गद्य कविता

मैले देखेको छु, ऊ आफ्नो काममा निर्दोष छ
तर के उसलाई आफ्नो कामले मात्र निर्दोष सावित गर्छ र ?

सभ्यताको बीज छर्नेहरूले
‘सत्य’ र ‘न्याय’ ले मलजल पुर्‍याओस्
सुन्दर र सुखद वातावरणबीच अङ्कुरण भै
शान्ति-समता फुलोस् र सिर्जना फलोस् भन्थेँ

प्रकृतिको यो जीवन
पराईको घर
पलमै हर्ने नियति
अरूको नगर्नु भर

नयाँ सडकको
पिँढीमा बसेर
नयाँ नेपालको मेरो

सपनालाई व्याख्या गर्दै हिँडु
के औचित्य ठानुँ ?
मैले अर्थ्याएको सपना
अरु निमित्त अनौचित्य

हुन्छ !
म तिमीलाई
एउटा सिङ्गो प्रेम दिन्छु

अत्यन्त समृद्धचोकहरू
कतै नलर्खरावस्
कतै नबरालियोस्,
उभियोस् अटल छाती
साँगुरी भन्ज्याङ्ग भएर

ओ ! शब्दको आकाश !
ओ ! समयको आवाज !!

संसार देख्ने रमिता हजार
यो ज्योति आँखा सबको छ सार
सौन्दर्य हेर्ने नयननाभिराम
सानो छ हेर्दा कति धेर काम

राजधानीको पाँचतारे होटलमा चल्दै थियो भव्य सेमिनार
ऊ र म दुवै सहभागी
ऊ धुरीको पदमा विराजमान/म धूलोबाट उठेको अञ्जान

बिहान भएर के भो
हुस्सु हटेको छैन ।
कुहिरोले ढाक्न छोडेको होइन ।

अँध्यारोमा
जे पनि हुन्छ ।
लेनदेन
वार्तालाप
विच्छेद ।

देश भएका हामी देशबिहीनहरू
जागिर खाएइका बेरोजगारहरू
नेता बनेका नेतृत्वहीनहरू
सास फेर्दाफेर्दैका ज्यूँदा लाशहरू ।

समयसँगसँगै थिचिदै गएका सपना
सानासाना आँखामा देखिने इन्द्रेणी
समय सँगसँगै अगोचर हुँदै गएका
कपासका भुवाहरूबाट धागो बनाउँदाबनाउँदै

टनी मरिसनको परिचय आँखामा राखेर
डी.सी. हेरिरहेको म
काला जातिको संवेदनालाई
मरिसनले
र मेरा आँखाले