमबाट अभिव्यक्त भएका पाइएका छन् । अनि यसभित्रका पाठकहरु र यसका रचनाकार तथा ग्राहकहरु अवश्य पनि बौद्धिक हुनु पर्ने हो भन्ने मेरो विश्वास छ । सम्विधान बनेपछि हातमा पापा नै आउला भन्ने बालहट जस्तो कुरा यहाँका लेखकरुले पनि गरेको देखियो । सम्विधान बनेर नेपाललाइ चिरेपछिलाइ हाम्रो पनि राज्यमा पहुँच पुग्छ भन्ने आशा गरेको भाव गजल कविता र साना कथाहरु तथा केही गन्थनहरुमा समावेश गर्दै लेखेको र मझेरीमा पोस्ट गरेको पनि म केही महिनादेखि यदा कदा पढिरहेको छु । साथीमाइहरुले यो सबै भ्रम हो भन्ने कुरा बिर्सनु भएन । सम्विधान बने पनि हामी
अर्काको मुलुकमा टाङ् मुनि पनि छिरिन्छ
साइँलोः (पसलेसँग)वियर छ साहूजी ?
साहूः छ । कति बोतल चाहियो ?
अर्को पात्रः (पसलेसँग)पानी छ साहूजी ?
साहूः छैन । पानी सानी कस्ले राखोस् ह्याँ !
साइँलोः पाँच बोतल बियर देउ त साहूजी । अनिचुरोट छ कि छैन ?
साहूः चुरोट ता सकिएछ !
साइँलोः यत्रो दोकान अरे चुरोट पनि नराख्नी क्या झुर । ह्यवाँ कतारमा भनी जहाँ पनि जहिले पनि पाइन्थ्यो ।
साहुः माथिल्लो दोकानमा छ जानु उतै खानु तैबाट लानू है ।
साइँलोः माथिको दोकानेको पनि उही चुरोट देउ भनेर सेवा बिन्ती गर्नी ता होला ।
साहूः अर्काको मुलुकमा भए ता मालिकले टाङ् मुनि छिर् भने पनि मान्थ्यौ होला यहाँ आफ्नो मुलुकमा भने…..