बाबु म पनि बूढी भइसकेँ । तेरा बाबा बजार गएको मान्छे दुई दशक भइसक्यो अत्तोपत्तो छैन । तेरो पढाइ पनि पूरा होला जस्तो छैन । पल्ला किराना पसलेको उधारो अहिलेसम्म तिर्न सकेको छैन , वल्लाको पनि त्यस्तै छ । दशैँ पनि आइसक्यो । तेरा लागि नानाचाचा पनि लिन नसकिने भो बा अब । यो दशैँमा तेरा लागि एकजोर लुगा राखिदिऊँ भनेको त्यो पनि पूरा हुने भएन । मलाई माफ गर है छोरा ।” आमा खिन्न भएर गनगन गर्दै हुनुहुन्थ्यो ।
जिन्दगी तिमी मलाई किन अङ्गाल्न चाहन्नौ
असल हुँदा म भएँ एक्लो खराब समाज
भलाइ गर्दा कसरी यस्तो नमरेँ नबाँचेँ
हाँसु नि भन्दा ओठमा पट्टी बैगुनी तिमी त
ओठमा कस्तो तम्सुक जस्तो ऋणको भारी यो
केही त राम्रो बोल्दामा हरे लिलामी सर्वस्व
यस्तो मा पनि समय आयो तर्कना विर्कना
सबैमा कुरा गर्दामा खेरी मभएँ पागल
रुनका लागि झरीमा गएँ कसले के थाहा
पलक भरी आासुका ढिक्का निलेर दबाएँ
लय :– ३+२ विश्राम, ३+२ विश्राम, ३+३ विश्राम जम्मा १६ मात्रा असारे लय
२०७४ भदौ १७ गते शनिवार
बिजु सुवेदी “विजय”
भक्तजन मार्ग
bijusubedi@gmail.com
उकाली ओराली पार गर्दै २०७३ साल पनि वितिसक्यो । २०७४ सालदेखि हरेक पल आशा गरे अनूरुप मङ्गलमय होस् यही शुभ–कामना गरौं । नूतन वर्षको स्वर्ण रश्मीले छरेर गगन आल्हादित होस् । समुच्च विश्व नै हर्षित, प्रमुदित र उत्साहित होस् । हृदय सरोवर होस् । वन्धुत्व सर्वत्र छाओस् । जनजनमा उल्लास आओस् । यस्तो खुसी आओस् जसले भेदभाव तोडिदेओस् । नवल लालीले सारा जगतलाई उन्मादित गरिदेओस् । आयो नयाँ वर्ष तपाईंको दैलोमा, ढकढकाइरहेछ बारम्बार ढोकामा । वितेका वर्षका भारी विसाई ल्याइसक्यो नयाँ प्रेम उमङ्ग । दुबै हात फैलाई स्वागत गरेको छु नव वर्ष तिमीलाई । ईंश्वरलाई पनि धन्यवाद दिएको छु । आउनुहोस् सबैजना नयाँ वर्षको पहिलो कु
सीताको आफन्त बितेको थियो । दशैंको बिदामा आफन्तजनहरूको आऊजाऊ शुन्य थियो । बिदा भएकोले क्याम्पसमा पढाउन पनि जानुपरेको थिएन । बाहिर टहल्न भनेर उनी निस्किइन् ।
एउटी राधा नामकी आइमाइ केही गर्न नसकेर एकदम फोहोर अवस्थामा सडकमा लत्रिएर थलापरेर सुतिरहेकी थिइन् । उनले चित्कारले भरिपूर्ण स्वरले दुहाइ दिँदै सडकमा आवतजावत गर्नेहरूसँग आफ्ना लागि केही गर्नका लागि अनूनयविनय गरिरहन्थिन् । यहीनै उनको दिनचर्या थियो ।
