गद्य कविता

म मृतप्राय ः भइसकेको छु
आफ्नै कायाको छायाले मलाई सताइरहेको छ
मैले पटक पटक
आत्महत्याको प्रयास गरेको छु

प्रेम गर्नु न त कुनै पाप हो
न त कुनै अभिशाप हो
एकअर्काबीच आपसी सम्बन्ध
प्रेम त यौटा पूर्ण विश्वास हो ।

सपनाहरू पखालिएर रात रोएको बेलामा
मेरा रहरहरू मिर्मिरेको ओत माग्दै
रुन्छु भन्छ !
आकाश हराएको छ !

बाको खाट भाँचियो
दलिनमा धुवाँका पत्र थपिए
बाको आफ्नै मुहारमा पनि
मुजैमुजा चाउरी भित्रिए
बाले ‘खेताला’ भन्ने गरेका दाँतहरू बाहिरिए

आमा दाजु आउनु हुन्छ र ?
पोहर दशैँमा पनि
दाजु आउनु भएन त ?
लालुपातेले पालुवा फेरिसकेछ

मसँग तिम्रालागि दिन केही बाँकी छैन
सिर्फ सम्झनाका केही हिक्का बाडुली
सपनाका बहुरङ्गी तरङ्गहरू
र एक हस्को सम्झना ।

मेहनती काँधको दरिलो आडमा उभ्याइँदै गरेको भरेङ र
थपिँदै गरेका केही खुड्किलाहरू
भत्किसकेको पुरानो पर्खाल र उज्यालिँदै गरेका अनुहारहरू
यता अर्धविरामको सुविधाजनक विश्रामगृह र उता

मठ मन्दिर
भक्त भक्तिन तिर्न
देख्तामा
सबै समर्पण देखिने
तर
समयको लहड कि

सपनाहरू मनमा कतै नभएपछि
सपनाहरू भोग्न नजानेपछि
सपनाहरू भुल्दै गएपछि
सपनासँग पनि –
मान्छेहरू दुख्दारहेछन् ।

सधैँ अरूकै हात खोसेर
खान पल्केका बाँदरहरू
सधैँ अरूकै भाग लुटेर
बाँच्न पल्केका बाँदरहरू

चाहे फूल
काँडाको झ्याङमा अग्ला पर्खालहरूभित्र
अर्थात् हिमालको टाकुरामा
सर्वाङ्ग फक्रिएको एउटा फूल हौ