गद्य कविता

जब जब मायाको कुरा गर्छु
तिमी आकाश हेर भन्छौ
म आकाश तिर हेर्छु
तिमी जून हेर भन्छौ
म जून तिर हेर्छु
तिमी तारा हेर भन्छौ
म तारा तिरै हेर्छु
त्यो त झर्यो भन्छौ।

मेरो कलमको थुतुनो
ज्यादै चोथाले भो
जन्मँदा घिउ चिनीको सट्टा
खोर्सानीको धुलो, रिठ्ठाको झोल
पिलाएछन् कि क्याहो

उजाडिएको मेरो बस्ती आज फेरि नांगिदा
अनौठो मलाई रतिभर छैन
आफ्नो यौवनको भोक मेटाउन म तिम्रो रहरको
बाटो छेक्ने मान्छे होइन।

म कसरी बिर्सौ
तिमीलाई
सुन्दरताले ब्यप्त
सुमधुर बतासका झोकाहरुमा,
तिम्रै मौनतामा
उत्साह नफुल्दै
अनिदा रात
फाटेका भित्ताहरुमा

नदेऊ शुभकामना
खुशी रहु भनी
बरु सक्छौ भने गर यही कामना सदा आँशु पिएर बाँच भनी
खुशी कसरी रहुँ जो तिमीसित बिरानो बनी?
सक्दिन जोखेर तराजुमा हाँसो किन्नलाई तैपनि

मेरो माया अविरल रहेछ क्यारे
तिमीलाइ चिन्नै सकेन
मलाइ धोखा मात्र मिल्यो
तिमीलाइ माया दिनै सकेन
यो ससारको मोहमा तिमी फसेछ्औ क्यारे
तिमीलाइ चिन्नै सकेन
हजारबत्ती बाल्दा पनी देउताको मन्दिरमा

मिठो एक गाँस खानलाई चाड पर्ब कुर्ने ती आत्माहरू
भोका र नागा भाल्टाङ भुल्टुङहरूको रहर पुराउन भारी बोक्ने मनहरू
सिउँदाको सिन्दुर योगदान गर्ने चमेलीहरू।
यूद्ध जितेर घरको आँगनमा खुशीयाली फर्काउन चाहने हर्केहरू।

सुन्दैछु
प्रियसीका एकाध बस्तीहरुमा
दोहोरी गीत नगाएको धेरै भो रे
रोधीघर पनि नधाएको धेरै भो रे
त्यही भएर होला सायद
युवाहरु बिदेशिएको मात्र देख्छु
मरूभूमिको बालुवामा मात्र भेट्छु ॥१॥

अन्धकार मेरो जीवनमा जुन बनी तिमी आयो सानु
मिठो अति मिठो संगीतको धुन बनी तिमी आयो सनु !
चैतमास तुवालोमा सित बनी तिमी आयो सानु
बेसाहरा यो दुखियाको प्रित बनी आयो तिमी सानु !

मानव–मानव बीचको प्रेम,
प्राणी–प्राणी बीचको प्रेम।
प्रेम गालामा म्वाइँ खाँदैमा,
झाँक हाल्दैमा मात्र हुने होइन,
आँशु झार्दा आँशुमा पनि हुन्छ प्रेम।

जब,
तिमीले मेरो हृदएको बन्द ढोका
घर्याक्क उघारेर पस्यौ दिलभित्र
तिमी बन्यो मेरो मुटुको ढुकढुकी
खै किन हो कुन्नी
आजभोलि तिम्रो मुटुको कुनामा बस्न

तिम्रै देशमा हे बुद्ध!
तिमी अस्वीकृत भएका छौ
मुल्युहिन सम्झी मानव चोला
यत्र त्यत्र उस्कै बलि
सत्ता व्यापारमा साटिंदै छ
श्रेष्ठ प्राणी भएरै होला
उस्कै रगत घुम्ने कुर्सी चुस्दै छ

यादहरु यसरी मडारिदै छन्
आकाशको वादलजस्तै
प्रत्येक पलको हावाले
एक ध्रुवबाट अर्को ध्रुव पुर्याएर
सून्यबाट खसालिएकौ ढुंगाजस्तो
म निस्सासिदै छु हावाको वेगले

नसोचे को कुरा हुन पुग्यो कस्तो यो जीवन
माया लाउदिन भन्दा आँफै बस्यो माया,
चाहना बढ्यो तर पाउन नस्कनी कस्तो यो जीवन
म!नबको अबस्यकता असिमित हुँदा
सिमित बनाउन खोज्द टुक्रीन्छ यो जीवन

फूलहरु फुलदो रहेछ लालिगुरास फुलसरि
याद आउदो रहेछ तिम्रो घरि घरि ।
बिर्सिदेउ भन्छु तर निष्ठुरी कै याद आउछ
अतीतलाई सम्झिएर मेरो मन तड्पिदिन्छ । ।
चरिहरु रानीबनमा पाउदोरहेछ थरीथरी
न्याउली चरि रुदा रहेछन आशु झारी झारी ।
झ-झल्को लाग्छ सधैं तिम्रो आँखा बन्द गरे पनि
तिम्रो माया कति लाग्छ आर्कै सँग गए पनि बस् अर्कै सँग गए पनि । । ।