गद्य कविता

म नदी हूँ!
म जल हूँ!
म वायु, बादल, थल, जताततै फैलिने गर्दछु!
म थोपा-थोपा जम्मा भै नदीमा परिणत हुने गर्दछु!
मेरो अस्तित्व कालान्तर देखि शदियौंसम्म निराकार छ!
मेरो अंश प्रत्येक प्राणीको देहमा लिन छ, म अमर छु!
म कठिन भन्दा कठिन बन्धनहरूलाई फुकाई अघि आएको छु!
म अग्ला -अग्ला हिमाल पहाडहरूलाई अंगमालो लगाई झर्ने गर्दछु!
जमीनको होचो अग्लो भू-भागलाई मैदान बनाउदै हिंड्दछु!
मेरो तीव्रताको कारण मेरो पानीमा भूमरी खेल्ने गर्दछ!
भूमरीमा पानी चक्रिदै हिड्ने गर्दछ!
सिर्फ म समुद्रदेखि महासागरसँग मिल्ने आशा
बोकी ठुला-ठुला पहाड, ढुंगाहरूबाट निक्लिआएको छु!

भानु आज म तिम्रो काल्पनिक सालिकनेर उभिएर
नेपाली भाषा साहित्यको आदि र तिमीलाई सम्झदै छु
तिमीले शुरु गरेको नेपाली साहित्य आज महासागर भएको छ
मानिसहरू माछा बनेर त्यसैमा डुबुल्की मार्दैछन्,
तिमी नेपाली भाषा साहित्यका आदिपुरुष हौ,
तिम्रो नामले मात्र पनि म आफुलाई गौरबशाली ठान्छु

म गौतम बुद्ध
भएर जन्मन चाहन्छु |
हिंसा,काटमारलाई पूर्णरुपले रोक्न,
संसारभर दिलोज्यान लागेर शान्तिमय बनाउछु |

म भगवान महादेव
भएर जन्मन चाहन्छु |
हिन्दु धर्मका नाममा हुने,
अनेकौ छल कपटलाई रोक्न चाहन्छु |

म जिसस क्राइस्ट
भएर जन्मन चाहन्छु |
क्रसमा चढेर ज्यान चढाउदै,
संसारभर सदभाव कायम गर्न चाहन्छु |

म पैगम्बर महम्मद
भएर जन्मन चाहन्छु |
शान्ति,समानताको लागि लडेर,
दीन दु:खीको सेवा गर्न चाहन्छु |

म प्रकृति पूजक
धर्तीमाता हुन चाहन्छु |
यस पृथिवीमा भएका सम्पूर्ण,
हर प्राणीहरुको संरक्षण गर्न चाहन्छु |

मे, २०१०

नारीको कोमलता भित्र
पथर पनि हुन् सिका

विवेक प्रयोग गरी
निश्चित समय र
नियमभित्र
बस
नत्र तिमी
तरल हुनेछौ।

बाध्यता र विवसताको चोट सहन नसकी
छटपाटिंदै मुग्लान ‘पसें’ साथी,
ऋण र घृणको संगीनमाथि टिकी
ती चोटमा मलम लाउन ‘कसें’ साथी !

असार महिना सिम-सिमे पानी
खेत रोप्न झरिन् कि,
अलि सन्चो थिएन मेरी आमा
कतै दु:खमा पो परिन् कि ?

खहरे खोला भल-पहिरो आउँदा
एक्लै पो तरिन् कि ,
सम्झना मात्र आइरहन्छ आमा
कतै भूमारीमा पो परिन् कि??

माटो खोस्री, पानीमा मुछिस, सुन्दर खेलौना बनाईस्
सपनाको महलमा, उही पुरानो ताजमहल सजाईस्
खांदैना बरु गिद्दले जिउदो सिनो, तैले जिउदो लाश खाईस
आज मार्छस, भोलि के मार्छस, पर्सि तँ आफै मर्छस् ।

कल्पनाको किताब होइन मेरो,
बितेका मेरा दिनहरूको दुरुस्त छाया चित्र हो !
म छोरा घरको माईला थिए,
साथीभाइहरूको फेरोमा कान्छो बन्न पुगे!
ठुला त ठुला नै हुन्छन, साना जता ततै निचोडिन्छन् !

बनवाटी माया कसैको चाहे छैन
खलाबलौना चाहना मेरो मनको यो चैन,!