Skip to content

विविध भाषाका रचना

देप्के म्हान्सै सेमला तम

……..सेमतिङ न्हाङरी घाउ थोसी
…..घदेन क्रासी ब्रजी ङम
..दुनियाँ सक्लान बोन्छङरी
देप्के म्हान्सै सेमला तम !!

…………..नेसी तङ्सी ब्राइ म्हान्सै
……….दिन म्हुन क्रासी टिदोबा ङम
…..तिला तजी चु ह्राङ्बा ङ्दा
..सङ्गेसेन खेल क्लाङजि न्हाम

खाईमा तिङ (गजल)

खाईमा तिङ, तुप्सी पिन्बा, म्ही म्राङजी
खाईमा तिङ, ढुप्सी पिन्बा, म्ही म्राङजी

ङा आरेसाम, सिला बिबान्, ग्लीङराङ,
ङाला तिङरी, फुप्सी पिन्बा, म्ही म्राङजी

कुकडु कु (लघुकथा)

‘कुकडु कु!’ मुर्गा बाँग लगाकर लौटता हुआ मुर्गी को बोलने लगा, ‘देखा भाग्यवान! मेरे ही कारण इन सब लोगोँ के काम बनते हैँ। नीँद में मस्त इन मूर्खों को समय का महत्त्व का क्या पता।’

‘हाँ, हाँ तुम्हारे ही कारण यह सब चलता है। सुबह की थोडी सी झपकी भी लेने नहीं देते।’ मुर्गी गुस्से से झुँझलाई।

‘और क्या? और सुनती हो? सूरज भी मेरे बाँग लगाने से ही उगता है,’ मुर्गा गर्व से फुदकता हुआ बोला।

‘ज्यादा मत फुदको। लोगों के भोजन बनोगे, फिर पता चलेगा,’ मुर्गी उसको समझाने लगी।

म्हेमेमाम थाङ खाबा (गजल)

म्हेमेमाम थाङ खाबा, साप्रा थुर्सी सिगे ताबा मुला ।
सिबा बिमा ङाच्छामी, ताम्सालिङ बिगे ताबा मुला ।

लनि दिनीसे बिला ङादा, डम्फुला काई ङयाबा ग्ला,
थे ग्ला ताम्बागान्बा बासी ब्लीसुर खिगे ताबा मुला ।

सालमे खाली एके बेर फुलावे वाला फुल

शिर्षक देखके रउवा लोग के जरुर आश्चर्य लागल होई बाकि बात एकदम सोह्आना सहि बा आ उहो इ होला तराईमे । पूर्वपश्चिम राजमार्गखण्डअन्तर्गत सिरहा जिल्ला के पडरिया चौकसे दक्षिणमे रहल ऐतिहासिक तथा प्राचीन फूलबारिमे अइसने फूल देखेके मिलेला । सलहेस फूलबारीके नामसे प्रसिद्घ रहल ई ऐतिहासिक फूलबारिमे प्रत्येक नयाँवर्षके दिन इहवा रहल हारमके गाछीमे सुनाखरी आकारके फूल फुलाला आ साँझतक मुरझा जाला ।

लछा याक्थुँग आवैबारो

मेन्चामा चाहा चामेम्बे
मेन्थुँगमा थीहा थुँगमेम्बे
मेन्चामा चाहा चामारे
याँगकेशाबा आनी आबोखे
मेन्थुँगमा थीहा थुँगमारे
शेखाबा केबा आबोख्पे
लाम मेन्दँग लाम्मे आगेँग्लो

खार्सी निजि मि ङाला

खार्सी निजि मि ङाला मिक्लि ताइमा ताइमा ।
डान्सी हुँमा म्हङरी म्राङजी खाइमा खाइमा ।

तिङरी युङबा थान्सिनाम आई खासो निजी ?
न्होप्के लाबा दिनी ताजि म्हाइमा म्हाइमा ।

दुर्सारी थान्बा दुइरी (गजल)

दुर्सारी थान्बा दुइरी, क्राबान क्राबान आँखाऊ ।
डान्सी मिक्लि तप्लक तप्लक ताइना आलाउ ।

सोदेदोना क्राना लानाम, आईला आज्याबा मायाँसे,
सीमाग्याम ङाला दुर्सा च्याबान् दिन्म्हुन आथाउ ।

प्रेमकविता

शरदा ज्योत्स्नया कान्ता वसन्तेन सुशोभिता
चञ्चला चञ्चला चैव स्मिता भीता समाहिता ।

त्वमेका मृदुवाक्येन कोकिलानाञ्च कोकिला
प्रकृत्यैव नता धीरा स्वभावेन शकुन्तला ।

मृदुला कोमलारूपा वासन्ती कुसुमाधरा
मानिनी मम मैत्रेयी प्रज्ञानेन मनोहरा ।

आनी लाजेइन

आनी लाजेइन लामभोतेआँग नेमुरो
पान मेन्दँगले मेलाक्तँग् नेमुरो
आनी लाजे खाम्बेकमेन हापाँग् ने
लाजेसे आभोक्सेम्मेओ पाताँग् ने

आनीपान लाम्मेन पोपेक्माचोक्पे
सकसक मुन्धूम माबेक्माचोक्पे
लाजेइन नुबा लाम्मेअ तोम्बुँग् लो
केरेक याक्थुँगशाबाशे पोक्बुँलो

