गद्य कविता

नेपाल आमाको न्यानु काख छोडी
बिदेश पलायन भएर
हरेक काँडेबार लाई पार गर्दै
म आफ्नो भाग्यरेखा आफै कोर्दै छु
भन्छन् जन्मेको छैटौ दिनमा भाबी आउँछ रे
बालकको निधारमा भाग्यरेखा कोरेर जान्छ रे
तर त्यो त रुढीवादी मात्र हो
आफ्नो भाग्यरेखा त आफैले कोर्नुपर्छ ।

कस्तो यात्रा हो यो मेरो क्षितीज जस्तै
जती पर गएपनी उस्तै देखीने ।
जतीनै हेडेपनी टुङिदैनटुङीने ।।
कस्तो यात्रा हो यो मेरो
होसमा पनी बेहोस् भए जस्तै ।।।।

सुरमा पनी बेसुर भए जस्तै

फूल होइन जिन्दगी
काँडाहरूको जेल हो।

जँहा जँहा हुदैनौ तिमी
त्यहिँ तिमीलाई म देखि रहन्छु
जति जति भुल्न खोज्छौ मलाई

बर्षौं पहिले यस घरमा सुन्दर सपना लिएर भित्रिएकी
उच्च सम्मानमा जिउने चाहनामा सजिएकी
रहरहरूको सुन्दर भबिष्यमा
एक आदर्श पत्नी, आमा, बुहारी भएर जिउने मेरो सपना

भार लागे सिउदोको सिन्दुर
अहिलेबाट फाले हुन्छ
वाक्क-दिक्क लागे मेरो माया
अरुसँगै माया लाउन थाले हुन्छ !

पुस माघको जाडो याममा घाम बनी
कोमल अंग अंगमा स्पर्ष गर्न मन लाग्यो

मोहने लहराले घुमाएँ झैं घुँमिरहेछु
चारकोसे जंगल झाड़ीकोबिचमा
सधैंभरि अल्मलिएको म मानव
आज त्यहीं घनघोर झाड़ीमा घुँमिरहेछु
कतिको त यहाँ रात परेर जीवन लिला नै समाप्त भयो अरे
मेरो पनि सायद त्यस्तै त होला नि
मैले दिशा ठम्याउन कहिले सकिन अनि
म अझैं निशामा छु मलाई निशा लागिरहेको छ
उत्तर दक्षिण पूर्व पश्चिम छुटाउन अझैं सकेकी छुइन

सललल बगी जाने
पानी भयो जीवन,
थाहै नपाई जान लाग्यो
बैशालु यौवान।

पर्खाइको घड़ी कति मिठो
तनतनी मृदु रस पिए जस्तो
आउने गोरेटोमा आँखा नाचिम्ली हेरी रहनुमा
कति मिठो कति मिठो त्यो पर्खाइको घड़ी
दाँया बाँया चार दिशा टुलु टुलु हेरी रहनुमा

कसैले बालिदिन्छन सुरुमा
ठुलो कस्ट साथ
निभ्न दिंदैनन हावा हुरी र पानी छेकेर
सुरु गर्छ आफैं बल्न
जति बल्छ घट्दै जान थाल्छ
खरानीमा बदलिन्छ
चुरोट र चुरोटको जीवन

लौ नयाँ बर्ष आयोरे
सबैले खुसियाली मनाउनु पर्ने रे
मिठो मिठो खानु पर्ने रे
अनी राम्रो लगाउनु पर्ने रे
अनी भन्नु पर्ने रे “हेप्पी न्यू इअर्”

हाँमी रमाउछौं मोज्मस्ती गर्छौ

दुखी जिन्दगी
परदेशी जीवन बित्ने नै भयो
यो बालुवा-खानीमा
चर्किन्छ छाती, छल्किन्छ आँशु
यो उजाड मरुभूमिमा!

कोपिलाको के अर्थ रह्यो र ?
यदि त्यो फुल्दैन भने
फूलको नि के अर्थ रह्यो र ?
यदि वरिपरि भमरा डुल्दैन भने!

गाउँ, शहर र बस्तीहरू
अनाधिकृत रुपमा मिचिएको बेला हो यो।
बुद्धि नभएका स्वाँठ भुसतिघ्रेहरूबाट
निर्बलहरू किचिएको बेला हो यो।