तिमी बिना मेरो जीवन्
तिमी बिना मेरो जीवन औसिको रात हो,
चैत्तमासको खरेटिमा झरेको पात हो
तिमी बिना मेरो जीवन सुकी जानी खहरे खोला हो
सिपाई दाई ले पट्कौनी बारुतको गोला हो
म कुरी रहेको छु नयाँ बर्ष तिमीलाई
पूर्णिमाको जून बनी तिमी आउ
हिंसा र हत्याको राप र ताप्ले पिल्सेकोछ नेपाली जनता
त्यही जनताको घाउमा माल्मरुपी सितल्त छाउ!
गुराश हासे झै मुस्कुराउदै आउ नयाँ बर्ष तिमी
दु:ख र रोदनको भुमरिमा परेको जनतासाथ
ति काला दिनहरुलाई पाखा लगाउनु पर्छ नया बर्ष
हामी एक भइ मिलाई हात!
चराले झैँ चुच्चोमा चारा ल्याएर
हुर्काएका नानीहरू
जब एकदिन
चराझैँ भुर्रर उडेर जान्छन्
यो मनमा एकैचोटि
एउटा खुसी र एउटा दुःख बस्छ
खुसी आँखाबाट खस्छ
दुःख मुटुभित्र पस्छ
रित्तो गुँड हेरेर
भारी मन दुख्न थाल्छ चस्स चस्स
भन्छन्, माया त पानीझैँ ओरालो बग्छ
अरूले गर्नु गरे
ढुंगा खाए
माटो चपाए
‘भूगोल’ सारे
पुरुष ‘सुत्केरी’ बने
बिहेबिनै कैयाँै आमा भए
जन्मँदै थुप्रै ‘जर्नेल’ कहलिए
कागतालीमा कसैले मुकुट पनि लगाए ।
झिनो सम्झना पनि बन्न सक्दैन मेरालागि
र म हरेक साँझ निर्ममतापूर्वक च्यात्छु प्रेमपत्रहरू
नागबेली बाटाहरु बीच
बालुवामाथिको यात्रामा छौं हामी
धमिराको देवलजस्तो वा
बालुवाको घरजस्तो छ तिम्रो सपना
आउ नयाँ बर्ष तिमीलाई स्वागत छ
दुखेका दर्दहरुलाई वीरसिएर आउ
बिछोडिएका २ मुटुहरुलाई मिलाउन आउ
हत्या हिङ्सा तोड फोड लाइ रोक्न आउ
नयाँ नेपाल को मुहार फेर्न आउ
साइला र साइली को माया प्रितीलाई जोगाउन आउ
आउ आउ आउन आउ तिमी आउ
भिजेक परेलिहरुलाई सुकाउन आउ
सुरिला लोक-भाका हरुलाई जगाउन आउ
नयाँ वर्ष
आऊ !
हिजोका तितापलहरु बिर्सेर
हत्केलाभरी भिजेका
रगतका छापहरुलाई मेटाउदै
अञ्जुलीभरि प्रेमको फूल रोपौ !
एकअर्कालाई प्रहार गर्न
तम्सिएका हाम्रा मृत्युवाणहरुलाई
फ्याकेर
आजको यो रातमा
जीवनको लागि हात मिलाऔ!!
उत्तर झयाल खोली हेर्दा
सेता हिमलहर मीठो
दक्षिणतिर चिहाउँदा
तराईका फाँट मीठो
आफ्नै हातले खोसि्रएको
आफ्नै गाँउको माटो मीठो
आफ्नै पसिनाले सिंचिएको
रमाईलो रहर मीठो।
गाउ घर तिरको नयाँ बर्ष
नेपालीको ओठमा नयाँ बर्ष आयो
कसैको गोठमा भैसीले रांगो ब्यायो
पल्ला गाउको भैरेले स्वास्नी ल्यायो
भुन्टीले फेरी लोर्के छोरो पायो
तल्ला घरे कान्छी पोईला गयो
वल्ला गाउको जेठो अरव गयो
छोटो जीवनको लामो यात्रामा
तीस हज मार्मिक र वास्तविक
कटु यथार्थका तीरहरुले
मन मस्तिस्कमा स्पर्स गरेका छन
अनि दिएका छन
रोजाइ, भोगाइ र तोकाइबाट
टाढा रहन प्रेरणा
थाहा भयो पोकली झर्ना
ओखल्दुङा मात्र सिमित हैन रहेछ जिवन