गद्य कविता

अबिरल बग्दै गरेको इन्द्राबती टक्क अडिएको दिन
सातै सूर्यको एकैचोटि ज्योति गुमेको दिन
लाहुरे भैंसी तुहेत्रो गएको दिन
नयाँ सडकमा एकाएक भुइचालो गएको दिन
बुद्धका अर्ध मुद्रित आँखाहरू अचानक बन्द भएको दिन

टाईम्स स्क्वायरमा सदाझैं भीड छ
न्युयोर्क सदाझैं साँझपख व्यूझेको छ
कालो भव्य सडकको छेऊ
एविसी समाचारको आकाश छुने भवन र
विल्डिङको तल पेटी छेऊ
कतैबाट छानिएर आएको चियाको छोक्रा र
केही दूध पिएर बसिरहेको मुसा

अक्षर र खबर लत भएछ
मन खबरमय छ
तर खबर फरकफरक छ
कलम सबल छ
अब झन त पलपल डर छ
जगत भयमय छ
बल र छल जयजय छ

साक्षी छ यो धरती
साक्षी छन् यी आँखाहरू
यही साक्षीभावमा
पढिरहेँछु म तिम्रो नाम!

तिम्रो सुन्दर मुहारको
सजिएका तस्बिरहरू
हरेक साँझ, हरेक बिहान
निहालेकै हुन्छु
हरपल तिम्रो याद बोकेर
मुस्कुराइरहेकै हुन्छु

आफैँसँग चोरेर जिन्दगीको एउटा पाटो
उन्मुक्त भएर बाँच्ने मन थियो
रहरहरूका अनन्त आकाशमाथि
निरुद्देश्य हराउने मन थियो
जुनेलीको उज्यालोमा आफैँसँग
जुनीजुनीको दुःख बिसाउनु थियो ।

भृत्युसँगको जम्काभेटले
म बदलिएकी छु
मैले देखेँ कुइरोले आत्माहत्या गर्दै
तल झरेर पानी बनेको
पानीले आत्महत्या गर्दै
आकाशिएर कुइरो बनेको
आहा … ! कति आनन्ददायी
रूपान्तरण प्रकृतिसँग प्रकृतिको

भुइँमा राख्दा बिगि्रन्छ भनेर
दलिनमा राखिन्छ पाकेको फर्सी
हेर्दा राम्रो-चाम्रो हुन्छ,
छाम्दा गिलित्तै राखेको फर्सी ।

तिमीसँगको एउटै भेट!
पलपल सम्झन बाध्य छु
तिमी चट्याङ बनी बर्सेको क्षण
म सोच्न विवश छु ।
त्यो पानी परेको रात-बिजुली चम्केको रात
जिन्दगीसँग जिन्दगी-साटिएको रात

आज व्याप्त छ व्योममण्डल
दीप्त प्रेमपरागले
दिन घमैलो पनि छ रक्तिम
स्वप्नयुक्त सुहागले
देख्छु चुनरी फरफराई
उडिरहेको कल्पना

सपना भएर आउनु
सम्पूर्ण सम्भावना भएर आउनु
नयाँ वर्ष तिमी
जीवनको रातो रङले
आँखा भरिभरि
हिमालको सिउँदो सजाएर आउनु ।

सपना भएर आउनु
सम्पूर्ण सम्भावना भएर आउनु
नयाँ वर्ष तिमी
जीवनको रातो रङले
आँखा भरिभरि
हिमालको सिउँदो सजाएर आउनु ।