कविता

मलामीहरूको मलिन दृष्टि शवमा परेको छ
जसले कुनै दयादृष्टिको अपेक्षा गरेको छैन ।

धेरै ताराहरू थिए यौटा तारा खस्यो
त्यही यौटा तारासित मेरो सारा खस्यो ।

मेरो माया त्रिशूलीको पानी
गैरो भएछ
तिम्रो माया कृष्णभीरको माटो
पैरो गएछ ।

नेपाली नेपाली बीचमा नबनौँ हामी विकल
मेची-काली हो हाम्रो जन्मभूमि नेपाल ।

मध्यरातपछि
जब आकाश छ्याङ्ग उघ्रन्छ
जुनको उज्यालो उसको अटालीमा पोखिन्छ
त्यही बेला
मनभरी उत्साहै उत्साहको फूल बोकेर

वरिपरिका बस्तीहरूमा
भाले नबास्दै
सेता हिमालको पोल्टामा
त्यो महामानव
जीवन क्रान्तिका लागि

यात्रा आरम्भ गरौँ ढिलो नगरौँ
यतिबेला शुभसाइत छ
पारि गाउँमा भाले बास्न थाल्यो
बिहानीपखको पारिलो घामको न्यानोले
हाम्रो जीउ तातिएको छ
शीतल हावाले
हाम्रो तनमनमा स्फूर्ति जगाएको छ,
साथी हो-
बेलैमा यात्रा थालौँ ।

उड्छ सिमल भुवा बनी
मन कताकता
भत्कियो सारा रहरहरू
तिमीले अर्कै मोड लिँदा
उड्छ….

फुलेका केशझैँ सेता हिमाली टाकुरा शिर
हरियो फरिया लामै लत्रेको छ यतातिर
खास्टो ओढाइ डुल्दै छ पाखामा मेघ निर्मल
कुन्नि केले भिजेको छ आमाको शुभ्र आँचल ।

म जहाँ जन्मे
त्यहाँका पाखा पखेरामा
त्यहाँका बेसीहरूमा
त्यहाँका खर्कहरूमा
त्यहाँका जीवनहरूमा

हतारमा दौडिरहने
मान्छेहरूको भीडलाई
एक्लै टोलाएर हेरिरहने
बूढो शिरीषको रूख र
तिलचाम्ले कपाल फुलेको रत्नपार्क

नलाई नहुने
लगाएर नसकिने
यो पिरती
आँखाको भाषामा पनि हुँदोरहेछ
मनको गहिराइमा पनि हुँदोरहेछ

यो बाटोको अन्तिम बिन्दु
यो आकाशको क्षितिज
र
उसले कुल्चिएर गएको पाइतलाको खत
कसरी हरायो
कतै,
समुद्रको तूफान भएर ।

म हाँसेर रोऊँ कि रोएर हाँसु
कठिन भो ठम्याउन कसरी बाँचु !!

जीवन यात्राको क्रम
अझै टुटेको छैन
आकाङ्क्षाको आकाश
अझै खसेको छैन
हिँडेको पाइला पनि
भेटिएको छैन

स्यानो छँदा
म सपनामा उड्ने गर्थेँ
एउटा रूखबाट अर्को रूख
एउटा पहाडबाट अर्को पहाड
बादलसितै माथिमाथि उडिरहन्थेँ

आकाशबाट घाम बर्सिरह्यो बिहानदेखि नै
एक बाल्टिन घाम थापेर
रातका लागि जोगाऊँ भनेको घाम आफैँ
‘उज्यालो खोज्नु छ
बस्नु हुन्न राति, कर्फ्यु छ’
भनेर बाल्टिनलाई छोडेर गयो
चिसो बाल्टिन, रित्तो बाल्टिन
उज्यालो थाप्ने रहर कठै…!