कविता

कसरी गर्नु युद्ध घामसँग!
प्रकाण्ड ताप
सहश्र शक्तिका
अजश्र ओज
र
अविरल आगोसँगै
अनन्त योजन अग्लाइको
अग्नि पिण्ड जो छ
सधै तातो भएर बलिरहेछ

अन्तिम कविता कोर्दैछु यो क्षण
सम्भवत अब म
आत्महत्या गर्दैछु
कि त असुरक्षित छु
वा खतरामा छु सम्पुर्ण रुपले ।

आजकाल किन
दोबाटोमा अत्रिप्त प्यास
र गुम्सेको भावनाले
मानबता बिछ्याइ रहेकाछौ,
पूर्णबिरामलाई बिर्सिएर
अन्तरिक्षको सपना
मात्र सुन्यतामा?

केही हाइकु हरु !!!
—————-

नील गगन !
फुलहरुको मेला !!
तिम्रो संझना !!!

वसंत याम !
चराहरुको गीत !!
मेरो पुकार !!!

कस्तो स्वतन्त्रता हो यो मैले पाएको?!
मदहोस छु म
रमाउदै रहरहरुमा
मैले पाएका स्वतन्त्रताहरु
छरपस्ट हुदै पुग्दैछन पर सम्म
बेलगाम दौडदै।

आबेसमा आउनुहुन्न बिधम्सनै भए पनि
एकान्तमा रुनुहुन्न आँखातरी गए पनि

आमा तिमीलाई सम्झँदा
नयनमा मोती टल्पलाउँछ
गाँठो पर्छ मुटुमा भक्कानीएर
लर्बराउछ पाइला धर्तिमा
हुकायौ बढायौ सहेर हजार चोटहरु
अनिदो छटपटीका रातहरु अनि भोकहरु

म रङ्गीचङ्गी छु वसन्त छोरी ।
म जन्मिएँ कोकिलले कर्राई ।।
झुसिल्किराको सपना सिँगारी ।
दिए पखेटा प्रभुले मलाई ।।१।।

म हूँ पहीली बुझ पङ्खदार ।
वसन्तको फूल लिँदी सिँगार ।।
कता कताको सुकुमार सार ।
फुलेर उठ्दो क्षणको विचार ।।२।।

निकै रात हामीले अनिंदै बितायौं
क्षणिक आ आफ्ना
अहम् तुष्टिका लागि
आँखाभित्र अग्ला पालहरु गाडी
सिंगो बल्दो रात व्यर्थ निभाएर
भित्र मुटुमा वेदना दन्काउंदै
तिमी जलिरह्यौम जलिरहें।

हो,
मैले तिमीलाई नै भोट दिएँ
तिमीलाई खुवाउँदा खुवाउँदै
घरमा अन्नको गेडो बाँकी थिएन
ऋण नतिरे साहुले घर छोड्न भन्यो,

ए छाप्रो बन्दै गइरहेको कंगाली
घरमा जन्मेको छोरो
मलाई लाज भइरहेको छ कि किन
म बाबु बनिरहेको छु
बोक्नेसम्म समर्थ हुनासाथै तँलाई
मैले सानैदेखि भरिया गराउनु छ

दौरा सुरुवाल र कालो कोटभित्र
सबै कुरा छोपिन्छ भन्दो हो साले
जति छोपे पनि कहीं न कहींबाट
आत्मविस्वास चुहिरहेको देखिन्छ
कहीं न कहींबाट
स्वाभिमान नुहिरहेको देखिन्छ

आज तिम्रो धेरै याद आयो !!!!!
******************************
शरद को आगमन संगै ,
रुखपात हरुले जब रंग फेर्दै …..पहेँलो ..रातो …!!
डाँडै भरी, पाखै भरी ,
लाग्छ , प्रकृति ले पनी यही रंग मन परायो …!!
…..त्यसैले आज मलाई तिम्रो धेरै याद आयो ..!!!

मेरो सबै भन्दा पहिलो कविता मेरी आमा हुन ।
मैले सबै कुरा सिँकेँ
मेरी आमाबाट
जे सिके
ती सबै कविताहरु थिए ।

आदर्णिय गुरु देबकोटा ,जदौ !

मनभरी देश दु:खी रैछ आराम छु भनु कसरी
छातीभरी माटो रोइ रहेछ आनन्द छु भनु कसरी
बरु ,
कट्कट्टिएको रगतको छिटामा
आंसुको थोपा घोली ,यो पत्र लेखी राछु
अनगिन्ती अनुउत्तरित प्रश्नहरु, यो पत्रमा सोधि रहेछु