डिल्ली प्रसाद खराल

यो जिन्दगी मरुभूमिकै बास हुने भो
फुल्नै नपाई कोपिलामै नास हुने भो

बुनेर हजार सपनाहरू बाँचुन्जेल
पराईको मुलुकमा दास हुने भो

जिउँदा हरेक रहर पुरा गर्छु भन्दाभन्दै
जिन्दगी यो धड्कन बिनाको लास हुने भो

झुटको खेती गर्दा मुटु दुखेपछि रुनेछौ
आफ्नै शीर दुनियाँसामु झुकेपछि रुनेछौ

बल्झाएर अतित मेरो जतिसुकै हाँस तिमी
ओठमुख तिम्रो भोलि सुकेपछि रुनेछौ

बाँचुजेल जिन्दगीको आश थियौ तिमी
हृदयमा धड्किरहने सास थियौ तिमी

छुट्नूनै थियौ भने किन रोज्यौ मेरो साथ
मेरो भोक मेटाउने गाँस थियौ तिमी

बाचुन्जेल दुनियाँको हाँसो भएँ सधैं म
स्वार्थीहरूको संसारमा खाँचो भएँ सधैं म

आफ्नो खुशी चाहना जति अरुकै निम्ति सुम्पे जब
बन्द त्यही पिंजडाको साँचो भएँ सधैं म

राम्रो बोली मिठो वचन जति बोल्दै गए पनि
त्यो घाँटीमा खस्खसाउने कासो भएँ सधैं म

सयपत्री र मखमली माला गाँसेर आऊ दिपावली
म रोएर केभो र तिमी हाँसेर आऊ दिपावली

निराशाले ढाकेको कालो बादल हटाउँदै
शत्रु बैरी दु:ख कष्ट मासेर आऊ दिपावली

नेपाल आमा तिम्रो शीर झुक्न कहिल्यै दिने छैन
तिम्रो मायाँ ममतालाई चुक्न कहिल्यै दिने छैन

बुद्ध सीता जन्मिएको देव भूमि नेपालमा
दुश्मनलाई वरिपरि ढुक्क कहिल्यै दिने छैन

एकान्तमा सम्झी मलाई टोलाउँछ्यौ रे अँझै पनि
हिजो आज सपनीमा बोलाउँछ्यौ रे अँझै पनि

मेरो निश्चल मायाँलाई कुल्चिएर गए पनि
हामी बिचको भिन्नतालाई केलाउँछ्यौ रे अँझै पनि

किन होला भित्रभित्रै जल्दै छ यो मन
धिप धिपी आगो झैं बल्दैछ यो मन

सपनाको महलहरू सजाउदै दिन रात
आफ्नै कथा वेदनामै टल्दैछ यो मन

जानु नै थियो त नटिक्ने नाता जोडेर गयौ केको निम्ति
थिए म कमजोर सिसाजस्तै तोडेर गयौ केको निम्ति

आजित भइसकेथेँ त्यतिबेला यो मनलाई फकाउँदा
ओइलाउँदै थिए पिपिरा झैं गोडेर गयौ केको निम्ति

फेसबुकमा माया पिर्ती बसे झैं लाग्न थाल्यो
झन दु:खको चक्रव्यूहमा फसे झैं लाग्न थाल्यो

न निल्नु न ओकल्नु कस्तो नसा पिरतीको
मुर्दालाई झैँ वरिपरि कसे झैं लाग्न थाल्यो

अधकल्चोमा पारेर घाट चढाई गयौ नेता हो
जिउँदै चितामा जनतालाई, डढाई गयौ नेता हो

अग्रगामी राष्ट्रको अस्तित्व सबै मेटाउन
सिङ्गो देशलाई आतंकको पाठ पढाई गयौ नेता हो

हिउँ जस्तै गलेर जाँदा कहाँ थियौ त्यति बेला
जोवन त्यसै ढलेर जाँदा कहाँ थियौ त्यति बेला

गह भरि आँशु बनाई टोलाइरहे एकान्तमा
मनको तापले जलेर जाँदा कहाँ थियौ त्यति बेला

दुईहजार बहत्तर तिमी काल बनी किन आयौ ?
हजारौको ज्यान लिने साल बनी किन आयौ ?

सयौं फूलका थुङ्गाहरूले”सजिएको मेरो देशमा
बिनासकारी त्यो समुद्री छाल बनी किन आयौ ?

कति बद्’नाम हुनेछौ म जस्तै, तिमी पनि एक दिन
धुरु धुरु रुनेछौ म जस्तै, तिमी पनि एक दिन

मेरोनाम मेटाउन जति कोशिस गरतिमि बचुन्जेल
आँशुले मुख धुनेछौ म जस्तै, तिमी पनि एक दिन

इन्द्रेणीको तरंग मैले छर्न सकिन तिम्रो लागि
त्यो ओठ्मा हाँसो खुशी भर्न सकिन तिम्रो लागि

यो मुटुको ढुक्ढुकिमा तिम्रै नाम लेखेर पनि
दु:ख पिडा जिन्दगिमा हर्न सकिन तिम्रो लागि”

मुटुमाथि ढुंगा राखी बाँच्नै प्रर्ने कस्तो जीवन
परेलीमै आँशु रोकी हाँस्नै प्रर्ने कस्तो जीवन,

हिँड्दा हिड्दै गोरेटो यो टुङ्गिए झैँ लाग्दा पनि
जिन्दगीको रंगमंच नाच्नै पर्ने कस्तो जीवन

खहरेंखोला त्यो बगरमाझैं सुक्न हुन्न कहिल्यै
जिन्दगीलाई धिक्कार्दै आफै थुक्न हुन्न कहिल्यै

शिर लुकाई दुनियाँ सामु हाँसेर हिंड बरु तिमी
काँडा बनी कसैको दिल्मा दुख्न्न हुन्न कहिल्यै

नयन भरि आँशुको सागर भरेर के पाँयौ भन
यो मुटुमा अंन्तरघात गरेर के पाँयौ भन’

रहर बिर्सी-जहर पिदै बाँच्नु परेको बेला
मेरै आँशुको सागर बाट तरेर के पाँयौ भन’