गद्य कविता
त्यो छायाँ
अभावको सुमेरु उक्लन
समयको खाली सिउँदोमा
शब्द …!पत्थर
जब खहरेले मलाई तिम्रो बारेमा साउती गर्दै केही सुनाए म जाबो पत्थरको के मुटु हुन्छ ? भनी पन्छिए,जब लतिकाले हौसिदै तिम्रो व्याख्या गर्न लागे म आँफै ‘म पत्थरको देबता होइन भन्दै दीप श्रेष्ठसँग गुनगुनाए’ जब मेरा खुट्टाका औलाहरु पत्थरसँग साक्षात्कार भए अनि बगेको रक्तको प्रभाव नगरी म पत्थरसँग बात गर्न लागे ।
मेरो आड,
मेरो भरोसा,
मेरो अस्तित्वले
जगत छ,तिम्रो जीवन छ,
फगत्
कहिले देबता भई तिम्रो शिरमा हुन्छु ।
कहिले तुच्छ पत्थर भई भिरमा हुन्छु ।।
आलिगन र बरखिलाफको दोधारमा हुन्छु ।।।
तैपनी,चुपचाप । म पत्थर ।।