आखिर के हो?
सम्झनाका छालहरुलाई,
बिर्सनीको पर्खालहरुले छेकबार लायो कि,
अनि किन त सम्झनै छाड्यो नि?
मबाट त्यस्तो गल्ति त थिएन पृय !
एकासी किन म देखि टाढियो नि??
हर पल धड्किन्छ मुटु तिम्रै नाम लिएर किन?
हर पल रोकिन्छ स्वास तिम्रै बात सुनेर किन ?
जति नै टाढिए पनि मन तिमीसँगै हुन्छ किन ?
तिमीबिना एक पल चैन छैन किन ?
ए मेरा कवि जी !
तिमी त धनी बाउको छोरो
राम्रो बोडिङ स्कूल देखी ठूला कलेज सम्मका
धेरै पढाइ त्यसैको डिग्री कुन्नी केके हो केके
परिक्षा पनि ठूलो पाँचतारे होटलमा देका रे
ह्विस्की रम अनि कुन्नी के के खाने कुरा
रमको चुस्की लिँदा झम्म भएको हुनाले
तिमी त नम्बर पनि धेरै पाएर पास भयौरे ।
म तिमी, तिमी र म
हामी प्रणाम समागमको पूर्व-तयारीमा
एक अर्कामा विलय छौ,
तिमी म, म र तिमी
तल माथि, माथि तल
म तिम्रो केशको छहारी ओढी
तिम्रै काख ओछ्याएर निदाउने बहानामा
सर्बांङ्ग सुम-सुमसुम्याउछु श-शरीर
तिमी मलाई नियाल्दै रमाउँछ्यौ
प्रकृतिमा पुरुष बनी
सृष्टिको बीऊ छर्न
भगकेशरमा परागसेचन गर्नुपर्ने
पशु–पन्छीको ऋतुकालीन मैथुन भन्दा बढी
जुनसुकै समयमा
ऋतुदानको लागि
आफूलाई तयार राख्नुपर्ने
भाले हुनुको पीडा ।
तिमीले दिएको आश्वासनको तिउन-आशाको ढिँडोसँग
विश्वासघातको अचार नमज्जाले मिसायौ है !
तिमीले देखाएका नयाँ सपनाहरू साँच्न नपाउँदै
उही पुरानो नमिठो थप्पडले फेरि बिउँझायौ है ।
ए मेरा कवि जी !
पुरा आकाश आज तिम्रो हो,
म तिमी, तिमी र म