कविता

ती पाखा, पहरा, गुफा र वनमा खोजेँ कुना कन्दरा ।
आमा छन् कि भनी नियाल्दछु सधैँ यी खेत बारी गरा ।।
भेटिन्नौ अझ शान्त ती चउरमा पूर्णेन्दुका रातमा ।
भेटिन्छौ न त यी प्रचण्ड दिनमा आनन्दका साथमा ।।

मेरो छोरा !
एकदिन तैँले मसँग
वा मेरो मृत्यु भएमा
स्वयम्‌सँग
एक प्रश्‍न गर्ने छस् ।

के सोचेर वाचा बाँध्यौ अनि छिट्टै भुली दियौ
आखिर सँगै हिँड्दाहिँड्दै भुमरीमा हुली दियौ ।

जून निदाएको रात
संसार नै अँध्यारो हुन्छ

बिहान उठ्ने बित्तिकै,
तलतल लाग्छ तिम्रो
जहाँतहीँ जताततै
चाहना हुन्छ तिम्रो ।

भन्दे न साथी कुन देश जाऊँ
गएर साथी कुन काम पाऊँ
गएर साथी हतियार केको
मान्छे म ता ल्याउन त्यो बनाऊँ ।

शान्त्र्यै शिवजी हिमालयतिरै बस्थे नि कैलासमा
पत्नी थिन् पहिले प्रजापतिसुता बस्थिन् सती साथमा
के के कारणले यतातिर झरे श्रीशम्भु नेपालमा
दक्षैले अपमान धेर शिवको गर्दा भए यज्ञमा ।

आशाहरू बटुलेर
अधेरीमा ज्योतिहरू खोज्यौँ

निस्पट्ट अँध्यारो,
कहिल्यै उज्यालो नहुने
कहालीलाग्दो रात
जीर्ण, थोत्रो
धमिरा लागेको
भत्किन लागेको यो महललाई

खरीको सन्तान
अर्थात्
सहिदहरू !

बत्ती निभेको साँझ !
आफ्नो बचेरालाई

धूलाम्य राजमार्गको उदास किनारामा
असरल्ल पसारिएको एक चोक्टो घामलाई

समयले मलाई नै, खोजेको होला भनेरै
होड गर्छु सधैँभरि, कीर्ति राख्न घरिघरि ।

हाम्रो गाँस
र हाम्रो वासको लागि
हामीले किन नगर्ने सङ्घर्ष ?

क्रान्ति तिमी फेरि सजीव बनेर आऊ !
यद्यपि कैयाँै पत्थरलिा पहाडहरूले
असङ्ख्य ढुङ्गा माटो हुत्याएर
तिम्रो चातुर्यको परीक्षा लिनेछन्