बोल्दछ रचना आफैं, बोल्दैन कवि ड्यासमा
सन्दर्भ सूत्रको खाका, खोल्दैन इतिहासमा ।।
प्यासी पाठकले देख्छ, आफ्नै त्यो परिवेशमा
कविता उसकै हुन्छ, आत्माको दीव्य देशमा ।।१।।
कवि हुन् सबका साझा, काव्यको रस प्याउने
बाँचेर कविता भित्रै, देहसिन्धु हँसाउने ।।
खोलेर मनका ढोका, आँखाभित्र अटाउने
पखाली मनको मैलो, तत्व ज्ञान खटाउने ।।२।।
हेर्छु उच्च हिमाल दङ्ग परदै हो शिर मेरो भनी
ति पाखा र पहाड छन् सुनसरी संसारम मै धनी
खोला वग्छ सुसेली हालि दिनहुँ बाँड्दै मिठो संगीत
हावा चल्दछ सर्सरी गगनमा बोकेर मिठो प्रीत ।। १ ।।
मेचिलाई विपद् पर्यो यदि भने कोशि सधैं साथ छ
सम्मै फाँट पहाड ज्यान बलियो हिमालको माथ छ
पग्लिएर सधैंभरी हिमगिरी अमृत झैं बग्छ जो
सट्टामा रसिलो छ पर्वत अझै कैल्यै सकिदैन त्यो ।। २ ।।
अत्याचार सहेर हुन्न यसरी, यो देशको उन्नती ।
स्रष्टाको किन आज भो अवनती, कस्ले गरे ज्यादती ।।
ती हाम्रा किन छन् बिरोध गरने, ? हेप्ने र हप्काउने ।
स्रष्टाले नबसौँ झुकेर कहिले, हौँ देश ब्युँझाउने ।। १
हेर्छौँ नित्य सबै डुलेर पहिले, सर्बत्र पुग्छौँ कवि
पुग्छौँ त्यो जुन ठाउँमा; जब त्यहाँ, पुग्दैन कैल्यै रवि ।।
गर्छौँ सोचबिचार विज्ञबलले, सम्पूर्ण सम्झाउने ।
स्रष्टा हौँ अब यो सहन्छ कसले, हौँ देश ब्युँझाउँने ।। २
घामै सङ्ग उनी विहानि पखमा चाँडै सखारै उठी।
पानी भर्न भनेर झट्ट सितले गाग्री समाल्नै जुटी।।
त्यो माथ्लो घरबाट खुर्र दगुरी आई सखी गाजली।
तिन्को भेट भयो र बेस्कन कुरा गर्दै गई पातली।।
आर्की झट्ट कुदेर हात भरिका छन् छन् बजाई चुरा।
खुप् हुन्छन् हँसिला अनेक रसिला तिनै जनाको कुरा।।
पानी भर्न भनी लिएर बटुको गाग्री त हल्लाउँदै।
गाग्री सानु लिएर तल्तिर उता कान्छी पँधेरा गई।।
कवि, नेता, गफाडी र हुतिहारा नपुंशक
कोही बस्छन् मनमुटुबीचै नित्य डेरा जमाई