समीर छेत्री

कल्पनाको क्याम्भसमा
कहिलेकाही म
भावनाको ब्रस कुदाउँछु
अनि रंगाउँछु
मेरो सपनाको ताज महल ।
मेरो ताज महल
मार्बलले बनिएको छैन,
न त किम्ती पत्थरहरू नै ।

मेरो अस्ती तिमीमा खोएर बितेको छ
हिज म भित्रको तिम्रो याद धोएर बितेको छ
तिम्रो र मेरो रातमा बस् यति नै फरक छ
तिम्रो सोएर बितेको छ मेरो रोएर बितेको छ

— समीर

मनलाई राख्न सकिन बसमा त के गरू
चिप्लियो मन तिम्रोलागी त के गरू
तिमी भने आँखा तर्छेउ सँधै मलाई
बाटो कुर्छ आँखा मेरो तिम्रोलागी त के गरू

– समीर

जित्न चहाँदा मैले, तैले हराइस् समय
बस्न चहाँदा त्यो मुटुमा, बास सराइस् समय
सबथोक तैले नै देखाउँछ भन्थे सबैले
उल्टो मेरो नै बेहाल तैले गराइस् समय

मेरो अस्ती तिमीमा खोएर बितेको छ
हिज म भित्रको तिम्रो याद धोएर बितेको छ
तिम्रो र मेरो रातमा बस् यति नै फरक छ
तिम्रो सोएर बितेको छ मेरो रोएर बितेको छ

— समीर

मिरमिरे उषाको कलिलो सूर्यले
अचेल ममा मुस्कान छाउन सक्दैन,
हुन त अचेल मलाई
रात्रीको शशिले पनि शीतलता दिदैन,

नियम मिचेर गजल लेख्दैछु,
शब्दहरू सिचेर गजल लेख्दैछु !(१)

काफिया, रदिफ, बहर के हो ?
अनजानैमा गजल लेख्दैछु !(२)

धेरै दिनको मेहनतपछि आज म बल्ल बजारमा आइपुगे । रनेको पसलमा बिस्कुट, साबुन, छौ-छौ, सितै म पनि शानसित चट्ट मिलेर बसेको छु । कहिले काही हामी सबैको एक-अर्कामा बातचित हुन्छ । बिस्कुटलाई आफूमा बडो घमण्ड छ, “सबैलाई म पौस्टिकता दिन्छु”, ऊ सधैं भन्ने गर्छ । साबुन पनि आफूलाई समाज सेवक ठान्छ । छौ-छौ को त झन् कुरै छैन, बडो घमण्डले प्याकेटमा फुल्लिएर बसेको छ । म चाहिँ धेर बोल्दिन यिनीहरूसित मेरो बात पनि मिल्दैन । बरु मेरो दाजुभाइहरू सित दुख-सुखको कुरा गरी बस्छु । हाम्रो सानो घर छ, १० जनाको सानो परिवार । सानो घर भएपनि हामी १० भाइ मिलेर बसेका छौ ।

रने दाइको पसल एकदमै चिसो छ, १० बर्षको मेहनतको कमाईले बनाएको पक्काको पसल । आज दिन राम्रो छ, रने दाइले हामीलाई आशाध्यै माया गर्नु हुन्छ । त्यसैले त आज बरन्डामा बिस्कुन ओछ्याएर हामीलाई घाम तपाउदै हुनुहुन्छ । बिचरा छौ-छौलाई आज अलि बिसन्चो छ ।

गोली थाप्छु छातीमा बरु बैरी कसै पस्न दिन्न
आमा बेची सन्तान पोश्नेलाई भित्र म पस्न दिन्न (१)

हाल खबर के छ आज भोलि हजुरको
चिठी-पत्र आउनै छोड्यो आज भोलि हजुरको (१)

दुर्पिन डाँडा, डाउहिल पाखा सँग-सँगै घुमेको
आलै छ मनमा सम्झना सबै सधैँभरि हजुरको (२)

चौरस्ता मुनि झरीको याममा पोलेको मकै खाएको
झझल्को ल्याउछ यो बर्षे मास घरीघरी हजुरको (३)

बिछोडको योगमा यो मुटु दुख्छ यो छाती चर्कन्छ
त्यो डाँडा हेर्दै प्रतिक्षा साँच्छ दुई नयन हजुरको (४)

www.samirchhetri.blogspot.com

जीवनमा सबैको नियतिले खेल खेलेकै छ
चोट बोकेको मुटुलाई प्रीतिले खेल खेलेकै छ

बाटोमुनिको फूल म तिमी क्षितिजको अग्लाइ भयौ
एक प्राणलाई दुई बनाउन रुडीले खेल खेलेकै छ

तिमी मरेका छैनौ,
अंह! तिमी मर्ने पनि छैनौ,
तिमी त् अमर भएकाछौ,
हरेक पक्का गोर्खालीको मुटुमा,
आमाको चित्कारमा,
तिमी बाचेका छौ,
तिम्रो रगतले पोतिएको माटो

पूर्खाको कमाईमा मै हूँ भन्ने हे मानव,
आफू गोर्खा हूँ भन्ने धाक पिठछौ!