गद्य कविता
कति नयाँ बर्ष मनाउँछौआज सिठ्ठी बजेन
चुपचाप रमिते मेरो नियति हो
मेरै कलुषमा मेरै कटाक्ष
त्यसैले त ममा खोई —त्यो मान्छे भेट्दिन ।
यो दूनको अस्तुमा ठोकिएर
म मान्छे मरेको निर्जीव मुढो छु ।
कुमारी प्रकृति,
हाम्रो कर्कस टोकोसोले
बलाद् क्षत–विक्षत भएकी छिन्
हामी हाम्रो लगनमा गर्वित छौँ
र त हामी हाम्रो कर्ममा
कृतदासहरू सहज जन्माउन सक्छौँ
र हामी जुम्ली उद्रामा मानव खेती गर्न सक्छौँ
मूक संवेदनालाई बुलन्द पार्न सक्छौँ ।
आज म हराएँ आफ्नै देशमा
मेरो बिदेशी मित्र ! के त्याँ पनि बाँच्न यत्तिनै गार्हो छ र ?
के त्याँ पनि जिउनलाई हावा अनि पिउनलाई पानी छ र ?
मलाई आज यहाँ आमाले डि.भि. भर्न पैशा दिँदै भनिन्
जानु त्यहाँ जहाँ रगत होईन पानी छर्छ खेतमा ।
अनि जानु त्यहाँ जहाँ किड्नी बेच्नु पर्दैन भोको पेटको जोशमा
मेरो बिदेशी मित्र ! अनि आज म हराएँ आफ्नै देशमा ।
जिन्दगीकाबालक सरी मेरा बृद्ध पिता
मैले हजुरलाई निहारिरहेको थिएँ
हजुर निकै भयभीत देखिनु हुन्थ्यो
जस्तै एक बालक सरी !
जब हजुरको आँखामा मृत्युले
मौनताको सूचना दिंदै थियो
आहिस्ता-आहिस्ता आफ्नो आगमन
म तड्पिरहेको थिएँ
हजुरलाई धन्यवाद भन्नलाई,
हजुरसँग अंगमालो गर्नलाई,
अनि अलबिदा भन्नलाई,
र हजुरलाई सम्झना गराउनुलाई कि,
“ईश्वरले सदैब हजुरलाई क्षमा गरिदियो।”
मुस्कुराओस बस्ती भन्छु
मैले