मधुपर्क २०६७ चैत

जीवन साथी नभए नारी व्यवहार चल्दैन
माटोमा पानी नमिली अन्न कहिल्यै फल्दैन
वर्षन्न त्यसै वर्षामा झरी नभए बादल
दुइटा हात नमिली राम्रो बज्दैन मादल

हो, गोरेकी आमा !
चुहुने झुप्राका ती निभेका चुल्हाहरूमा
भोकले छट्पटाउँदा कलिला लालाबालाहरू

जीवनमा पहिलोपटक वास दियौ तिमीले
भँवराको फूलबारीमा विलास दियौ तिमीले

एक एकको नाउँ, सुरक्षित छ मसँग
सबले देको घाउ, सुरक्षित छ मसँग

रवि किरणले पायो लाली
शीतल पवनले थापी जाली
मेघरस चुहिँदा टङ्कार भयो जब
इन्द्रेणीले पयर उचाली

गुन गर्‍यो बैगुन हुन्छ के युग हो यो कस्तो ?
अमृतको वृक्षभरि विषै फक्रेजस्तो ।

जीवनको मूल्य
मृत्युको पीडा
थाहा कसले पाउँछ ?

छप्प-छप्प बहनाले
आकाश काटेर जोड्दै
मध्यरात चन्द्रमालाई
जाल हानिरहेछ माझी

साँच्चै मेरो आत्मीय गाउँ
अशान्त भैकन पनि शान्छ छ
आफन्तको विछोडमा विक्षिप्त भए पनि

मान्छे पहिले जङ्गल पस्यो
वा पस्यो
चितुवा गाउँभित्र ?

सँगसँगै धेरै रातहरू सुत्यौँ
सँगसँगै धेरै बातहरू माग्यौँ
सँगसँगै धेरै सपनाहरू देख्यौँ

परिस्थितिले जकडिएको
म एक्लो मान्छे
विवशतामा हराएको
म एक्लो मान्छे

पोत्दै उषाका रक्तिम लालीहरू
जब आउने छौ तिमी
यस प्रिय धरतीमा
तब फुट्नेछन् मरुभूमिमा

मिर्मिरे उज्यालोलाई
कुल्चनेहरू
अनन्तसम्मका
सुन्दर सम्भावनाहरूलाई

बरु मेरै शिर झुकोस् झण्डा यो नुझुकोस्
बरु मेरै मुटु दुखोस् माटो यो नदुखोस्

कहाँ जानु ?
कहाँ कहाँ भौँतारिनु ?
नचिनेको
कहिल्यै नदेखेको

असहृय भो
वीर भनिने नेपाली आज किन दिनोदिन निर्वल भो
शान्तिदूतको जन्मस्थल यही अशान्त, क्रान्त कसरी भो
सगरमाथाको उच प्रतिष्ठा हरपल किन ह्रास भो
बुझ पचाई हिँड्छाँै कसरी असहृय भो असहृय भो ।

कुरा वि.सं. २०१२ सालतिरको हो । म्याट्रिक परीक्षामा उत्कृष्ट अङ्क ल्याएकोले उहाँलाई खड्गशमशेरका नाति तुङ्गशमशेरका छोरा द्रोणशमशेरले यस्तो प्रतिभाशाली विद्यार्थीले पढ्न छोड्नु हुँदैन भन्दै खर्च दिएर बनारस पढ्न पठाएका थिए । पढ्न त जानु भयो तर आइ.ए. पढ्दापढ्दै उहाँमा सांसारिक मायामोहप्रति वैराग्य र आफ्नै जीवनप्रति पनि वितृष्णा उत्पन्न हुनथाल्यो ।

वि.सं. १९८५ कात्तिक २९ गते पहिलो पटक यस धर्तीमा आँखा खोलेका इन्दुशेखर चालिसे रामबाबु, रामेश्वर हुँदै नेपाली साहित्यको आख्यान विधामा कलम चलाएर ‘रमेश विकल’ को नामले चर्चित बन्न सफल भए । वि.सं. २००६ सालमा ‘शारदा’ पत्रिकामा ‘गरिब’ शीर्षकको कथा प्रकाशित भएदेखिको उनको लेखनयात्रा जीवभर चलिरहृयो ।

धेरै लेखिने र थोरै पढिने विधा हो कविता । पाठकमा मात्र होइन, समालोचकमा पनि न्यून खपत हुने अपच र निरीह कविता । कवितासङ्ग्रह भनेपछि पुस्तक पसलेले उपेक्षा गर्दै लेखक, प्रकाशकबाट लिनै मान्दैनन् । कविता होइन, अन्य विधाका रचना पठाउने सम्पादकीय आदेश हुने यो साहित्यिक माहौल ।