Skip to content

गद्य कविता

बैसालु मनहरूमा (तीजको कविता)

  • by

छातीभित्रको असैह्य पीडालाई
हाँसो र खुशीमा बदल्दै
बितेका बर्षहरू झै
बैंसालु मनहरूमा
सुमधुर मुस्कान छर्दै
के तराई के पहाड
के स्वदेश के बिदेश
रातो साडी र हरियो पोतेमा
उल्लास, आनन्द र रोमान्चक
अनुभुती साट्न
भावयुक्त सुन्दर र गहन
गीतहरू सङ्गै
आएकाछौ तीज
तिमीलाई स्वागतछ
झुप्रा र महलहरूमा।

अहम् कर्मका सिमानाहरू ध्वस्त हुदैछन्

स्वतन्त्ररूपमा
फैलिएर रहेका
कर्मका सिमानाहरू
हुनुले नै सायद,
हरेक विहानीहरूमा,
गाउँघर तथा झुपडीहरूबाट
कसैको छोराछोरी,
कसैको बाबुआमा
कसैको दाजुभाइ
कसैको दिदीबहिनी
त
कसैका आफन्त र प्रेमीप्रेमिकाहरू

आमा

मझेत्रोले
आँखा छोप्दै,
आँखा खोल्दै,
गुलेलीमा मट्याग्रो राखी,खेल्ने बच्चाहरु हेरेर
मेरो आकृतिलाई खोज्दैछौ आमा ।

गहभरी
साउने भेल बोकेर,
बिषादीको मुस्लो राखेर,
स्कुले बच्चाहरु उफ्रदै,खेल्दै देखेर
यो’क्षितिज’को कल्पना गर्दैछौ आमा ।

मझेरीलाई दुई शब्द

भन्ज्यांगको चौतारी हौ तिमी “मझेरी”
थकान मेटाई दिने,
चारै तिरका स्रष्टालाई
एकै ठाउँमा भेटै दिने !
सदाको लागि ऋणी हुँ म “मझेरी’
तिर्न सक्दिन तिम्रो ऋण,
सदैब माया गर्नु है यसरी नै
नगर्नु ल! घृण !!

उपहार

के उपहार दिउ तिमीलाई
मा आफै गरिब भएको छु
के विश्वास दिउ तिमीलाई
मा आफै अविश्वासमा जाकिएको छु
कुन सफलताको कामना गरौ तिमीलाई
मा आफै विश्वासको लाएक रहिन

बुख्याँचा

मलिन अनुहार
कम्पित स्वर
अनि आँखामा टिल्पिल टिल्पिल आँशु
बोल्ने केही शब्द छैन ऊसँग
किनकि ऊ विचारहीन छ
त्यसैले ऊ नतमस्तक पनि ।

जिम्मेवारी धेरै थपिएको छ
शुन्य मष्तिष्कले
गर्ने हिम्मत छैन
तर पनि
उसमा अहमता छ

माग्नेहरू

भोक मेटाउन एक गाँस
आङ छोप्ने एक सरो कपडा
प्यास मेटाउने एक घुड्को पानी
मागिरहेछन् माग्नेहरू ।

अपहेलित हुँदै
दर्व्यवहार, दर्वचन खेप्दै
ङिच्च दाह्रा देखाउँदै
मागिरहेछन् माग्नेहरू ।

कुनै कालखण्डमा, न्यायालय अगाडि उभिएर

  • by

श्रीमान् ! मेरो लोग्ने पेशेवार सर्जक
अनधिकृत शब्दहरूमाझ दिनदहाडै हत्याकाण्ड मच्चाएर उभिन्छन्,
विचारको कारोवार गर्छन् ।

Ashma

बरु पलाँसको फूल मनपर्छ!

ब्यस्त छ सडक बिहानै देखि
एउटा जान्छ फेरी अर्को आउछ
झिसमिसे यो बिहान
कुहिरोले डम्म डाकेको छ
तर प्रवाह रोकिदैन
समय गतिवान छ
ओहो! उज्यालो हुनै आटेछ
अबेर होला फेरि?!!