वारि र पारि दुईटा घरको झ्यालमा केटा र केटीको आँखा चार हुन्थ्यो । यो प्रकृया सधैं भइरहन्थ्यो । दुबैको मौन प्रेम चलिरहन्थ्यो, मनोवाद चलिरहन्थ्यो । यो जोडीलाई ती दुईटा घरको बीचको सडकमा जति सुकै गाडीको कर्कश प्वाँ प्वाँ भएपनि जतिसुकै ठुलो घटना भएपनि उनीहरुको पलाएको मौन प्रेम भङ्ग हुँदैनथ्यो । उनीहरुले आफु दुईलाई एक बनाएका थिए ।
एकपटक एकजना साधुलाई साहू र ज्यामीका बारे परख गर्न ईच्छा जाग्यो । साधु ज्यामी भएर साहूकोमा काम गर्न गए । उनले साहुकहाँ मेहेनत मजदुरी गर्थे । पसिना पसिना भएर काम सकाउँथे अनि आफ्नो ज्याला लिन्थे र आफ्नो कुटीमा फर्कन्थे । साहुले कहिले दुईदिनपछि दुईदिनको ज्याला दिन्थे त कहिले तीनदिनपछि तीनदिनको ज्याला दिन्थे ।
एकदिनको कुरो हो :–
ज्यामी :– सहुजी मलाई आज दुईदिनको ज्याला दिनुहोस् ।
साहू :– एकदिनको काम गरेर कसरी दुईदिनको दिने ?
ज्यामी :– म भोलि काम गरेको पैसा लिन्न नि त ।
साहू :– तिमी भोलि काममा आउँछौ भनेर कसरी विश्वास गर्ने ? त्यसैले एकदिनको मात्रै दिन मिल्छ, बुझ्यौ ?
“दुइटी केटीहरू थिए । एउटीको नाम कञ्चन थियो भने अर्कीको नाम कल्चुँडी । कञ्चन र कल्चुँडी एकदमै मिल्ने साथी थिए । नामजस्तै कञ्चनको स्वभाव राम्रो थियो । कञ्चन कुनै केटासँग पनि कुरा नगर्ने खालकी थिई । कल्चुँडी भने हरेकपटक कुनै न कुनै केटासँग आफ्नो लफडा भएको किस्सा जसलाई पायो त्यसलाई सुनाउँथी र आफूलाई भएको यस्ता समस्याहरूको समाधान गर्न हारगुहार मागिरहन्थी । त्यस्तोबेला कञ्चनले कल्चुँडीलाई केटाहरूको सङ्गत गरेर आफ्नो जीवनलाई नरकमा नपार्न सल्लाह दिन्थी । उनीहरू दुवैको रविसँग मित्रता गाढा भएको थियो ।” यी सबै कुराले यिनीहरूका बारेमा एसएसपी प्रमोदलाई अनुसन्धान गर्न खुराक भएको थियो ।
पञ्छी बनी जाँदैछु मुक्त भई आत्मा घुम्दैछु
रीत यो हो आउने जाने चोला फेर्न घुम्दैछु
खाली हात आएको थिएँ ,खाली हातै जाँदैछु
स्वार्थी पापी संसारलाई बिदा दिँदै जाँदैछु
जति पनि गरेको थिएँ फल लिई जाँदैछु
जति पनि नराम्रो गरेँ भोग्न लाई जाँदैछु
बढे के भो मलामी कर्म ठूलो भनी जाँदैछु
राम्रो काम असल कार्य गर्नुपर्छ भन्दैछु
रहेनछ मरण भन्ने भनीकन जाँदैछु
दूर दूर गएर पनि आफैलाई खोज्दैछु
आफैँ भित्र गएर पनि म को खोजी गर्दैछु
तन त्यागी ब्युँझँदा अर्को तन प्राप्त गर्दैछु
लय २+२ विश्राम ३+२ विश्राम २+२+३ विश्राम जम्मा १६मात्रा
२०७३ असोज ३०
बिजु सुवेदी “विजय”
भक्तजन मार्ग, काठमाण्डौँ