आनीलाजे

हाइकु
(१)
आनी लाजेले
कुमिक्वा मारेरो
कूनिंवा तुगे
(२)
तांगसाक्पेओ
नाम मेओतिम्बे हो
खादापसे पेबे
(३)
केबा आबोखे
केबा कोक्मान हिके
सुवा युंग्मारे

रमेश लिम्बु
पाँचथर
हाल सिंगापुर

कवितायां सुधा नास्ति

नास्ति छन्द : कला नास्ति नास्ति लालित्यमेव च
कवितायां सुधा नास्ति पश्यातङ्कं भयावहम् ।

अलङ्कारोपमा नास्ति नास्ति काव्यस्य चेतना
कवितायामुषा नास्ति पश्य ध्वान्तं भयावहम् ।

भाषायां नास्ति माधुर्यं रसानि न च कानिचित्
कवितायां प्रभा नास्ति पश्य भारं भयावहम् ।

आइसे माया (गजल)

आइसे माया, लानोन तोला, ङा आबिबा
ङाला तिङरी, खानोन तोला, ङा आबिबा

नामे राङ, फुरफुर फ्याङसी, ब्राबा टिमो
ङाला ल्हुईह्रो, तानोन तोला, ङा आबिबा

HangpalAbbuhan

याप्मी लाजे ओ येप्मा पोङ् निङ्वा ए मेन्दाए

याप्मी लाजे ओ येप्मा पोङ् निङ्वा ए मेन्दाए
खासाङ् आङ् वाआ पाप्मा पोङ् नुरिके मेन्घाए

याप्मी पान् खेम्नु नुनुबा सेप्माङ् रक् निमेन्लो
आत्ति साङ् याङ्सा मेधक्नेन् होम्रिक्वा मेन्धाए

दुश्मन (लघुकथा)

मेजर साहब का सबसे बडा दुश्मन था वह। उसने मेजर साहब की रातों की निंद और दिनोँंका चैन सब छिन लिया था। देर रात तक उसी के आवाज के कारण वह अच्छी तरह सो भी नहीं सकते थे । दिनभर भी उसी की सोच उन की दिनचर्या को प्रभावित करती थी।

म्राङ्माग्या म छामेदा (गजल)

म्राङ्माग्या म छामेदा, ङोगे ङोगे म्हान्बा ।
सेत्थिसी बामरीनका, थोगे थोगे म्हान्बा ।

तिनीन्हाङ्गार तिले तिले, म्हङरी म्राङ्बा ?
खाइमामी राङ्लानका, सोगे सोगे म्हान्बा,

नाय्खिं बाजं

बाजं म्हसीका

नेवाः देय्यात म्हसीका वयाच्वंगु नेपाःया थीथी जात जातीया हलिमलिलय् व थीथी कला संस्कृति ब्वया वयाच्वंगु थीथी बाजंतः मध्य् छगु एतिहासिक बाजं” नाय्खिं बाजं ” न खः । नाय्खिं खँग्वयात वाला स्वय्बले नाय् खँग्व व खिं खँग्व समायोजन ९नाय्ंखिं.नाय्खिं० जुया नाय्खिं जुयावगु खने दु । अथे हे ” नाय्” खँग्वया उत्पति नायः खँग्व न अपभ्रंस जुया नाय् जुयावगु खने दु । नायः खँग्वं अपभ्रंस जुया नाय् गथे जुवन धइगु खँय् झीसं वाला स्वय्वलय् थ्व “नायः“ खँग्वयात न्हाय् खरुं जुपिंसं उचारण याय्बलय् बाय् उचारण याईवलय् न्हाँसं थोया “नाय् “ जुवंगु जुइफु । अलय् थ्व नाँथे स्वरं नाय् जुवंगु खग्वयात हे सिकं बाय् मसिकं सकसिन नाय् हे धया वगु जुइमा ।

जुजुया छ्यने तक ल्हा तएगु अधिकार दु पी नौ जाती

नेपाःदेय् थीथी कला, संस्कृति, तजिलजि, बिधिव्यवहार व जात जाति नामं जागु देय् खः । नेपाःया तजिलजि व कला संस्कृति विश्वया न्हयःने नेपाः म्हसिका बिया वया च्वंगु जात जाति मध्ये नेवाः समुदाय् दुने लागु प्राचिनकाललिसें नेवाः समुदाय्यात सुद्धिकरण याय्गु ज्याःया अभिभारा कया वयाच्वंपि नेवाः समुदाय्या नौ (नापित) जाति खः । थ्व जाति परम्परालिसें नेवाः समाज दुनेया व्यक्ति विशेषया सँ चाकेगु व लि–लूसि ध्यंका शरीर सफासुग्घर याना व्यक्तित्व ९एभचकयलबष्तिथ० दय्केगु ज्याःय् समाजयात ग्वाहाली जक याना वयाच्वंगु मखुकि थ्व जाति विशेषया उपस्थिति मजुइकं नेवाः समुदाय्या गुगुनं रितिथिति व कर्मकाण्ड शुद्ध मजुइगु नेवाः समाज दुने मान्यता कायम जुया वयाच्वंगु परम्परा दु । जन्मलिसें मृत्यु कर्मकाण्ड व थीथी नेवाः संस्कारे थ्व जाति विशेषं सँ चाका व लि–लूसि ध्यंका अलःतया सुद्धिकरण मयातले छुनं नेवाः संस्कार पू–मवनिगु रिथित व परम्परा थन आःनं कायम हे दनि ।