गद्य कविता
हुरी बुढो रुख भच्चाउन तल्लिन छ,
ए गुलाब !
एउटा आकृति
झ्याली माया
मिठा मिठा सपना देखाई
सँगै मर्ने सँगै बाच्ने कसम खाई
मलाई न घरको न घाटको बनाई
सुखैसँग राख्छु भनेकै थिए २,४, पैसा कमाई
बिश्वासघात गर्यौ अरु पराइको हात समाई
कहाँ गए ती बाचा कसमहरू
किन दियौ झ्याली मायाको बचनहरू
ब्यर्थै माया गासेछु हर पलमा साथ दिन्छु भन्नेसँग
मलाई के थाहा ? रैछ तिम्रो माया बिदेसी डलर गन्नेसँग
खै कस्तो माया लगाएछु बैमानी पराइ बन्नेसँग
क्रान्तिवीर
निष्कण्टक मलय पवित पुष्प वृक्ष
निकम्मा निशाभर धराको नूतन निशाकर
नग्न गाथाको एक विप्लवी मानव
शैल झैँ अटल यो दृढ प्रतिज्ञ्य
यो क्रान्तिवीरको वीरावरण ।
माटोको घेरा जोड्ने
अन्धभोकमा चिढिएको
माटोको स्तनमर्दनको भारा जोड्न
मान्छेहरूकै मान्छे टोक्ने
कुत्सित पाशविकताले च्यातेको मानव
यो क्रान्तिवीरको वीर हुनै सक्दैन ।
रेखा कविता – ८
मेरो घरमा एउटा बगैँचा छ
त्यहाँ विभिन्न रंगका फूल फुलिरहेका छन्
ती फूल हेर्छु सोच्छु
के मान्छे फूल हुन सक्छ ?
के मान्छेको स्वभाव फूलको स्वभाव हुन सक्छ ?
के मान्छेको रंग फूलको रंग हुन सक्छ ?
के मान्छेको सुवास फूलको सुवास हुन सक्छ ?
म फूल हेर्छु फरक छुट्टयाउँछु
फूलमा किन अतिवाद हुँदैन
फूलमा किन अहंम हुँदैन
फूलमा किन शंका हुँदैन
फूलमा किन आतङ्क हुँदैन
उता पुगेर उतैबाट यता हेरें
म एक रातको कवि हु