गद्य कविता

पोहोर साल पनि
यसरी नै पलाएका थिए पातहरू
यी अङ्गुरका बोटहरूमा

राम्रो लगाउन
मिठो पकाउन
केही कमाउन
केही रमाउन
जिन्दगी समाउन
भाग्य जमाउन
ठुलो शहर छिरेको
आज बर्षौ भईसकेछ ।

कहिले हँसाएर लठ्ठ पार्छिन
कहिले मुस्काएर
एस. एम. एस. गरेर बोलाइरहन्छिन
फेसबुकको नोटिफिकेसनमा उनकै कमेन्ट बढी हुन्छ
गहिराइ बढ्दै गएछ क्यारे
आजकाल रिसाउन पनि थालिन
फकाउनु पर्छ स्नेहका गुच्छा बहार गरेर

युगीन सुन्दरी
ममताको घारीमा एक्लै टोलाई
अपरिचित संवेदनाभित्र परिचित हृदय राख्ने
आखाँमा जाँदुको तादम्यता देखाउने
ओ सुन्दरी !

बिरानो ठाउँमा संघर्ष र दुखको आँशुमा
मेरा लागि दुई चार पेग नपिई माया
हो माया ती दिन
ती कहाली लाग्दा दिनहरू मायाका
लुकामारी खेल्दै बसिरहेका दिनहरू
बाँकी दिनहरू स्वयमले तय गर्नुपर्ने
हँसिलो चेहेरा,
भर्खरै यौवन अवस्थमा प्रवेश गरेकी

(२०४५ को जनआन्दोलनले चरम उचाई लिइरहेको अवस्थामा जेलनेल भोगिरहेका बिमल गुरुङद्वारा जेलयात्राकै क्रममा लेखिएको यो कविताले उनलाई निरंकुश पञ्चे शासकहरूको नजरमा अझ बढि अराष्ट्रिय कुतत्व हुन मद्दत मिलेको थियो)

बर्षौं – बर्षदेखि
आकाशतिर नियाल्दै
आफ्नो शुरमा
आफ्नै सुसाहट बोकेर
बगिरहेकी बगिरहेकी
दुधकोशीको तिरमा बसेर
लेख्न लागेको छु, लेख्न बसेको छु
फाँसीको – फन्दाको
कविता लेख्न लागेको छु ।

आफैमा ठूलो शंका
जहाँ भए पनि
अहिले भरखरै
तिमीले धेरै कुरा
मेरो मनमा ठूलो शंका पर्दै थियौ
उदास उदास थिएँ म
तिम्रोलागि मेरो अनुहारमा
नमूना को लागि
रुपा नभएको
नमूना झैं लागिरहेथ्यो

म कविताहरुको माझमा छु
कविता छ -ढुंगाहरुमा
निष्प्राण सेतीको पानीमा र
बगर झैं बनेको मेरो रहरमा !
कविता बगिरहेछ
कविता रोइरहेछ -मृत्युमा
र
जहाँ गए पनि
कविता मृत्युको स्पन्दन
यहीं छ –
यही हृदयको अन्तर गहिराइमा !

घाम जून हराएको छ आज,
क्षितिज चुम्ने चाहनेहरू
अन्धकारमा रुमल्लिदै छन् ।

कसैलाई थाहा छैन,
भोलि के हुने हो ?
कहा पुग्ने हो ?
अनि कस्तो हुने हो ?

मान्छे मान्छे नै हो
मान्छे मान्छे बेचेर मान्छे कमाउँदैन
उसले देख्न सक्छ ।

भैँसीले आफ्नै सन्तान कुल्चन्छ
ढाडेले आफ्नै बच्चाहरु खान्छ
बोकोले आफ्नै आमाको सतित्व लुट्छ
किनकि ती अन्धा छन् ।

तर मान्छे ज्योतिमय छ
सारा धर्तीको अन्धकार चिर्न सक्छ
उसलाई आफू भरिएर सन्तुष्ट छैन
किनकि उसलाई सोमालिया, सुडान, इथियोपिया दुख्छ