तीर्थ (यात्री) पौडेल

सधै तिम्रो सम्झना आउँछ
सम्झनाले अतिनै सताउँछ
फोटो हेरेर
मनका इच्छा मनैमा सान्नानी
बस्छु सरेर ।

तिमीलाई सजाएको मुटु छैन आज
जगजागी थियो दुनियाँमा खैत छन् राज

म आभास हुँ तिमी जिउदो हुनुको
म सिन्दुर हु तिम्रो सिउँदो हुनुको
म उन्मात तिमीलाई पलपल जगाई रहने
म उमंग हुँ तिमीमा हलचल मचाई रहने ।

सपनालाई तामेलीमा राखेर
रहरहरू फुलाउन चाहन्थे
जिजीविषा थियो ऐशले बाँच्ने
मृगतृष्णा थियो सुन्दर जीवन जिउने
तर आज मैले रहरहरूको दाग बत्ती दिए
सपनाहरूले आत्मा हत्या गरे पछि,
जिजीविषाको गला रेटेर
आज म हत्यारो भएको छु

आज पनि तिम्रो फोटो हेरी रात काटेँ
सम्झनामा शिरानी त्यो बेरी रात काटेँ ।

सपनामा आयौ तिमीसँग रमाउन
तिम्रो न्यानो भेट्न कोल्टे फेरि रात काटेँ ।

आमा
खै कसरी भनौँ
कसरी सुनाउँ
म आफै रनभुल्लमा छु
म जिउँदो छु कि छैन
थोरै आशको त्यान्द्रोभित्र

मुटु माग्यौ बस्नलाई दिएँ जाना-जानी
धुजा धुजा भयो मुटु सिएँ जाना-जानी ।

मेरो चोखो मायालाई स्वार्थि नाम दियौ
दुखे अनि एकान्तमा खिएँ जाना-जानी ।

उनकै झल्को झल्झली आइरहन्छ
कुटु कुटु कजेजी खाइरहन्छ
मेरी उनीको
सम्झना आइरहन्छ हिँड्दा रुनेको ।

धेरै दुख्यो जिन्दगी यो डसाइमा आफन्तको
मुटु भित्र घाउ लाग्यो घसाइमा आफन्तको ।

दिँदा मात्रै आफ्नो हुने आफ्नै मान्छेहरू पनि
लेन देन मोल मोलाउ कसाइमा आफन्तको ।

सायद कल्पनामा म पनि उँडिरहे
त्यो आकाशिदो क्षितिज ताकेर
बायुपंखी बेल सापट लिएकोछु

नयाँ बर्ष यसपाली चाहिँ खुशी लिई आऊ
अलिकति हैन यस साल झुसी लिई आऊ ।

रमाउने छन् दुनियाँले मन लागी हेर
आउँदा खेरी उमंगको रंग मुसी लिई आऊ ।

केटा
तिम्रो नजर वाण भयो दिलमा वारपार भयो
पिरतीमा तिम्रो जित सधै मेरो हार भयो ।

केटी
हजुरलाई दिलमा राखे देवता सम्झी पुजा गरे
पिरतीको खेलमा हजुर जित जीबन सार भयो ।

तिमी रुँदा यता मेरो मुटु जल्छ कान्छी
अनायासै आँखाबाट आँशु फल्छ कान्छी ।

किन रुन्छौ सुक्क सुक्क मोती खसालेर
सधैँभरि रोई बसे मुटु गल्छ कान्छी ।

आज मुटु चर्किएर रोएँ
तिम्रो माया सर्किएर रोएँ ।

निर्दोष मायामा खोट दिए
तिमी गए तीरै फर्किएर रोएँ ।

१
चोखो माया चिनिनौ, मेरो कुरा सुनिनौ
किन यसो सान्नानी, केही पनि भनिनौ
दुखायौ
दोबाटामै पाउ रुकायौ ।

किन लाग्छ मलाई सधै यो जिन्दगी खालि खालि
कहिले फुल्छौ भन तिमी यो मनको डाली डाली
तिमी हाँस यो जिन्दगी जून बनी झिली झिली
रोयौ भने जूनकिरी झै लाग्छ जीवन पिली पिली ।

फाटेको मुटु टालेर आएँ
मनको मैलो फालेर आएँ

शंका नगरे हुन्छ तिमीले
मायाले मुटु गालेर आएँ

किन मानव दुर्जन भइ यहाँ कुरा अनेकौ गरी
हिड्छौ साँझ, बिहान नगरमा साँढे सरी झै चरी
मान्छे हो हुन त स्वभाव ननिको लिएर आयो यहाँ
भाइ भाइ बीच छ पानी बारबार शान्ति छ खोई कहाँ ।

नानी तिमी पढी गुनी असल हुनुपर्छ
सगरमाथा लक्ष्य राखी शिखर छुनुपर्छ

आमा भन्छिन फर्किएर माटो सम्झी आइज बाबु
दुख गरी जोत खान गर्या पाटो सम्झी आइज बाबु