जीवनमा सबैको नियतिले खेल खेलेकै छ

जीवनमा सबैको नियतिले खेल खेलेकै छ
चोट बोकेको मुटुलाई प्रीतिले खेल खेलेकै छ

बाटोमुनिको फूल म तिमी क्षितिजको अग्लाइ भयौ
एक प्राणलाई दुई बनाउन रुडीले खेल खेलेकै छ

महाकाल सामु कसम खाई सँगै बाँच्छु-मर्छु भन्थ्यौ
माया त्यागी धन अपनाउनेलाई युगले खेल खेलेको छ

मेरो जीवन तिम्रो सिउँदो रंगाउनेलाई दोष म दिन्न
अभागीको हत्केलाको रेखाले खेल खेलेकै छ

माटोमा सबै मिल्नैपर्छ अजम्बरी केही छैन
माया भन्ने अमर ठान्थे समयले खेल खेलेकै छ

–समीर “गोर्खा” छेत्री–
सोनादा दार्जीलिंग

www.samirchhetri.blogspot.com