कोमलप्रसाद भट्ट

धरापमा परे झैँ भयो जिन्दगानी
हरेक् पल् मरे झैँ भयो जिन्दगानी

शरदको चिसोले वनै शून्य पार्दै
पतिङ्गर झरे झैँ भयो जिन्दगानी

छुटाएरै खुसी हाँसो, रुवायो आज तकदिरले
भिजाएरै झर्यो आँसु, धुवायो आज तकदिरले

सुनौला कल्पना गर्दै, फुलेथ्यो फूल झैं जीवन
खसालेरै भूमि माथि, कुवायो आज तकदिरले

कसरी ब्यक्त गरौँ ? यहाँ अत्याचार भएको छ
कसैको स्वच्छ भावनामा बलात्कार भएको छ

विकृति र विसंगति, बढेका छन् दिन दिनै
पवित्र विचारधारा पनि, निराधार भएको छ

दियौ चोट धेरै दुखायौ तिमीले
सबै तथ्य छोपी लुकायौ तिमीले

कयौँ जाल बुन्दै उदायौ धरामा
छकाए र साह्रै घुमायौ तिमीले

कठै ! जिन्दगी यो सरापै सरी भो
सधैँ चोट मिल्दा त पापै सरी भो

हरायो खुसीको सुनौलो बिहानी
नपाएर हाँसो अफापै सरी भो

आज फेरि एउटा मुटु, टुक्रिएर रोएको छ
जिन्दगीको खुसी हाँसो, निख्रिएर रोएको छ ।

कसको आँखा लागेर हो, भताभुङ्ग भयो जम्मै
प्वालै प्वाल पर्ने गरी उधृएर रोएको छ ।

दिन रातै दस नङ्ग्रा खियाउन गाह्रो हुन्छ
पटक पटक मरेकालाई जीयाउन गाह्रो हुन्छ

भोक र रोगले सताएर पिल्सेकाछन् देशै भरि
सरकारलाई जीवनजल नि पियाउन गाह्रो हुन्छ

आफ्नै देशका व्यथाहरू सुनिदिने कोही छौ कि ?
च्यातिएको हृदयलाई तुनिदिने कोही छौ कि ?

अन्याय र अत्याचारले ढाकेको छ जताततै
कुकर्मका बाटाहरू थुनिदिने कोही छौ कि ?

जटिल यो शहरमा, कसरी बसौँ
विरसिलो बगरमा, कसरी बसौँ

पल पलै दुखद भो, मुटु चस्कियो
विरहका असरमा, कसरी बसौँ

सुका मानु घिउ खाएँ, भन्नु हुन्थ्यो बाले
अठन्नीमा लुगा लाएँ, भन्नु हुन्थ्यो बाले

ईमान्दारी थिए धेरै, जाली फटाहाभन्दा
शान्तिसँग बाँच्न पाएँ, भन्नु हुन्थ्यो बाले

देश सप्रिने, आशै हरायो
रोज बन्दले, सासै हरायो

छैन सोच नै, नेताहरूमा
पाप धर्मको, त्रासै हरायो

मरणकै रहर भो भन के गरौँ
विगत नै जहर भो भन के गरौँ

म जुनेली रातमा छु
पिरतीको मातमा छु

नभनेको मात्र हो है
कसिएको हातमा छु

दैव तिमी निष्ठुर रैछौ सास लुट्यौ किन
विचरा ! ती निर्दोषको बास लुट्यौ किन

लह लह धान झुल्थे हरियाली फाँट
ढुङ्गे बगर बनाएर गाँस लुट्यौ किन

जिन्दगीको इतिहासै हराउँदा दुख्छ मान्छे
आफन्तले बिरानु झैं गराउँदा दुख्छ मान्छे

पसिनाले सिञ्चन गर्दै माया दियो बगैँचालाई
ध्वस्त पार्दै गाईबस्तु चराउँदा दुख्छ मान्छे

मर्छु क्यार लौ, दुखेरै सधैँ
भोक रोगले, सुकेरै सधैँ

गम्छु जोडले, दिनै फिर्छ कि
कष्ट भो बढी, झुकेरै सधैँ

संसारैभरि सुशान्ति छर्यौ तिमीलाई प्रणाम छ
अज्ञानता र अन्धकार हर्यौ तिमीलाई प्रणाम छ

“नबोल्नु झूटो, नचोर्नु कहिल्यै, नगर्नु काटमार”
भनेर महान उपदेश गर्यौ तिमीलाई प्रणाम छ

बिछोडको पीडा नसकी खप्न रुँदैछिन बिचरी
आँसुले भिज्यो तकिया सबै धुँदैछिन बिचरी

वेदना उर्ल्यो श्रावणको बाढी उर्ले झैं गरेर
प्रियाको साथ सम्झेर दु:खी हुँदैछिन बिचरी

सोझा सिधा जनतालाई नचाउन सक्छौ अब
निर्दलको हल्ला खल्ला मचाउन सक्छौ अब

जाली, झेली, कुकर्मी र अपराधी भए पनि
बन्धु बान्धव रैछन भने बचाउन सक्छौ अब

कति राम्री जन्मभूमि ! नामै प्यारो लाग्छ सधैँ
रीति- रिवाज संस्कृति र धामै प्यारो लाग्छ सधैँ

मुटु भरि छचल्किँदा सम्झना र माया मात्रै
आफ्नै घरका दलिन, निदाल थामै प्यारो लाग्छ सधैँ