जीवनमा पहिलोपटक वास दियौ तिमीले
भँवराको फूलबारीमा विलास दियौ तिमीले
अस्वीकार गर्दा पनि तिम्रो माया मैले
सगैँ मर्ने सगै बाँच्ने आश दियौ तिमीले
दिनभरि डुलिहिँड्यौँ रात पर्न लाग्दा
जाऊँ न मेरो घरमा भनी गाँस दियौ तिमीले
विरहमा छट्पटाई मर्न लाग्दा
बचाउन एक मुठी सास दियौ तिमीले
जीवनभरि मैले अब साथ पाएँ भन्दा
‘आशा’ ! आशा ! भन्दाभन्दै निराश दियौ तिमीले ।
पोखरे-५, ओखलढुङ्गा
मधुपर्क २०६७ चैत